Απίστευτο παρασκήνιο για τη «Μακεδονία» – Ο Ερντογάν, ο Πούτιν και οι Αμερικανοί

Ένα εξαι­ρε­τι­κά εν­δια­φέ­ρον άρθρο που συν­δέ­ει την επί­λυ­ση του προ­βλή­μα­τος με την ονο­μα­σία των Σκο­πί­ων, με τα σχέ­δια του Ερ­ντο­γάν στην πε­ριο­χή, την επιρ­ροή του ρω­σι­κού πα­ρά­γο­ντα και τα αμε­ρι­κα­νι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, δη­μο­σιεύ­ει πε­ριο­δι­κό της γει­το­νι­κής χώρας.

Πρό­κει­ται για το εβδο­μα­διαίο πο­λι­τι­κό πε­ριο­δι­κό «FOKUS», το άρθρο υπο­γρά­φε­ται από τον αρ­χι­συ­ντά­κτη του, Ζόραν Ντι­μί­τροφ­σκι και επι­κα­λεί­ται ση­μα­ντι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες για τις συ­ζη­τή­σεις που είχε η πο­λι­τι­κή ηγε­σία των Σκο­πί­ων στην Άγκυ­ρα.

Ανα­λύ­ε­ται η γε­ω­πο­λι­τι­κή διά­στα­ση του θέ­μα­τος της ονο­μα­σί­ας και ποιοι «παί­κτες» κά­νουν κι­νή­σεις σ’ αυτή την «καυτή» σκα­κιέ­ρα.

Ο αρ­θρο­γρά­φος ανα­φέ­ρει ότι το θέμα του ονό­μα­τος υπερ­βαί­νει, πλέον, το πλαί­σιο ενός «δι­με­ρούς καυγά» και απο­κτά πε­ρι­φε­ρεια­κή και γε­ω­πο­λι­τι­κή διά­στα­ση, όπου με­γά­λοι παί­κτες όπως οι ΗΠΑ, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, η Τουρ­κία και η Ρωσία έχουν τα δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα. «Πέραν αυτού, η Ελ­λά­δα, έχο­ντας πολύ πιο δρα­μα­τι­κές ανοι­χτές δια­μά­χες με την Τουρ­κία για την Κύπρο και τα νησιά της Με­σο­γεί­ου, είναι λο­γι­κό να ανη­συ­χεί για κάθε επαφή υψη­λού πο­λι­τι­κού επι­πέ­δου με­τα­ξύ Σκο­πί­ων και Άγκυ­ρας», ση­μειώ­νει το άρθρο.

Ο τουρ­κι­κός πα­ρά­γο­ντας

«Περί δήθεν τουρ­κι­κής “ανά­μι­ξης” στη δια­μά­χη για το όνομα ακού­σα­με μετά τις πρό­σφα­τες επι­σκέ­ψεις του πρω­θυ­πουρ­γού Ζάεφ και του Προ­έ­δρου Ιβά­νοφ στην Τουρ­κία. Από το Γρα­φείο του Προ­έ­δρου Ιβά­νοφ άρ­χι­σε ανε­πί­ση­μα να διο­χε­τεύ­ε­ται η ιστο­ρία ότι οι Τούρ­κοι θα μπο­ρού­σαν να ασκή­σουν βέτο στην έντα­ξή μας στο ΝΑΤΟ αν αλ­λά­ξου­με το συ­νταγ­μα­τι­κό όνομα και την ταυ­τό­τη­τα!;

Φυ­σι­κά, στις επί­ση­μες δη­λώ­σεις μετά τις συ­να­ντή­σεις, ούτε ο Τούρ­κος “σουλ­τά­νος” Ερ­ντο­γάν, ούτε ο πρω­θυ­πουρ­γός Γιλ­ντι­ρίμ άφη­σαν να εν­νοη­θεί κάτι τέ­τοιο. Αντί­θε­τα, κυ­ριάρ­χη­σαν οι δι­πλω­μα­τι­κές δη­λώ­σεις ότι η Τουρ­κία στη­ρί­ζει την έντα­ξή μας στο ΝΑΤΟ και ανα­γνω­ρί­ζει το συ­νταγ­μα­τι­κό μας όνομα. Όμως, πηγές που συμ­με­τεί­χαν στις συ­νο­μι­λί­ες λένε πως πράγ­μα­τι η τουρ­κι­κή πλευ­ρά συ­νέ­στη­σε στην “Μα­κε­δο­νία” να μην αλ­λά­ξει το όνομα για να εντα­χθεί στο ΝΑΤΟ», ανα­φέ­ρει ο αρ­θρο­γρά­φος.

