Το Ελληνικό Δημόσιο διεκδικεί ακόμη ένα ακίνητο στα Κοσκινού

Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, προ­σέ­φυ­γε την Πέμ­πτη το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, με κλήση επα­να­φο­ράς αγω­γής, που είχε ασκη­θεί την 7η Δε­κεμ­βρί­ου, με την οποία στρέ­φε­ται κατά του προϊ­στα­μέ­νου του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου και κατά 7 ιδιω­τών.

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, είχε εκ­δώ­σει την υπ’ αριθμ 81/2015 από­φα­σή του, που ανέ­στει­λε την πρό­ο­δο της δίκης μέχρι την έκ­δο­ση από­φα­σης από το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου, που θα έκρι­νε τε­λε­σί­δι­κα το θέμα του κα­λό­πι­στου αγο­ρα­στή.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», το μέλ­λον των αστι­κών δικών του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου κατά των ιδιο­κτη­τών ακι­νή­των, που υφαρ­πά­χθη­καν με την χρήση ανυ­πό­στα­των απο­φά­σε­ων εκ­ποί­η­σής τους και συ­γκε­κρι­μέ­να η κα­λο­πι­στία εκεί­νων που τα αγό­ρα­σαν από τους προη­γού­με­νους ιδιώ­τες – ιδιο­κτή­τες τους, κρί­θη­κε με την υπ’ αρίθμ. 292/2017 από­φα­ση «βόμβα» που εξέ­δω­σε το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου.

Το Εφε­τείο έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων ότι δεν τί­θε­ται ζή­τη­μα εφαρ­μο­γής της διά­τα­ξης του άρ­θρου 41 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού, που ορί­ζει ότι οι αγω­γές δεν μπο­ρούν να βλά­ψουν τους τρί­τους, οι οποί­οι απέ­κτη­σαν το ακί­νη­το ή δι­καιώ­μα­τα επ’ αυτού από επα­χθή αιτία και με καλή πίστη με βάση τα δε­δο­μέ­να της κτη­μα­το­λο­γι­κής εγ­γρα­φής που υπήρ­χε πριν από την έγερ­ση και κα­τα­χώ­ρι­ση της αγω­γής, κα­θό­σον με τη διά­τα­ξη αυτή προ­στα­τεύ­ε­ται ο κα­λο­πί­στως απο­κτή­σας με επα­χθή αιτία εμπράγ­μα­το δι­καί­ω­μα σε ακί­νη­το, ένα­ντι του τρί­του που ασκεί πρά­ξεις νομής με διά­νοια κυ­ρί­ου αξιώ­νο­ντας δι­καί­ω­μα κυ­ριό­τη­τας σ’ αυτό.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο διεκ­δι­κεί συ­γκε­κρι­μέ­να την κυ­ριό­τη­τα ακι­νή­του στην ΚΜ700Α με­ρί­δα γαιών Kοσκι­νού, που είχε με­τα­βι­βα­στεί δυ­νά­μει ανυ­πό­στα­της – πλα­στής από­φα­σης εκ­ποί­η­σής του, σε άτομο, που στο με­τα­ξύ που έχει απο­βιώ­σει.
Στρέ­φε­ται με την αγωγή του κατά της χήρας του απο­βιώ­σα­ντος, των δύο παι­διών του και τριών ακόμη κα­τοί­κων της Ρόδου που απέ­κτη­σαν την κυ­ριό­τη­τα τμή­μα­τος του ακι­νή­του με αγορά.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με την χρήση της υπ’ αριθμ. ΔΚ1693/85/12-10-1989 πλα­στο­γρα­φη­μέ­νης από­φα­σης εξα­γο­ράς δη­μο­σί­ου ακι­νή­του εν­σω­μα­τώ­θη­κε στην πε­ριου­σία του απο­βιώ­σα­ντος τμήμα επι­φά­νειας 980 τ.μ. πε­ρί­που, του ως άνω δη­μο­σί­ου ακι­νή­του.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη πλα­στή από­φα­ση με­τα­γρά­φη­κε στο κτη­μα­το­λό­γιο το 1997 μετά την έκ­δο­ση της υπ’ αριθμ. 4438/30-5-1997 πρά­ξης του κτη­μα­το­λο­γι­κού δι­κα­στή.

