Α-τυπος και υπογραμμός: Ψεκάστε, σκουπίστε…

Πολύ με­λά­νι χύ­θη­κε για το πε­ρι­βό­η­το ανα­πτυ­ξια­κό συ­νέ­δριο για την πε­ρι­φε­ρεια­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου (!) τόσο πριν όσο και μετά τη διε­ξα­γω­γή του.

Επί μήνες ολό­κλη­ρους, μέχρι να κα­θο­ρι­στεί η ημε­ρο­μη­νία του συ­νε­δρί­ου, ακού­γα­με και ξα­να­κού­γα­με για την «σπου­δαιό­τη­τά του» και πώς άμα τη εμ­φα­νί­σει του πρω­θυ­πουρ­γού και του υπουρ­γι­κού συμ­βου­λί­ου στη Ρόδο, θα δί­νο­νταν λύ­σεις σε χρό­νια προ­βλή­μα­τα.

Δεν θα σταθώ στο γιατί θα έπρε­πε να έρθει εδώ ο πρω­θυ­πουρ­γός και το υπουρ­γι­κό κλι­μά­κιο για να δια­πι­στώ­σουν ή να αντι­λη­φθούν τα προ­βλή­μα­τα. Αν ήταν έτσι, θα έπρε­πε να μην έχουν γρα­φεία και να είναι όλο το χρόνο σε πε­ριο­δεί­ες. Με τόσα σούρ­τα φέρτα από την πρω­τεύ­ου­σα, των αυ­το­διοι­κη­τι­κών και των πα­ρα­γω­γι­κών φο­ρέ­ων κάτι θα έπρε­πε να είχαν αντι­λη­φθεί για το τι συμ­βαί­νει σε αυτή τη γωνιά του χάρτη. Αλλά έστω…

Ολο­κλη­ρώ­θη­κε, λοι­πόν, το ανα­πτυ­ξια­κό συ­νέ­δριο, ήρθαν, έφυ­γαν και αν ρω­τή­σου­με σή­με­ρα –δεν έχει πε­ρά­σει ούτε μια εβδο­μά­δα- τι μας έμει­νε από το ανα­πτυ­ξια­κό συ­νέ­δριο, τι κα­τα­λά­βα­με βρε αδελ­φέ, τι απο­κο­μί­σα­με, αμ­φι­βάλ­λω αν θα μπο­ρεί κα­νείς να απα­ντή­σει. Αν εξαι­ρέ­σει κα­νείς τον θό­ρυ­βο που έγινε για το «κλει­δί της πόλης», κα­νείς δεν είναι σε θέση να στοι­χειο­θε­τή­σει μια πρό­τα­ση, για το τι μας έτα­ξαν και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο γιατί ήρθαν όλοι μέχρι εδώ.

Η αντι­πο­λί­τευ­ση έκανε τη δου­λειά της, το κλι­μά­κιο τη δικιά του, ο πρω­θυ­πουρ­γός το κομ­μά­τι του και το πα­νη­γύ­ρι τε­λεί­ω­σε. Τόσο απλά και ξε­κά­θα­ρα. Ψε­κά­στε, σκου­πί­στε, τε­λειώ­σα­τε.

Οι βα­ρύ­γδου­πες ανα­λύ­σεις που ακο­λού­θη­σαν από τους φίλα προ­σκεί­με­νους προς την κυ­βέρ­νη­ση και τα πυρά των τασ­σό­με­νων με την αντι­πο­λί­τευ­ση, τόσο το­πι­κά όσο και κε­ντρι­κά, είναι για εσω­τε­ρι­κή κα­τα­νά­λω­ση και ανα­κύ­κλω­ση.

Και επει­δή υπάρ­χει η τάση να εξι­δα­νι­κεύ­ου­με κα­τα­στά­σεις και πρό­σω­πα, είναι ση­μα­ντι­κό να υπο­γραμ­μί­σου­με ότι πολ­λοί Ρό­διοι, δεν αντε­λή­φθη­σαν καν ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός και το υπουρ­γι­κό κλι­μά­κιο ήρθαν στο νησί. Κοι­νώς δεν πήραν χα­μπά­ρι, γιατί ο αγώ­νας για την επι­βί­ω­σή τους, τους έχει απορ­ρο­φή­σει τόσο που δεν έχουν χρόνο να δουν τι γί­νε­ται ούτε έξω από την πόρτα του σπι­τιού τους. Αυτοί που δεν είναι ορ­γα­νω­μέ­νοι σε συλ­λό­γους, φο­ρείς, κόμ­μα­τα.

Αυτοί που δεν θα έχουν την ευ­και­ρία ποτέ ούτε να δουν από κοντά, ούτε να ακού­σουν, ούτε να απευ­θυν­θούν, ούτε να χει­ρο­κρο­τή­σουν τον (όποιο) πρω­θυ­πουρ­γό. Γιατί είναι εκεί­νοι που μι­λά­νε τη γλώσ­σα της αλή­θειας, έχο­ντας βιώ­σει στο πετσί τους την οι­κο­νο­μι­κή κρίση και έχο­ντας πάρει στις πλά­τες τους βάρη που δεν τους ανα­λο­γούν. Και είναι βέ­βαιο ότι θα είχαν πολλά να πουν, αντί να χει­ρο­κρο­τή­σουν.