Δεν θα γίνει κατηγορία εις βάρος συνταξιούχου τραπεζικού για τοκογλυφία

Να μην γίνει κα­τη­γο­ρία εις βάρος ενός συ­ντα­ξιού­χου διευ­θυ­ντή υπο­κα­τα­στή­μα­τος γνω­στής τρά­πε­ζας του νη­σιού, που κα­τα­μη­νύ­θη­κε από επι­χει­ρη­μα­τία της Ρόδου για τις πρά­ξεις της απά­της ενώ­πιον Δι­κα­στη­ρί­ου με συ­νο­λι­κή ζημία που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ και της το­κο­γλυ­φί­ας κατ’ επάγ­γελ­μα και κατά συ­νή­θεια, απο­φά­σι­σε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου. Απο­φα­σί­στη­κε ακόμη να μην γίνει κα­τη­γο­ρία εις βάρος και ενός Ρο­δί­τη συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νου του.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», ο μη­νυ­τής είναι επι­χει­ρη­μα­τί­ας, που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο νησί με δύο κα­τα­στή­μα­τα υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος, και πα­τέ­ρας δύο ανή­λι­κων παι­διών.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ένας συμ­μα­θη­τής και φίλος του από τα παι­δι­κά του χρό­νια, με τον οποίο μά­λι­στα είχε συ­νερ­γα­στεί στο πα­ρελ­θόν, του ζή­τη­σε να τον βοη­θή­σει τον Φε­βρουά­ριο του 2008 επει­δή αντι­με­τώ­πι­ζε πρό­βλη­μα ρευ­στό­τη­τας.

Υπο­στη­ρί­ζει συ­γκε­κρι­μέ­να ότι ο φίλος του αυτός, του είπε ότι δεν μπο­ρού­σε να δα­νει­στεί χρή­μα­τα από τρά­πε­ζα και ότι είχε ανά­γκη για κά­ποιες επι­τα­γές ευ­κο­λί­ας. Φέ­ρε­ται να του ζή­τη­σε έτσι 10 επι­τα­γές συ­νο­λι­κού ύψους 200.000 ευρώ, τις οποί­ες επρό­κει­το να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει για να τα­κτο­ποι­ή­σει εκ­κρε­μό­τη­τές του σε ακί­νη­τα ιδιο­κτη­σί­ας του τα οποία ήταν προς πώ­λη­ση.

Ο μη­νυ­τής δια­τεί­νε­ται ότι τον έπει­σε ότι όταν πω­λού­σε τα ακί­νη­τα θα του επέ­στρε­φε τα σώ­μα­τα των επι­τα­γών ή θα τις κά­λυ­πτε ο ίδιος. Στην πο­ρεία μά­λι­στα κά­λυ­ψε τις πρώ­τες 4 επι­τα­γές συ­νο­λι­κού ποσού 66.400 ευρώ πράγ­μα που ήρε τις όποιες επι­φυ­λά­ξεις του μη­νυ­τή. Ισχυ­ρί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι την 25η Οκτω­βρί­ου 2010, ο φίλος του τον ενη­μέ­ρω­σε ότι απώ­λε­σε τα έξι τε­λευ­ταία φύλλα των επι­τα­γών «ευ­κο­λί­ας» συ­νο­λι­κού ποσού 133.600 ευρώ και ότι του επέ­δει­ξε και ένα επι­κυ­ρω­μέ­νο αντί­γρα­φο της σχε­τι­κής δή­λω­σης απώ­λειας, με ημε­ρο­μη­νία 21 Οκτω­βρί­ου 2010 που είχε υπο­βά­λει σε Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα και του ζή­τη­σε να προ­βεί σε ανά­κλη­σή τους.

Ο μη­νυ­τής υπο­στη­ρί­ζει ότι ενώ έκανε ό,τι του είπε, του επι­δό­θη­κε την 21η Δε­κεμ­βρί­ου 2010 δια­τα­γή πλη­ρω­μής με την οποία εντέλ­λε­το, αλ­λη­λεγ­γύ­ως και εις ολό­κλη­ρον με την εται­ρεία του φίλου του να κα­τα­βά­λει σε πρώην διευ­θυ­ντή τρά­πε­ζας το συ­νο­λι­κό ποσό των 34.040 ευρώ για κε­φά­λαιο, τό­κους κ.λ.π. από την εμ­φά­νι­ση και τη μη πλη­ρω­μή δύο επι­τα­γών ευ­κο­λί­ας που είχε εκ­δώ­σει.

Ο φίλος του και μη­νυό­με­νος, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, του απε­κά­λυ­ψε τότε ότι ανα­γκά­σθη­κε να τον εξα­πα­τή­σει και να οπι­σθο­γρα­φή­σει με­τα­βι­βά­ζο­ντας το σύ­νο­λο των επι­τα­γών ευ­κο­λί­ας που του είχε πα­ρα­δώ­σει, προς τον πρώην τρα­πε­ζι­κό προ­κει­μέ­νου ο τε­λευ­ταί­ος να του χο­ρη­γή­σει το­κο­γλυ­φι­κό δά­νειο συ­νο­λι­κού ύψους 90.000 ευρώ, αφού κα­τέ­θε­τε τις επι­τα­γές στο λο­γα­ρια­σμό του στην τρά­πε­ζα στην οποία ερ­γα­ζό­ταν. Υπο­στη­ρί­ζει ότι το ίδιο είχε κάνει και στο πα­ρελ­θόν και ότι ο τόκος ήταν υπερ­βο­λι­κός.

