Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου έχασε την μάχη για την κυριότητα 8 ακινήτων του Ελληνικού Δημοσίου

Με από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Γ’ Πο­λι­τι­κό Τμήμα του Αρεί­ου Πάγου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση αναί­ρε­σης που άσκη­σε η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, για την ακύ­ρω­ση της υπ’ αρίθμ. 28/2015 από­φα­σης του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία δι­καιώ­θη­καν οι θέ­σεις του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου σχε­τι­κά με την κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του στο οποίο στε­γα­ζό­ταν η Με­ραρ­χία της 95 ΑΔΤΕ στο κέ­ντρο της πόλης, αλλά και σε ακόμη 7 ακί­νη­τα.

Μετά την έκ­δο­ση της από­φα­σης του Αρεί­ου Πάγου έχει ανα­γνω­ρι­στεί αμε­τα­κλή­τως η κυ­ριό­τη­τα του Δη­μο­σί­ου επί 8 ακι­νή­των, που χρη­σι­μο­ποιού­νται για την στέ­γα­ση υπη­ρε­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και ως εκ τού­του θα πρέ­πει να ανα­μέ­νο­νται σο­βα­ρές εξε­λί­ξεις στην υπό­θε­ση αφού πι­θα­νο­λο­γεί­ται σφό­δρα ότι θα ακο­λου­θή­σει έξωση υπη­ρε­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας από ακί­νη­τα που έχει κα­τα­λά­βει.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου υπο­στή­ρι­ξε ότι έγινε κακώς χρήση από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο και απο­δε­κτή από το δι­κα­στή­ριο η με αριθ­μό πρωτ. ΔΚ 2161/25-10-1996 έκ­θε­ση της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας Δω­δε­κα­νή­σου περί της χρή­σε­ως ενός εκά­στου των επί­δι­κων ακι­νή­των και την ύπαρ­ξη ή μη συ­στέ­γα­σης υπη­ρε­σιών.

Υπο­στη­ρί­ζει συ­γκε­κρι­μέ­να ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη έκ­θε­ση δεν έπρε­πε να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως μέσο από­δει­ξης της αυ­θαί­ρε­της κα­τά­λη­ψης της Νο­μαρ­χί­ας διότι η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία Δω­δε­κα­νή­σου ως απο­κε­ντρω­μέ­νη υπη­ρε­σία του Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών, δη­λα­δή του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, λει­τουρ­γεί στο πλαί­σιο των εντο­λών αυτού και συ­νε­πώς οι εκ­θέ­σεις και από­ψεις της Υπη­ρε­σί­ας αυτής δεν απο­τε­λούν παρά μόνο «ισχυ­ρι­σμούς» του ιδίου του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Ισχυ­ρί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι όλα τα επί­δι­κα ακί­νη­τα κατά το χρόνο της υπο­βο­λής της αί­τη­σης με­τα­γρα­φής και της κα­τα­χώ­ρη­σης της διά­τα­ξης του κτη­μα­το­λο­γι­κού δι­κα­στή, στε­γά­ζο­νταν απο­κλει­στι­κά κα­ταρ­γού­με­νες υπη­ρε­σί­ες και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση νο­μί­μως με­τα­γρά­φη­καν υπέρ της Νο­μαρ­χί­ας.

Στην πο­λυ­σέ­λι­δη, αί­τη­ση αναί­ρε­σης, που υπέ­βα­λε ο νο­μι­κός σύμ­βου­λος της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γ. Φι­λιπ­πά­κος, υπο­στη­ρί­χθη­κε ότι το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έκρι­νε εσφαλ­μέ­να τις απο­δεί­ξεις των διά­δι­κων μερών και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η αγωγή του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, θα έπρε­πε να απορ­ρι­φθεί.

Υπο­στη­ρί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι υπήρ­ξε εσφαλ­μέ­νη και κακή ερ­μη­νεία και εφαρ­μο­γή του νόμου.

Εκ των 7 ακι­νή­των τα 3 είναι στις κτη­μα­το­με­ρί­δες του Φυ­τω­ρί­ου Κο­σκι­νού και τα υπό­λοι­πα, το Κτη­νια­τρι­κό Ερ­γα­στή­ριο, η πα­λαιά Πο­λε­ο­δο­μία και το ακί­νη­το όπου στε­γά­ζε­ται η Υπη­ρε­σία Εγ­γεί­ων Βελ­τιώ­σε­ων Δω­δε­κα­νή­σου.

Ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γ. Χα­τζη­μάρ­κος είναι ιδιαί­τε­ρα χο­λω­μέ­νος από την τα­κτι­κή που ακο­λου­θεί το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο στο συ­γκε­κρι­μέ­νο θέμα και έχει δια­μη­νύ­σει ότι σε πε­ρί­πτω­ση απο­βο­λής της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου από τα ακί­νη­τα όχι μόνο θα ασκή­σει αγω­γές για να διεκ­δι­κή­σει τα έξοδα για τη συ­ντή­ρη­ση των κτη­ρί­ων αλλά θα κι­νή­σει και τις δια­δι­κα­σί­ες για την έξωση της ΔΟΥ Ρόδου από το ακί­νη­το στον «Ζέ­φυ­ρο»!

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει στην από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου επι­ση­μαί­νε­ται ει­σα­γω­γι­κά ότι κα­τό­πιν της από 20.6.1995 αί­τη­σης του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου, σύμ­φω­να με το άρθρο 39 του ν. 2218/1994, δια­τά­χθη­κε η κα­τα­χώ­ρη­ση των 8 ακι­νή­των στη Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Δω­δε­κα­νή­σου, για το λόγο ότι στα πα­ρα­πά­νω ακί­νη­τα στε­γά­ζο­νταν υπη­ρε­σί­ες της Νο­μαρ­χί­ας Δω­δε­κα­νή­σου, οι οποί­ες κα­ταρ­γή­θη­καν με το νόμο αυτό, σύμ­φω­να με τον οποίο πε­ριέρ­χο­νται στη Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, μετά από αί­τη­ση του Νο­μάρ­χη.

Επί της ως άνω αί­τη­σης απο­φάν­θη­κε η Δι­κα­στής του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου και, δια­τά­ξεις της πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε η κα­τα­χώ­ρη­ση.

Η παρ. 2 του άρ­θρου 39 του ν. 2218/1994, έχει όμως εφαρ­μο­γή μόνο στις πε­ρι­πτώ­σεις που στο δη­μό­σιο κτήμα στε­γά­ζο­νται απο­κλει­στι­κώς και αμι­γώς υπη­ρε­σί­ες, οι οποί­ες με την έναρ­ξη λει­τουρ­γί­ας της Νο­μαρ­χια­κής Αυ­το­διοί­κη­σης κα­ταρ­γού­νται αυ­το­δι­καί­ως και δεν εφαρ­μό­ζε­ται όταν συ­στε­γά­ζο­νται και μη κα­ταρ­γού­με­νες υπη­ρε­σί­ες.

Τα οκτώ ακί­νη­τα, οπως το­νί­ζε­ται στην από­φα­ση, τα οποία πριν τις κα­τα­χω­ρή­σεις ήταν κα­τα­χω­ρη­μέ­να στο όνομα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, δεν χρη­σι­μο­ποιού­νταν για τη στέ­γα­ση απο­κλει­στι­κά και μόνο υπη­ρε­σί­ας κα­ταρ­γού­με­νης, αλλά σ’ αυτά είτε συ­στε­γά­ζο­νταν και μη κα­ταρ­γού­με­νες υπη­ρε­σί­ες, είτε δεν υπήρ­χε κα­θό­λου στέ­γα­ση υπη­ρε­σιών (κα­ταρ­γού­με­νων ή μη) είτε στε­γά­ζο­νταν υπη­ρε­σί­ες δια­νο­μαρ­χια­κού επι­πέ­δου, ήτοι υπη­ρε­σί­ες που δεν είχαν ποτέ σχέση με τη Νο­μαρ­χία και, ως εκ τού­του, μη κα­ταρ­γού­με­νες.

