Για ποιο λόγο συντελείται διαρκής υπονόμευση στη λειτουργία και επέκταση της μαρίνας Ρόδου;

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

«Είναι το ριζικό μου να μισώ τους δικούς μου ανθρώ­πους. Τη ράτσα μου τη βρίσκω σιχα­μερή. Αλλά και τον εαυτό μου τον μισώ. Τρώω τις χολε­ρια­σμέ­νες σάρκες μου. Ρουφάω το δηλη­τη­ρια­σμένο αίμα μου. Κάθε μέρα κοινωνώ μόνος μου από τον εαυτό μου, σαν σκληρός μέγας ιερέας του λαού μου. Νομί­ζουν ότι εγώ τους τρομάζω, αλλ’ αυτό που τους τρο­μά­ζει είναι ο νάνος μέσα τους, το πιθη­κό­μορφο ανθρω­ποει­δές που σηκώνει το κεφάλι του από τα βάθη της ψυχής τους». Από­σπα­σμα από το έργο «Ο νάνος», του νομπε­λί­στα Περ Λάγκερκ­βιστ.

Η περί­πτωση της Μαρίνας Ρόδου (η νέα μαρίνα) απο­τε­λεί ίσως την πιο απτή από­δειξη της κακίας (όπως εκείνη του «Νάνου») ενός ολό­κλη­ρου συστή­μα­τος έναντι μιας επι­χεί­ρη­σης. Η «Μαρίνα» τιμω­ρεί­ται καθη­με­ρινά, σαν να διέ­πραξε κάποιου είδους έγκλημα. Η περι­γραφή αυτή δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε λόγια που γρά­φο­νται για να συμπλη­ρώ­σουν σελίδες ή να εξυ­πη­ρε­τή­σουν κάποια συμ­φέ­ρο­ντα. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, με το ρεπορ­τάζ αυτό, το μόνο συμ­φέ­ρον που εξυ­πη­ρε­τεί­ται είναι εκείνο της αλή­θειας.

Βρωμιά και διαρκής

ρύπανση

Η πρώτη απόφαση που έπρεπε να ληφθεί για την υπο­στή­ριξη της σωστής λει­τουρ­γίας της μαρίνας Ρόδου είναι η εξεύ­ρεση λύσης στη διαρκή ρύπανση της θάλασ­σας. Καθη­με­ρινά, στη θαλασ­σινή της είσοδο (περιοχή Public), εκβάλ­λουν εκα­το­ντά­δες λίτρα ακά­θαρ­των υδάτων. Βοθρο­λύ­ματα, ανα­με­μειγ­μένα με λάδια αυτο­κι­νή­των και κάθε είδους από­βλητα οδη­γού­νται από τους αγωγούς ομβρίων υδάτων ακριβώς μπροστά στην είσοδο της πολυ­τε­λούς υπο­δο­μής. Τα νερά μένουν εκεί στάσιμα, προ­κα­λώ­ντας τρομερή δυσο­σμία και κυρίως ρύπανση άνευ προη­γου­μέ­νου.

Αν και πρό­κει­ται για κατα­φα­νές έγκλημα κατά του περι­βάλ­λο­ντος, ουδείς μέχρι σήμερα έχει επι­χει­ρή­σει να δώσει ταυ­τό­τητα στο πρό­βλημα. Δεν έχει γίνει ανάλυση για το είδος των υγρών που κατα­λή­γουν στη θάλασσα. Είναι μόνο βοθρο­λύ­ματα και λάδια ή μήπως εκεί μέσα υπάρ­χουν και υγρά από μπα­τα­ρίες και στοι­χεία από κατα­λύ­τες οχη­μά­των; Αν συμ­βαί­νει αυτό τότε θα πρέπει να στα­μα­τή­σει η συζή­τηση περί ρύπαν­σης, διότι το πρό­βλημα ανά­γε­ται σε μόλυνση που θα έχει επι­πτώ­σεις στο νερό για γενεές ολό­κλη­ρες.

Το συγκε­κρι­μένο σημείο είναι μια χαί­νουσα πληγή για την πόλη της Ρόδου. Κάθε λίτρο βρωμιάς που ρέει στη θάλασσα, αντι­στοι­χεί σε ένα λίτρο αναι­σθη­σίας εμάς των πολιτών, αλλά και της δημο­τι­κής αρχής που μας εκπρο­σω­πεί.

Γιατί δεν δίδεται έγκριση στη β’ φάση της μαρίνας;

Το έργο «Μαρίνα Ρόδου», χωρί­ζε­ται σε δύο φάσεις. Η α’ φάση αφορά το ήδη εκτε­λε­σθέν έργο. Τον προ­σή­νεμο μόλο, τις προ­βλή­τες, τα έργα στη λιμε­νο­λε­κάνη και τις χερ­σαίες εγκα­τα­στά­σεις. Ωστόσο, η β’ φάση προ­βλέ­πει την επέ­κταση του έργου μέχρι τα παλιά σφαγεία. Η επέ­κταση αυτή είχε σχε­δια­στεί από τους μελε­τη­τές, ως απα­ραί­τητη συνθήκη ώστε η μαρίνα να λει­τουρ­γή­σει σωστά.