H ως άνω από­φα­ση εκ­ποί­η­σης, όπως έχει δια­πι­στω­θεί, ου­δέ­πο­τε εκ­δό­θη­κε από την Kτη­μα­τι­κή Yπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου και δεν απο­τέ­λε­σε τίτλο δει­κτι­κό με­τεγ­γρα­φής.
Aπό την έρευ­να που διε­νερ­γή­θη­κε στην Kτη­μα­τι­κή Yπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου δια­πι­στώ­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι δεν υπο­βλή­θη­κε εμπρό­θε­σμα μέχρι την κα­τα­λη­κτι­κή προ­θε­σμία υπο­βο­λής τέ­τοιου εί­δους αι­τή­σε­ων (24-10-1986) σχε­τι­κό αί­τη­μα από­δο­σης, σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 16 N. 719/77 όπως σή­με­ρα ισχύ­ει, από τον εκλι­πό­ντα, που φέ­ρε­ται ως δι­καιού­χος της από­δο­σης με την ΔK 1693/85/12-10-1989 από­φα­ση Nομάρ­χη Δωδ/σου του ως άνω δη­μο­σί­ου ακι­νή­του.

Aρχι­κός τέως ιδιο­κτή­της του εν λόγω ακι­νή­του ιδιο­κτη­σί­ας Eλλη­νι­κού Δη­μο­σί­ου εκ δια­δο­χής από το Iτα­λι­κό Δη­μό­σιο, το οποίο έχει κα­τα­γρα­φεί στα βι­βλία της Kτη­μα­τι­κής Yπη­ρε­σί­ας ως δη­μό­σιο ακί­νη­το με αύ­ξο­ντα αριθ­μό BK 3586, σύμ­φω­να με το με αρ. πρωτ. 6298/07/04-05-2007 απο­γρα­φι­κό βι­βλιά­ριο Kτη­μα­το­λο­γί­ου Pόδου, είναι μια άλλη κά­τοι­κος της Ρόδου.

H υπ’ αριθμ. 4438/30-05-1997 πράξη με την οποία κα­τα­χω­ρή­θη­κε η ΔK 1693/85/12-10-1989 από­φα­ση Nομάρ­χη Δωδ/σου περί από­δο­σης του ακι­νή­του με Kτη­μα­το­με­ρί­δα 700A γαιών Kοσκι­νού, η οποία δεν εκ­δό­θη­κε και δεν είναι κα­τα­χω­ρη­μέ­νη στα βι­βλία της Kτη­μα­τι­κής Yπη­ρε­σί­ας (Bιβλίο Aπο­φά­σε­ων, Bιβλίο Kατα­γρα­φής, Φά­κε­λος ακι­νή­του κ.λπ.) και δεν ανευ­ρέ­θη στη σειρά της στο αρ­χείο των κα­τα­χω­ρη­θει­σών πρά­ξε­ων.

O αριθ­μός πρω­το­κόλ­λου της προ­α­να­φε­ρό­με­νης ανυ­πό­στα­της από­φα­σης ΔK 1693/85 αφορά αί­τη­μα εξα­γο­ράς άλλου ιδιώ­τη (με αριθ­μό πρωτ. 1693/06-03-1985) σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις άρ­θρου 1 N. 719/77.

Η από­φα­ση αφορά συ­γκε­κρι­μέ­να την απευ­θεί­ας και χωρίς δη­μο­πρα­σία πώ­λη­ση τμή­μα­τος επι­φα­νεί­ας 1.619 τ.μ. από το ακί­νη­το με κτη­μα­το­με­ρί­δα 2988 γαιών Kαλυ­θιών, συ­νο­λι­κής επι­φά­νειας 5.960 τ.μ. ιδιο­κτη­σί­ας Eλλη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, στην A. συζ. Σ. Σ. το γένος K. αντί τι­μή­μα­τος 48.570 δρχ..

H ίδια από­φα­ση φέ­ρε­ται να χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε για την δη­μιουρ­γία της ανυ­πό­στα­της από­φα­σης με την οποία υφαρ­πά­χθη­κε το δη­μό­σιο ακί­νη­το στα Kοσκι­νού.

