Δεκτή η αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής ασφαλιστικού συμβούλου

Δεκτή έκανε το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου την αίτηση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης από­φα­σης του ίδιου δικα­στη­ρίου, με την οποία επι­βλή­θηκε σε ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο συνο­λική ποινή κάθειρ­ξης 10 ετών.

Στον ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο είχαν απαγ­γελ­θεί κατη­γο­ρίες για τις πράξεις της υπε­ξαί­ρε­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση αντι­κει­μέ­νου ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας που το είχαν εμπι­στευ­θεί στον υπαίτιο λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου και δια­χει­ρι­στή ξένης περιου­σίας, ενώ το συνο­λικό αντι­κεί­μενο της πράξης υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ και πλα­στο­γρα­φίας μετά χρήσεως κατ’ επάγ­γελμα και κατά συνή­θεια με το συνο­λικό όφελος και τη συνο­λική ζημία να υπερ­βαί­νουν τα 30.000 ευρώ τελε­σθείσα κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Το δικα­στή­ριο δεν είχε ανα­γνω­ρί­σει πρω­το­δί­κως στον κατη­γο­ρού­μενο ελα­φρυ­ντικά με απόφαση που ελήφθη κατά πλειο­ψη­φία ενώ είχε παύσει την δίωξη λόγω πλημ­με­λη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα εις βάρος του συγκα­τη­γο­ρού­με­νού του, τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου που είχε κριθεί πρω­το­δί­κως ένοχος άμεσης συνέρ­γειας σε εξα­κο­λου­θη­τική υπε­ξαί­ρεση.

Ο ίδιος είχε αιτηθεί την αναί­ρεση της από­φα­σης και χθες το Πεντα­με­λές Εφετείο την έκανε δεκτή επι­βάλ­λο­ντάς του τους περιο­ρι­στι­κούς όρους της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα και την εμφά­νισή του κάθε 1η και 15 του μηνός στο Α.Τ. της περιο­χής του.

Το ιστο­ρικό

Στην υπόθεση, η μηνύ­τρια υπο­στή­ριξε ότι τον Ιούνιο του 1998 ο ασφα­λι­στής, την έπεισε ότι επέρ­χε­ται χρη­μα­τι­στη­ριακή κρίση και ότι έπρεπε να εξα­γο­ρά­σει στα­διακά τα μετο­χι­κού χαρα­κτήρα μερίδια αμοι­βαίων κεφα­λαίων και να τα επεν­δύ­σει σε μερίδια αμοι­βαίων κεφα­λαίων ομο­λο­για­κού χαρα­κτήρα.

Ανα­φέρ­θηκε εν συνε­χεία στις περιο­δι­κές ενη­με­ρώ­σεις για την πορεία των επεν­δύ­σεών της στα αμοι­βαία του μηνυό­με­νου ασφα­λι­στή και υπο­στη­ρί­ζει πως την παρέ­πεισε να επεν­δύ­σει σε πρό­σθετη επέν­δυση σε άλλα αμοι­βαία κεφά­λαια μέσω τρά­πε­ζας που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στη Ρόδο, που ήταν δήθεν μεσεγ­γυού­χος και θεμα­το­φύ­λα­κας της επέν­δυ­σης, ενέρ­γεια στην οποία, όπως καταγ­γέλ­λει, είχε αρωγό και συνερ­γάτη του τρα­πε­ζικό υπάλ­ληλο, με συνέ­πεια να υποστεί ζημιά ύψους 323.725 ευρώ.

Η μηνύ­τρια υπήρξε αντι­συμ­βαλ­λό­μενη της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας σε επτά λογα­ρια­σμούς (μητρώα) αμοι­βαίων κεφα­λαίων και τα ποσά των εξα­γο­ρών των επεν­δύ­σεων πιστώ­νο­νταν για λογα­ρια­σμό της στην Εμπο­ρική Τράπεζα.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται, μολο­νότι εισέ­πραττε με την ιδιό­τητα του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου ποσά από τον λογα­ρια­σμό της, προ­κει­μέ­νου στη συνέ­χεια να τα επα­να­κα­τα­θέ­σει για λογα­ρια­σμό της σε λογα­ρια­σμό, που τηρούσε η Γενική Τράπεζα στην Εμπο­ρική Τράπεζα ως θεμα­το­φύ­λα­κας των προ­α­να­φε­ρο­μέ­νων αμοι­βαίων κεφα­λαίων, εντού­τοις ιδιο­ποι­ή­θηκε παρά­νομα τα χρήματα, που περι­ήλ­θαν στην κατοχή του.

Ο ασφα­λι­στι­κός σύµβουλος υπο­στη­ρί­ζει ότι η µηνύτρια είχε πλήρη ενηµέρωση για την επέν­δυση των χρηµάτων της, πράγµα το οποίο φέρεται να συνοµολογεί σε εξώδικό της η ασφα­λι­στική εται­ρεία.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι της έχουν απο­δο­θεί οι επεν­δύ­σεις της, ενώ κάνει λόγο και για ένα δάνειο ύψους 147.000 ευρώ που είχε λάβει από το σύζυγό της και την ίδια, το οποίο, όπως δια­τεί­νε­ται, έχει επι­στρέ­ψει.

Στην αίτηση αναι­ρέ­σεως επι­κα­λέ­στηκε 3 λόγους για την ακύρωση της κατα­δι­κα­στι­κής απο­φά­σεως και συγκε­κρι­μένα έλλειψη ειδικής αιτιο­λο­γίας κατά παρά­βαση των αρ. 139 ΚΠΔ, αρ. 20 και 93 παρ. 3 Ελλη­νι­κού Συντάγ­μα­τος, αρ. 6 ΕΣΔΑ σε συν­δυα­σμό με το αρθ. 510 παρ. 1 ΚΠΔ.

Υπο­στή­ριξε συγκε­κρι­μένα ότι το δικάσαν δικα­στή­ριο στήριξε την κρίση του όχι σε όλα τα μνη­μο­νευ­θέ­ντα στην προ­σβαλ­λο­μένη απόφαση απο­δει­κτικά μέσα, αλλά μόνο σε ορι­σμένα από αυτά τα οποία μάλιστα ερμή­νευσε λαν­θα­σμένα.

Ισχυ­ρί­στηκε παρα­πέρα ότι δεν συνέ­τρε­χαν στο πρόσωπό του οι επι­βα­ρυ­ντι­κές περι­στά­σεις του κατ’ επάγ­γελμα και κατά συνή­θεια και ότι είναι πλημ­με­λη­μα­τι­κός ο χαρα­κτή­ρας της απο­δι­δό­με­νης σε βάρος του κατη­γο­ρίας περί πλα­στο­γρα­φίας.

Τέλος δια­μαρ­τυ­ρή­θηκε διότι κακώς δεν του ανα­γνω­ρί­στηκε το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου έντιμου βίου.

Στην αίτηση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της ποινής του επι­σή­μανε ακόμη ότι δεν είναι φυγό­δι­κος ή φυγό­ποι­νος, ότι έχει μόνιμη και γνωστή διαμονή και ότι δεν προ­τί­θε­ται να εγκα­τα­λεί­ψει την χώρα.

Την αίτηση υπέβαλε ο δικη­γό­ρος κ. Ακης Δημη­τριά­δης.