Ο τρα­πε­ζι­κός προ­χώ­ρη­σε στην έκ­δο­ση και νέας δια­τα­γής πλη­ρω­μής για άλλες επι­τα­γές ύψους 102.700 ευρώ.

Ο συ­ντα­ξιού­χος τρα­πε­ζι­κός αρ­νή­θη­κε το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο το­νί­ζο­ντας ότι οι διώ­ξεις ασκή­θη­καν από μια ψευδή, αβά­σι­μη και απα­ρά­δε­κτη έγκλη­ση που υπέ­βα­λε για αντι­πε­ρι­σπα­σμό ενα­ντί­ον του ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας προ­σπα­θώ­ντας να απο­φύ­γει την κα­τα­βο­λή των χρη­μά­των που του επι­δί­κα­σε το δι­κα­στή­ριο δυ­νά­μει δύο δια­τα­γών πλη­ρω­μής.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι ο μη­νυ­τής απέ­κρυ­ψε ότι ο αρ­χι­κός κο­μι­στής των επι­τα­γών δεν ήταν απλά ο παι­δι­κός του φίλος αλλά ο συ­νε­ταί­ρος του από το έτος 2002 μέχρι και την 28η Μαρ­τί­ου 2007 σε ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία.

Δια­τεί­νε­ται ότι ο τε­λευ­ταί­ος με­τα­βί­βα­σε στον μη­νυ­τή λόγω πώ­λη­σης τα εται­ρι­κά του με­ρί­δια και οι επί­δι­κες επι­τα­γές αφο­ρούν το τί­μη­μα.

Τό­νι­σε επι­πλέ­ον ότι ο μη­νυ­τής αγό­ρα­σε από τον ίδιο φίλο του ένα δια­μέ­ρι­σμα και για την εξό­φλη­ση εξέ­δω­σε και πα­ρέ­δω­σε μια άλλη σειρά με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νων επι­τα­γών.

Πρό­σθε­σε ακόμη ότι ο ίδιος ο μη­νυ­τής ανα­γνώ­ρι­σε την οφει­λή του προς τον ίδιο την πα­ρα­μο­νή που εκ­πλει­στη­ριά­ζο­ντο τα κα­τα­σχε­θέ­ντα από εκεί­νον ακί­νη­τα του.

Ο συ­ντα­ξιού­χος τρα­πε­ζι­κός υπο­στή­ρι­ξε ακόμη ότι διευ­κό­λυ­νε τον φίλο του μη­νυ­τή να κα­λύ­ψει λη­ξι­πρό­θε­σμη οφει­λή προς τρά­πε­ζα από πα­ρά­τυ­πο δά­νειο που είχε λάβει και πα­ράλ­λη­λα να βοη­θή­σει συ­νά­δελ­φο και φίλο του, που είχε χο­ρη­γή­σει το δά­νειο χωρίς εξα­σφά­λι­ση.

Για τον ισχυ­ρι­σμό του αυτό πα­ρέ­θε­σε και συ­γκε­κρι­μέ­να στοι­χεία το­νί­ζο­ντας ότι δέ­χτη­κε ο ίδιος να τον διευ­κο­λύ­νει και του δά­νει­σε το συ­νο­λι­κό ποσό των 125.000 ευρώ κι εκεί­νος του πα­ρέ­δω­σε 6 επι­τα­γές ενώ στην πο­ρεία, όπως υπο­στή­ρι­ξε, με­θό­δευ­σε την δήθεν απώ­λεια των επι­τα­γών.

Υπο­στή­ρι­ξε με­τα­ξύ άλλων ότι η όλη συ­ναλ­λα­γή αφορά την διευ­θέ­τη­ση υπό­θε­σης άλλου τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή, που βρέ­θη­κε στο επί­κε­ντρο ελέγ­χου επι­θε­ω­ρη­τή και ήθελε να κα­λύ­ψει τρύπα από δά­νειο, που είχε χο­ρη­γή­σει πα­ρά­τυ­πα στον φίλο του μη­νυ­τή και συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο του.

Το Δι­κα­στι­κό Συμ­βού­λιο, πέραν των άλλων επι­ση­μαί­νει στην από­φα­ση του ότι ο τόκος με τον οποίο «επι­βα­ρύν­θη­κε» ο δα­νει­ζό­με­νος δεν υπερ­βαί­νει τον νό­μι­μο δι­καιο­πρα­κτι­κό τόκο!

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρού­με­νου πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ. Μα­νώ­λης Κου­τσού­κος, ενώ την πο­λι­τι­κή αγωγή εκ­προ­σώ­πη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ Στ. Κιουρ­τζής, Ακης Δη­μη­τριά­δης και Δη­μή­τρης Κα­ρα­γε­ώρ­γης.