Σύμ­φω­να με το άρθρο, για να στη­ρί­ξει αυτή τη θέση της η τουρ­κι­κή πλευ­ρά επι­κα­λέ­στη­κε τις δικές της εμπει­ρί­ες από το ΝΑΤΟ και κυ­ρί­ως το γε­γο­νός πως η Συμ­μα­χία δεν υπο­στη­ρί­ζει την τουρ­κι­κή στρα­τιω­τι­κή επι­χεί­ρη­ση ενα­ντί­ον των Κούρ­δων στην Συρία, οι οποί­οι, κατά την Άγκυ­ρα, απει­λούν την ασφά­λεια και την κυ­ριαρ­χία του τουρ­κι­κού κρά­τους.

«Με το πα­ρά­δειγ­μα αυτό η Τουρ­κία προ­φα­νώς θέλει να μας πει πως το ΝΑΤΟ δεν θα μας βοη­θή­σει σε πε­ρί­πτω­ση που αντι­με­τω­πί­σου­με κρίση ασφα­λεί­ας και, επο­μέ­νως, δεν υπάρ­χει λόγος να αλ­λά­ξου­με το όνομα για να γί­νου­με μέλη της Συμ­μα­χί­ας», ανα­φέ­ρει ο αρ­θρο­γρά­φος και σχο­λιά­ζει πως πρό­κει­ται για εμ­φα­νώς ασθε­νές επι­χεί­ρη­μα, διότι με τη στρα­τιω­τι­κή του επι­χεί­ρη­ση στην Συρία ο τουρ­κι­κός στρα­τός, ανε­ξαρ­τή­τως κι­νή­τρων, ει­σήλ­θε σε ξένο έδα­φος, γε­γο­νός που κα­θι­στά την επι­χεί­ρη­ση επι­θε­τι­κής φύσης και, επο­μέ­νως, τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ δεν έχουν υπο­χρέ­ω­ση να συν­δρά­μουν κατά τα προ­βλε­πό­με­να στο άρθρο 5 του Συμ­φώ­νου της Ουά­σιγ­κτον.

Αγκυ­ρα κατά ΝΑΤΟ

«Με άλλα λόγια, η Άγκυ­ρα ου­δό­λως ανη­συ­χεί για την ταυ­τό­τη­τα και το συ­νταγ­μα­τι­κό μας όνομα, αλλά αντί­θε­τα, αν και μέλος του ΝΑΤΟ, έχει αρ­χί­σει όλο και πιο ανοι­χτά να ερ­γά­ζε­ται ενα­ντί­ον των συμ­φε­ρό­ντων της Συμ­μα­χί­ας», ση­μειώ­νει ο αρ­θρο­γρά­φος, απο­δί­δο­ντας τη στάση αυτή της Τουρ­κί­ας σε δύο κυ­ρί­ως λό­γους: πρώ­τον, στο ότι η Δύση δεν στη­ρί­ζει την εκ­στρα­τεία και το κυ­νή­γι που έχει εξα­πο­λύ­σει η Άγκυ­ρα ενα­ντί­ον του Φε­του­λάχ Γκιου­λέν και, δεύ­τε­ρον, στον φόβο για τη δη­μιουρ­γία ανε­ξάρ­τη­του κουρ­δι­κού κρά­τους.

