“…ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν”

Ήταν λίγο πριν το με­ση­μέ­ρι. Τα κα­νά­λια διέ­κο­ψαν το πρό­γραμ­μα και στα ρα­διό­φω­να έπαψε η μου­σι­κή. Όλοι συν­δέ­θη­καν με τη δη­μό­σια τη­λε­ό­ρα­ση – Ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο, έμπλε­ως Κα­βα­φι­κής σο­φί­ας,  παίρ­νει το όπλο του ΔΝΤ που είχε βάλει στο τρα­πέ­ζι και πα­τά­ει τη σκαν­δά­λη. 5:50 λεπτά δι­ήρ­κε­σε το διάγ­γελ­μα του. Ήταν τα 5:50 «με­γα­λύ­τε­ρα» λεπτά στην ιστο­ρία της Ελ­λά­δας. Οι φω­το­γρα­φί­ες του  με φόντο το ακρι­τι­κό νησί και τη μωβ γρα­βά­τα, έχουν μεί­νει στην ιστο­ρία. Μια ανοι­ξιά­τι­κη μέρα ήταν. Μέρα γιορ­τής, ήταν. 23 Απρι­λί­ου 2010. Μετά, έγινε επέ­τειος και μά­λι­στα θλι­βε­ρή. «Σκά­φος έτοι­μο να βυ­θι­στεί» είχε πει την Ελ­λά­δα ο κ. Πα­παν­δρέ­ου. Ακόμη με τα κύ­μα­τα πα­λεύ­ου­με. «Μια χώρα χωρίς κύρος και αξιο­πι­στία, που είχε χάσει το σε­βα­σμό των φίλων και εταί­ρων της», είχε πει επί­σης. Και με το Μνη­μό­νιο βρή­κα­με… κύρος και αξιο­πι­στία και συ­νει­δη­το­ποι­ή­σα­με πως αφού έχου­με τέ­τοιους φί­λους, δε χρεια­ζό­μα­στε εχθρούς. «Πή­ρα­με μέτρα που πολ­λές φορές πό­νε­σαν», είπε. Ο πόνος δεν έχει φύγει. Και δε φαί­νε­ται πρό­θυ­μος να το κάνει άμεσα. Πέ­ρα­σαν 8 χρό­νια. Και πέ­ρα­σαν από πάνω μας. Μία αιω­νιό­τη­τα. Ένας άλλος κό­σμος. Κά­ποιο μα­κρι­νό σύ­μπαν. Η χώρα άλ­λα­ξε δρα­μα­τι­κά. Και μαζί της αλ­λά­ξα­με και εμείς. « Ήδη, το κα­τα­λά­βα­με οι Ιθά­κες τι ση­μαί­νουν…» Εμείς. Όχι αυτοί. «Ξέ­ρου­με το δρόμο για την Ιθάκη κι έχου­με χαρ­το­γρα­φή­σει τα νερά» είχε πει ο πρω­θυ­πουρ­γός. Μάλ­λον δε θυ­μό­ταν ότι ο Οδυσ­σέ­ας έκανε 10 χρό­νια να φτά­σει στην Ιθάκη. Κι εκεί­νος ήξερε το δρόμο… Εμείς ακόμη δεν τον έχου­με βρει. Και είναι κοι­νός φόβος όλων πως τον έχου­με χάσει ανά­με­σα σε Ζάπ­πεια, σκι­σί­μα­τα μνη­μο­νί­ων και κα­τάρ­γη­σή τους με ένα νόμο και ένα άρθρο. Συχνά σκέ­φτο­μαι, ότι ιστο­ρι­κά, αυτή η κρίση θα ήταν μία ευ­και­ρία για να κα­τα­κτή­σου­με την πιο επώ­δυ­νη γνώση, την αυ­το­γνω­σία. Θα με­τρού­σα­με λάθη και πλη­γές, θα κλεί­να­με λο­γα­ρια­σμούς με το πα­ρελ­θόν και θα βα­δί­ζα­με προς το φως. Δεν έγινε έτσι. Φταί­με εμείς; Είναι ευ­θύ­νη του λαού η τρα­γω­δία του; Στις αρχές της κρί­σης παί­ξα­με πολύ με την ενο­χο­ποί­η­ση συλ­λή­βδην όλων μας. Με την πα­γκά­λειο ρήση «όλοι φταί­με». Αν όχι όλοι, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι. Γιατί η αλή­θεια μας ήταν ψεύ­τι­κη και οι μύθοι μας σά­πιοι. Δέκα χρό­νια μετά, μέσα μου αρ­χί­ζω σιγά-σιγά να με­τα­κι­νώ την ευ­θύ­νη από το πλή­θος στους λί­γους. Στους κα­χε­κτι­κούς, ανε­παρ­κείς,  ηγέ­τες της δη­μό­σιας ζωής. Γιατί όπως έλεγε ο Βο­να­πάρ­της «Τα συλ­λο­γι­κά εγκλή­μα­τα δεν ενο­χο­ποιούν κα­νέ­ναν.»