Πιο συγκε­κρι­μένα, το έργο κατα­σκευά­σθηκε στο «μάτι» του νοτιά. Αυτό σημαί­νει πως όταν αγριεύει ο Σιρόκος (ΝΑ άνεμος) θα πρέπει να υπάρ­χουν τρο­με­ρές αντι­στά­σεις για να προ­στα­τευ­τούν τα ελλι­με­νι­σμένα σκάφη. Για το λόγο αυτό οι μελε­τη­τές του έργου σχε­δί­α­σαν το μόλο μέχρι τα παλιά σφαγεία, ώστε όλα τα σκάφη που δια­χει­μά­ζουν (παρα­μέ­νουν το χειμώνα) στη μαρίνα να παρα­μέ­νουν απο­λύ­τως ασφαλή και ατα­λά­ντευτα (από τον κυμα­τι­σμό που μαί­νε­ται έξω).

Η β’ φάση είναι άρρηκτα συν­δε­δε­μένη με τη 12μηνη λει­τουρ­γία της μαρίνας. Τον Ιανουά­ριο του έτους 2017, η εται­ρεία «Μαρίνες Ρόδου Α.Ε» είχε υπο­βά­λει αίτημα έγκρι­σης κατα­σκευής της β’ φάσης του έργου, διότι έτσι θα ολο­κλη­ρω­νό­ταν η μελέτη. Μάλιστα, στο οικό­πεδο της μαρίνας είχαν εγκα­τα­στα­θεί όλα τα βαρέα μηχα­νή­ματα, αλλά και μπλόκια που απαι­τού­νται, έτσι ώστε οι εργα­σίες να ξεκι­νή­σουν αμέσως. Τότε, η εται­ρεία είχε εξα­σφα­λι­σμένη χρη­μα­το­δό­τηση 25 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ για την υλο­ποί­ηση του έργου.

Σήμερα, ενάμιση χρόνο μετά, η δημο­τική αρχή ακόμα δεν έχει δώσει την απα­ραί­τητη έγκριση. Τα μηχα­νή­ματα και τα μπλόκια ακόμα περι­μέ­νουν. Ασφαλώς, η εξουσία έχει το δικαί­ωμα να κάνει ό,τι κρίνει πως είναι σωστό, ωστόσο τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα: Νομι­μο­ποιεί­ται μια δημο­τική αρχή να θέτει σε κίνδυνο μια τερά­στια επέν­δυση και να μη δίδει την ευκαι­ρία σε μια επι­χεί­ρηση να λει­τουρ­γή­σει σε όλη της τη διά­σταση; Πολλώ δε μάλλον όταν ο πρώτος που θα ωφε­λη­θεί από την πλήρη λει­τουρ­γία της μαρίνας θα είναι η τοπική οικο­νο­μία; Σημειώ­νε­ται ότι η Λέρος στη­ρί­ζει σήμερα το μεγα­λύ­τερο μέρος της οικο­νο­μι­κής της ευμά­ρειας στη μαρίνα και στα 600 σκάφη που παρα­μέ­νουν εκεί στη διάρ­κεια του χειμώνα.

Το έτος 1914 ο Φρανζ Κάφκα έγραφε στη «Δίκη» ότι είναι μάταιη κάθε μορφής αντί­σταση στην εξουσία. Εχει περάσει ένας ολό­κλη­ρος αιώνας από τότε. Ολοι οι του­ρι­στι­κοί προ­ο­ρι­σμοί μεγα­λουρ­γούν και στη Ρόδο εξα­κο­λου­θούμε τρώμε τις σάρκες μας.

Μα πού είναι η Μαρίνα;

Η μαρίνα Ρόδου απο­τε­λεί σήμερα την πιο σημα­ντική, νεότερη λιμε­νική υποδομή στο νησί. Εκεί εργά­ζο­νται 20 άτομα. Στις επι­χει­ρή­σεις των χερ­σαίων εγκα­τα­στά­σεων απα­σχο­λού­νται 50 άτομα. Κάθε μήνα απο­δί­δο­νται σε μισθούς και ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές συνο­λικά 220.000 ευρώ. Επι­πρό­σθετα, πλη­ρώ­νο­νται μηνιαίως 2000 ευρώ σε τέλη καθα­ριό­τη­τας και πολλά περισ­σό­τερα κατα­βάλ­λο­νται για την ύδρευση και τον ηλε­κτρο­φω­τι­σμό. Σε αυτά δεν έχουν συνυ­πο­λο­γι­στεί τα έσοδα της τοπικής κοι­νω­νίας από τα ελλι­με­νι­ζό­μενα σκάφη, η παρα­γωγή φόρων, ούτε και τα οφέλη από τη διαρκή του­ρι­στική προβολή.

