«Εἶμέν τε καὶ οὐκ εἶμεν…” Είμαστε και την ίδια στιγμή δεν… είμαστε!. (Ηράκλειτος)”-για την Δώρα, Παρδάλη-Σωτρίλλη

Και ποιος μπο­ρεί  να απαλ­λά­ξει τον άν­θρω­πο  από την κα­τά­ρα του αιώ­νιου γί­γνε­σθαι, ζωή-θά­να­τος!

Αυτό είναι το τί­μη­μα  της ζωής,  αφού αντι­κρί­σει για μια φορά το αιώ­νιο Σύ­μπαν, ύστε­ρα σβή­νει και χάνεται, ανε­πι­στρε­πτί,   στο Χάος  τής Άβυσ­σος.

Η γνω­στή μας, φι­λό­λο­γος και ποι­ή­τρια, Δώρα, Παρ­δά­λη-Σω­τρίλ­λη, στον ζήλο ενός  ερω­τι­σμού της προς την  ποί­η­ση, στο  πρό­ση­μο μιας  λο­γο­τε­χνι­κής της συ­νέ­πειας και στον ισχυ­ρό οπλι­σμό τής φι­λο­λο­γι­κής της κα­τάρ­τι­σης, ως μούσα με­γά­λων δια­στά­σε­ων, σί­γη­σε.  Έπαψε  το τρα­γού­δι της:

« Ένα πέ­ταγ­μα η ζωή μας—με φτερά ολι­γό­χρο­να»

                          θα πει  η ίδια, η φι­λό­σο­φος  ατο­μι­κό­τη­τα τής Δώρας.

   Είχα την τύχη να  γνω­ρί­σω, στο βάθος  της,  την ποι­η­τι­κή  δύ­να­μη τής τέ­χνης της και στο πλά­τος των ειδών της το  με­γά­λο εύρος της ευαί­σθη­της  ψυχής της.

Και τα δύο,    στο ποι­η­τι­κό βλέμ­μα τους,  μ’ αγκά­λια­σαν   κι έτσι αγκα­λια­σμέ­να μέ­νουν, πάντα, άσβε­στα  στα μνη­μο­νι­κά κύτ­τα­ρα τού Νου και στους  κτύ­πους  τής Καρ­διάς! 

***

Η τε­χνι­κή,  στην  ορ­γά­νω­ση των  πολ­λών και  ποι­κίλ­λων δια­λο­γι­σμών  της, ο  επι­λεγ­μέ­νος καλ­λω­πι­σμός λέ­ξε­ων, κι ένα, άλλο πλή­θος ιδεών που συ­μπο­ρεύ­ο­νται και συ­ναι­ρού­νται στην εντέ­λεια τού ποι­η­τι­κού της οί­στρου, είναι αφιε­ρώ­μα­τα  στον βοηθό, συ­μπα­ρα­στά­τη και συ­νο­δοι­πό­ρο  των δο­κι­μα­σιών της ζωής, σύ­ζυ­γό της, που προ­δί­δουν…τούς  ανα­παλ­μούς αγά­πης και αμοι­βαί­ας αφο­σί­ω­σης.

****

 Ο φι­λο­λο­γι­κός οπλι­σμός, ο θυ­μι­κός πλού­τος, η εγ­γε­νής ευαι­σθη­σία,  η λο­γο­τε­χνι­κή αρετή, η εμπει­ρία της στη θη­τεία της στην  σχο­λι­κή της  έδρα και τα πάντα της   εκ­πλη­ρώ­νουν, καί­ρια, τούς στό­χους της ποι­ή­τριάς μας. 

Σ’ όλο το ποι­η­τι­κό  φάσμα τής ποι­ή­τριας,  Δώρας, ο  ρο­μα­ντι­σμός, η  φι­λο­σο­φία, τα ορά­μα­τα, ο ελε­γεια­κός τόνος, ο αυ­το­έ­λεγ­χος, το με­θυ­στι­κό ποτό,   ο παρά τού πλή­θους έπαι­νος, το μεί­ζον θέμα τού θα­νά­του, οι ηθο­γρα­φί­ες, οι ψυ­χο­γρα­φι­κές ει­κό­νες  κ.λπ. ανά­βουν τό φι­τί­λι της γνώ­σης, μες  στον καλ­λι­τε­χνι­κό Λα­βύ­ριν­θο τής  ψυχής τής Δώρας και  βοούν ηχηρά σαν επα­να­στα­τι­κά μα­νι­φέ­στα:

 « Ανά­ξιοι ηγέ­τες πα­ρά­δω­σαν τη χώρα μας στη λοι­δο­ρία, την πέ­τα­ξαν στον δρόμο τής επαι­τεί­ας και τής ντρο­πής» -»

  Τα πάντα σου, Δώρα μας, στην  επαλ­λη­λία τους,  πα­ρά­γουν κό­σμους που αιχ­μα­λω­τί­ζουν, πο­νούν,  θρη­νούν…και συν­θέ­τουν, όντως,  ει­κό­νες και…συμ­βο­λι­σμούς  αμί­μη­τους.

Πηγή ακέ­νω­τη η καρ­διά σου, Δώρα μας, στι­χουρ­γεί, κεντά, ζω­γρα­φί­ζει, φι­λο­σο­φεί, κα­θρε­φτί­ζει την γνή­σια τέχνη τής  ποί­η­σης, κτί­ζει, πα­ρά­γει πρό­τυ­πα κι ανοί­γει την πύλη να μπει να πε­ρά­σει το φως και, ως άλλος Τυρ­ταί­ος, ψάλ­λεις τον εθνι­κό σου θού­ριο:

    «Ξυ­πνή­στε, Έλ­λη­νες, ξυ­πνή­στε, ήρωες, η εποχή μου…σάς χρειά­ζε­ται»!   

 Η Δώρα, ως ελεύ­θε­ρος άν­θρω­πος, στο ψυ­χι­κό ανά­στη­μα και  με­γα­λείο τής κλα­σι­κής,  εγνω­σμέ­νης της κα­τάρ­τι­σης, τολμά.. Οι συ­ναι­σθη­μα­τι­κοί της ειρ­μοί στην συ­νο­χή τους πρό­τυ­πα γρα­φής ρέουν λόγο γνή­σια φι­λο­λο­γι­κό…

 Δώρα, αγα­πη­τή μου συ­νά­δελ­φε, στην  ψαλ­μω­δία των ποι­η­τι­κών σου « Ωδών» , πιά­σα­με, μόνο μιαν  άκρη.

Όμως «στην ποι­η­τι­κή αη­δο­νο­φω­λιά σου ακούω αθά­να­το, αθά­να­το το όνομά σου !»

                                                                 

   Ρόδος,16-6-2018                                              Π. Α. Χα­μου­ζάς