Συ­να­κό­λου­θα, προ­κύ­πτει ότι κατά το χρόνο έναρ­ξης λει­τουρ­γί­ας της Νο­μαρ­χια­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Δω­δε­κα­νή­σου (5.5.1995), κα­νέ­να από τα οκτώ ακί­νη­τα για τα οποία υπο­βλή­θη­κε η σχε­τι­κή αί­τη­ση της Ν.Α.Δ., δεν χρη­σι­μο­ποιού­νταν για στέ­γα­ση απο­κλει­στι­κά και μόνο κα­ταρ­γού­με­νων υπη­ρε­σιών.

Στα εν λόγω ακί­νη­τα είτε συ­στε­γά­ζο­νταν και μη κα­ταρ­γού­με­νες υπη­ρε­σί­ες, είτε δεν υπήρ­χε κα­θό­λου σε αυτά στέ­γα­ση υπη­ρε­σιών (κα­ταρ­γού­με­νων ή μη) είτε στέ­γα­ζαν και εξα­κο­λου­θούν να στε­γά­ζουν υπη­ρε­σί­ες δια­νο­μαρ­χια­κού επι­πέ­δου, ήτοι υπη­ρε­σί­ες που δεν είχαν ποτέ σχέση με τη Νο­μαρ­χία, και ως εκ τού­του μη κα­ταρ­γού­με­νες.

Επο­μέ­νως, δεν συ­νέ­τρε­χαν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις του άρ­θρου 39 παρ. 2 του Ν. 2218/1994, για τη με­τα­γρα­φή των προ­α­να­φε­ρό­με­νων ακι­νή­των στη Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Δω­δε­κα­νή­σου, σύμ­φω­να με τα εκτι­θέ­με­να στην ως άνω νο­μι­κή σκέψη.

Ενό­ψει των προ­α­να­φερ­θέ­ντων, όπως το­νί­ζε­ται, το πρω­το­βάθ­μιο Δι­κα­στή­ριο, το οποίο με τις ίδιες αι­τιο­λο­γί­ες έκανε δεκτή την αγωγή του ήδη εφε­σι­βλή­του και διέ­τα­ξε την ακύ­ρω­ση και δια­γρα­φή των ως άνω δια­τά­ξε­ων του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δι­κα­στή, δυ­νά­μει των οποί­ων δια­τά­χθη­κε η κα­τα­χώ­ρη­ση των προ­α­να­φε­ρό­με­νων ακι­νή­των στη Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Δω­δε­κα­νή­σου, δεν έσφα­λε ως προς την εκτί­μη­ση των απο­δεί­ξε­ων και ορθά εφήρ­μο­σε το νόμο. Κρί­νο­ντας έτσι το Εφε­τείο, απορ­ρί­πτο­ντας την έφεση της αναι­ρε­σεί­ου­σας και επι­κυ­ρώ­νο­ντας την πρω­τό­δι­κη από­φα­ση, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή του αναι­ρε­σι­βλή­του και διε­τά­χθη η δια­γρα­φή των δια­τά­ξε­ων του Δι­κα­στή του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου από τα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία που αφο­ρού­σαν τα προ­α­να­φε­ρό­με­να οκτώ ακί­νη­τα, όχι μόνο δεν πα­ρα­βί­α­σε ευ­θέ­ως, αλλ’ απε­να­ντί­ας ορθώς εφάρ­μο­σε τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 39 παρ. 2 του ν. 2218/1994 και διέ­λα­βε στην προ­σβαλ­λό­με­νη από­φα­σή του πλή­ρεις, σα­φείς και χωρίς αντι­φά­σεις αι­τιο­λο­γί­ες που στη­ρί­ζουν το απο­δει­κτι­κό του πό­ρι­σμα και κα­θι­στούν εφι­κτό τον αναι­ρε­τι­κό έλεγ­χο ως προς το ου­σιώ­δες ζή­τη­μα αφε­νός της συ­στέ­γα­σης στα επί­δι­κα ακί­νη­τα και μη κα­ταρ­γη­θει­σών υπη­ρε­σιών και αφε­τέ­ρου της στέ­γα­σης σ’ αυτά υπη­ρε­σιών δια­νο­μαρ­χια­κού επι­πέ­δου, μη εχου­σών σχέση με τη Νο­μαρ­χία Δω­δε­κα­νή­σου ή της μη στέ­γα­σης σ’ αυτά κα­ταρ­γη­θει­σών ή μη υπη­ρε­σιών.