«Φυ­σι­κά, αυτή η ιστο­ρία δεν περνά στο ΝΑΤΟ, γιατί η Τουρ­κία του Ερ­ντο­γάν πα­ρα­βιά­ζει κα­τά­φω­ρα τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, τα πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα και την ελευ­θε­ρία έκ­φρα­σης των Κούρ­δων πο­λι­τι­κών ακτι­βι­στών και δη­μο­σιο­γρά­φων, ενώ φυ­λα­κί­ζει μα­ζι­κά και διώ­κει τους οπα­δούς του Γκιου­λέν», σχο­λιά­ζει το άρθρο.

Σύμ­φω­να με το άρθρο, το γε­γο­νός ότι η Τουρ­κία δεν συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται ως κρά­τος-μέλος του ΝΑΤΟ επι­βε­βαιώ­νε­ται και από την επα­να­προ­σέγ­γι­ση της Άγκυ­ρας με την Μόσχα, κάτι που, κατά το άρθρο, δεν είναι τόσο μία γε­ω­πο­λι­τι­κή επι­λο­γή του κα­θε­στώ­τος Ερ­ντο­γάν, όσο μία προ­σπά­θεια του να ασκή­σει πίεση στη Δύση να μην συ­νε­χί­σει την στή­ρι­ξη των Κούρ­δων της Συ­ρί­ας.

Ο Πού­τιν και οι Αμε­ρι­κα­νοί

Ο αρ­θρο­γρά­φος ση­μειώ­νει ότι όλα αυτά προ­βλη­μα­τί­ζουν την Ελ­λά­δα, η οποία έχει ανοι­χτά θέ­μα­τα με την Τουρ­κία, ενώ εν­δέ­χε­ται να έχουν επι­πτώ­σεις και στις προ­σπά­θειες για την επί­λυ­ση του ζη­τή­μα­τος της ονο­μα­σί­ας. «Μπο­ρεί ο Πού­τιν να επέν­δυ­σε για καιρό στην ορ­θό­δο­ξη συμ­μα­χία με τους Έλ­λη­νες, όμως η προ­σέγ­γι­σή του με τον Ερ­ντο­γάν, τον κύριο εχθρό της Ελ­λά­δας, ώθησε τους Έλ­λη­νες στην ισχυ­ρή αμε­ρι­κα­νι­κή αγκα­λιά.

Επι­πλέ­ον, η Ουά­σιγ­κτον δια­θέ­τει την ισχύ για την δια­γρα­φή και την ανα­χρη­μα­το­δό­τη­ση του τε­ρά­στιου ελ­λη­νι­κού χρέ­ους, για την ισορ­ρο­πία των δυ­νά­με­ων στην Με­σό­γειο και για την επί­λυ­ση του κυ­πρια­κού. Δεν θα ήταν ανα­κά­λυ­ψη αν πούμε ότι η επί­λυ­ση του θέ­μα­τος της ονο­μα­σί­ας εξαρ­τά­ται από τους Αμε­ρι­κα­νούς.

Η ρω­σι­κή επιρ­ροή στην Ελ­λά­δα δεν είναι μικρή, αλλά σή­με­ρα πε­ριο­ρί­ζε­ται σε ορι­σμέ­νους εθνι­κι­στι­κούς κύ­κλους της δε­ξιάς και της αρι­στε­ράς, μέσω ρω­σι­κών συμ­φε­ρό­ντων στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Από την άλλη πλευ­ρά, οι ΗΠΑ το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα έχουν βελ­τιώ­σει τις σχέ­σεις τους με την Αθήνα λόγω της ρωσο-τουρ­κι­κής προ­σέγ­γι­σης.

Η απο­μά­κρυν­ση της Τουρ­κί­ας από την αγκα­λιά του Πού­τιν απο­τε­λεί στρα­τη­γι­κό στόχο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά βρα­χυ­πρό­θε­σμα είναι ση­μα­ντι­κή και η ισχυ­ρο­ποί­η­ση της νό­τιας πτέ­ρυ­γας του ΝΑΤΟ με την έντα­ξη της “Μα­κε­δο­νί­ας”, λόγω της αύ­ξη­σης της αντι­πα­ρά­θε­σης ανά­με­σα στη Δύση και την Μόσχα στα Βαλ­κά­νια και την Μέση Ανα­το­λή» ση­μειώ­νει ο αρ­θρο­γρά­φος.