Σύμ­φω­να με την αγωγή δυ­νά­μει του με αριθμ. 8849/20-7-2000 συμ­βο­λαί­ου συμ­βο­λαιο­γρά­φου της Ρόδου, τμήμα του ως άνω ακι­νή­του, έκτα­σης 100 τ.μ. με­τα­βι­βά­σθη­κε λόγω πω­λή­σε­ως σε τρεις κα­τοί­κους της Ρόδου, κατά πο­σο­στό 1/3 εξ’ αδιαι­ρέ­του έκα­στος.

Το τμήμα αυτό απο­σπα­σθέν, απο­τέ­λε­σε την κτη­μα­το­με­ρί­δα 700ΑΑ γαιών Κο­σκι­νού.
Σύμ­φω­να με την 5658/21-7-2000 κτη­μα­το­λο­γι­κή εγ­γρα­φή, κα­τό­πιν της από 21-7-2000 αι­τή­σε­ως των ιδιο­κτη­τών της ΚΜ700ΑΑ γαιών Κο­σκι­νού τους είχε με­τα­βι­βα­στεί και τμήμα 3900 τ.μ. εκ του ακι­νή­του με ΚΜ 1036 γαιών Κο­σκι­νού από συγ­γε­νή του εκλι­πό­ντος.

Στον τε­λευ­ταίο πε­ρι­ήλ­θε το ακί­νη­το με ΚΜ 1036 γαιών Κο­σκι­νού, κατά πο­σο­στό 5/6 εξ’ αδιαι­ρέ­του διά εκ­ποι­ή­σε­ως, δυ­νά­μει της με αριθμ. ΔΚ 1451/85/21-5-1985 από­φα­σης Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου και δι’ απο­δό­σε­ως κατά πο­σο­στό 1/6 εξ’ αδιαι­ρέ­του δυ­νά­μει της με αριθμ. 689/85-5-1985 από­φα­σης Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου.
Το ακί­νη­το από τη συ­νέ­νω­ση των δύο ανω­τέ­ρω με­ρί­δων έγινε άρτιο και οι­κο­δο­μή­σι­μο και σε αυτό κα­τα­σκευά­στη­καν τρεις με­ζο­νέ­τες.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ζητά με την αγωγή του να ακυ­ρω­θούν οι απο­φά­σεις εγ­γρα­φής του ακι­νή­του στην ιδιο­κτη­σία του εκλι­πό­ντος και της με­τέ­πει­τα πώ­λη­σής τους σε τρεις κα­τοί­κους της Ρόδου.

Να ανα­γνω­ρι­σθεί η κυ­ριό­τη­τα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου επί του ακι­νή­του και να δια­τα­χθεί η από­δο­σή του.
Να υπο­χρε­ω­θούν οι κλη­ρο­νό­μοι του εκλι­πό­ντος να κα­τα­βά­λουν στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο το ποσό των 52.500 ευρώ ως δια­φυ­γόν κέρ­δος και το ποσό των 100.000 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης.

Επι­κου­ρι­κά και σε πε­ρί­πτω­ση απόρ­ρι­ψης του αι­τή­μα­τος από­δο­σης του ακι­νή­του, να υπο­χρε­ω­θούν εις ολό­κλη­ρον έκα­στος να κα­τα­βά­λουν το ποσό των 20.636 ευρώ, που αντι­στοι­χεί στη θε­τι­κή ζημία που υπέ­στη το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο νο­μι­μο­τό­κως από το 1997.

Ολως επι­κου­ρι­κά ζη­τεί­ται, στην πε­ρί­πτω­ση απόρ­ρι­ψης των κυ­ρί­ων βά­σε­ων της αγω­γής, να υπο­χρε­ω­θούν οι κλη­ρο­νό­μοι να απο­δώ­σουν αυ­τού­σιο το ακί­νη­το με ΚΜ 700Α γαιών Κο­σκι­νού εμ­βα­δού 838 τ.μ. και οι τρεις κά­τοι­κοι της Ρόδου αυ­τού­σιο το τμήμα εμ­βα­δού 100 τ.μ. του ακι­νή­του.

Τους ενα­γό­με­νους εκ­προ­σω­πούν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Ακης Δη­μη­τριά­δης και Σ. Αλε­ξάν­δρου ενώ το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο η Νο­μι­κή Σύμ­βου­λος του Κρά­τους κ. Μαρία Ελευ­θε­ρί­ου.