Κι όμως, σε ολό­κληρη την πόλη και σε ολό­κληρο το νησί δεν υπάρχει μία πινα­κίδα «Προς Μαρίνα Ρόδου». Πουθενά. Ουδεμία αναφορά στους δημό­σιους χώρους, στις λεω­φό­ρους, ούτε καν στην οδό Αυστρα­λίας υπάρχει μία ένδειξη ότι παρα­δί­πλα βρί­σκε­ται μια υποδομή ανοικτή για το κοινό. «Ολοι οι καλοί μαζί και ο ψωριά­ρης χώρια». Μπορεί η μαρίνα να μην είναι ο «ψωριά­ρης» ωστόσο είναι απο­κομ­μένη από παντού. Σαν να τιμω­ρεί­ται.

Ξεπου­λιού­νται φθηνά

οι θέσεις στο Μαντράκι

και την Κολόνα

Το Μαντράκι και η προ­βλήτα της Κολόνας είναι ίσως οι καλύ­τε­ρες θέσεις ελλι­με­νι­σμού σκαφών σε ολό­κληρη τη Μεσό­γειο θάλασσα. Η προ­σέγ­γιση με το σκάφος γίνεται σχεδόν μέσα στον αστικό ιστό, σε ονει­ρικό σκηνικό, με θέα το κάστρο, τα τείχη και τα ιταλικά κτήρια. Οι σκα­φά­τοι απο­λαμ­βά­νουν τον εκεί ελλι­με­νι­σμό, καθώς τους προ­σφέ­ρει ασφά­λεια και προβολή, διότι κάνουν έξοδο στην πόλη σαν μοντέλα σε πασα­ρέλα.

Κι όμως, όλο αυτό το πλη­ρώ­νουν πάμ­φθηνα. Το κόστος ελλι­με­νι­σμού σε Μαντράκι και Κολόνα είναι ίσο με το 1/6 του κόστους που θα έπρεπε να πλη­ρω­θεί σε οποια­δή­ποτε άλλη μαρίνα μέσης κατη­γο­ρίας. Για ποιο λόγο γίνεται αυτό; Επειδή δεν υπάρ­χουν τουα­λέ­τες; Διότι στο Μαντράκι υπάρ­χουν τουα­λέ­τες, όμως αφέ­θη­καν στο έλεος του χρόνου και λόγω της κατα­στρο­φής τους, παρα­μέ­νουν κλει­στές. Αραγε, οι εξευ­τε­λι­στι­κές τιμές ελλι­με­νι­σμού δεν θα επη­ρε­ά­σουν αρνη­τικά την τελική τιμή εκποί­η­σης (σετ με τη Νέα Αγορά) που προ­ω­θεί­ται μετά βαΐων και κλάδων;

Αραγε, σε ποια θέση θα ήταν σήμερα η Ρόδος αν το Μαντράκι και η Κολόνα εισέ­πρατ­ταν τα τέλη που πρέπει; Μπορεί να ισχυ­ρι­στεί κάποιος ότι θα ήταν αδύνατη η σύγκριση με το Μονακό;

Είναι πράγ­ματι τραγικό. Σήμερα το Μαντράκι, είναι: μαρίνα, είναι: επι­σκευα­στική ζώνη (ο κάθε ένας ξύνει χρώματα, βάφει, τρίβει λαμα­ρί­νες), είναι: χώρος πετρέ­λευ­σης σκαφών (πριν τέσ­σε­ρις ημέρες διέρ­ρευσε μεγάλη ποσό­τητα πετρε­λαίου στο νερό και αυτό πέρασε στα «ψιλά», δημο­σιεύ­ουμε σχε­τι­κές φωτο­γρα­φίες).

Τόση είναι η απα­ξί­ωση, ώστε μία από τις καλύ­τε­ρες λιμε­νι­κές υπο­δο­μές της Μεσο­γείου προ­ω­θεί­ται απο­κλει­στικά για τζα­μπα­τζή­δες. Αύριο, όταν θα έχει ανα­λά­βει ιδιώτης επεν­δυ­τής, όλα αυτά θα αλλά­ξουν. Αρα, αν οι δημο­τι­κές αρχές ήταν και παρα­μέ­νουν ανή­μπο­ρες να ανα­δεί­ξουν το μέγιστο όφελος από μια υποδομή, γιατί μπορεί να θεωρούν ότι είναι λογικό να κρατούν καθη­λω­μένη σε προ­βλή­ματα τη νέα μαρίνα (η οποία επη­ρε­ά­ζε­ται αρνη­τικά από την πολι­τική χαμηλών τιμών σε Μαντράκι και Κολόνα);

Για την… ιστορία

Το ρεπορ­τάζ ξεκί­νησε με αναφορά στο «Νάνο» του Σουηδού νομπε­λί­στα Περ Λάγκερκ­βιστ. Ο χαρα­κτή­ρας του έργου θεω­ρή­θηκε ως το συνώ­νυμο της κακίας. Ο πρί­γκι­πας της πόλης που είχε ως συμ­βου­λά­τορα το «Νάνο» τελικώς είδε το βασί­λειό του να πεθαί­νει μέσα στα τείχη που είχε χτίσει για προ­στα­σία.