Foreign Policy: Η νέα εξωτερική πολιτική της Άγκυρας είναι η κράτηση ομήρων

«Η κράτηση ομήρων είναι η νέα εξω­τε­ρική πολι­τική της Τουρ­κίας»ανα­φέ­ρει ο ιστό­το­πος Foreign Policy σε ενδια­φέ­ρον άρθρο του για την Τουρκία που δημο­σιεύ­τηκε την ίδια μέρα που οι τουρ­κι­κές αρχές συνέ­λα­βαν τους δυο Έλληνες στρα­τιω­τι­κούς στον Έβρο.

Στην ανάλυση του Foreign Policy ανα­φέ­ρε­ται πως η Δύση γνω­ρί­ζει τα κίνητρα της Άγκυρας, ωστόσο δεν απο­κα­λεί τα πράγ­ματα με το όνομά τους, και παρα­θέ­τει μια σειρά από περι­στα­τικά τον τελευ­ταίο χρόνο που αφορούν περι­στα­τικά αξιο­ποί­η­σης ομήρων εκ μέρους της Άγκυρας, που απο­τε­λεί ένα από τα σοβα­ρό­τερα προ­βλή­ματα στις σχέσεις της με τους δυτι­κούς. Το άρθρο είναι δια­φω­τι­στικό για τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί η Τουρκία σε παρό­μοιες περι­πτώ­σεις.

Η ανάλυση του Νέιτ Σένκαν στο Foreign Policy

H περί­πτωση του Γερ­μα­νού

«Η πιο πρό­σφατη υπόθεση αφορά τον Τουρ­κο­γερ­μανό δημο­σιο­γράφο Ντενίζ Γιου­τσέλ, ο οποίος συνε­λή­φθη στην Τουρκία τον Φεβρουά­ριο του 2017, κατη­γο­ρού­με­νος για προ­πα­γάνδα υπέρ τρο­μο­κρα­τι­κής οργά­νω­σης. Ο Γιου­τσέλ, αντα­πο­κρι­τής της Die Welt, γνωστός για τη δημο­σιο­γρα­φική του δήλωση σχετικά με την κατα­στολή της Τουρ­κίας, είχε γράψει άρθρα βασι­σμένα στα πει­ρα­τικά μηνύ­ματα του γαμπρού του Τούρκου προ­έ­δρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν, Υπουρ­γού Ενέρ­γειας Μπεράτ Αλ Μπαϊράκ.

Το αρχικό του ένταλμα σύλ­λη­ψης αφο­ρούσε αυτά τα άρθρα, αλλά μετά την κράτησή του, οι (Τούρκοι) ερευ­νη­τές μετα­τό­πι­σαν την προσοχή τους στην κάλυψη του Κουρ­δι­κού Εργα­τι­κού Κόμ­μα­τος (PKK), ειδικά σε συνέ­ντευξη που είχε κάνει με τον ηγέτη του PKK Cemil Bayik. Μετά από περισ­σό­τερο από ένα χρόνο φυλά­κι­σης χωρίς κατη­γο­ρία στην Τουρκία, το μεγα­λύ­τερο μέρος της σε απο­μό­νωση, απε­λευ­θε­ρώ­θηκε με εγγύηση στις 16 Φεβρουα­ρίου. Ο Γιου­τσέλ έφυγε από τη χώρα το συντο­μό­τερο δυνατό. Μόλις βρι­σκό­ταν σε ασφαλές μέρος στη Γερ­μα­νία, έγραψε ένα βίντεο, κρα­τώ­ντας αντί­γραφο της δικα­στι­κής εντολής που τού δόθηκε όταν έφυγε από τη φυλακή. Το δικα­στή­ριο, είπε, είχε δια­τά­ξει την παρά­ταση της κρά­τη­σής του, που δεν είχε τερ­μα­τι­στεί. Όπως και η κράτησή του, η απε­λευ­θέ­ρωση του Γιου­τσέλ είχε όλα τα σημάδια μιας πολι­τι­κής από­φα­σης της κυβέρ­νη­σης της Τουρ­κίας.

Η κράτηση του Σαλίχ Μουσλίμ

Οι σχέσεις ομηρίας έχουν γίνει τόσο δια­δε­δο­μέ­νες στις σχέσεις της Τουρ­κίας με τη Δύση, που όταν ο ηγέτης των Σύρων Κούρδων Σαλίχ Μουσλίμ κρα­τή­θηκε στην Πράγα το περα­σμένο Σαβ­βα­το­κύ­ριακο, οι άμεσες εικα­σίες ήταν κατά πόσο η τσεχική κυβέρ­νηση θα συμ­φω­νούσε να τον εκδώσει ως αντάλ­λαγμα για την ελευ­θε­ρία δύο Τσέχων που βρί­σκο­νται σήμερα φυλα­κι­σμέ­νοι στην Τουρκία για υπο­στή­ριξη των Κούρδων μαχητών της Συρίας. Ένα τσεχικό δικα­στή­ριο απε­λευ­θέ­ρωσε την Τρίτη τον μου­σουλ­μάνο, ενώ η δια­δι­κα­σία συνε­χί­ζε­ται, συμ­φω­νώ­ντας με τις δια­βε­βαιώ­σεις του ότι θα συνερ­γα­στεί με το δικα­στή­ριο παρα­μέ­νο­ντας ελεύ­θε­ρος να ταξι­δέ­ψει μέσα στην Ευρω­παϊκή Ένωση. Ο (Τούρκος) ανα­πλη­ρω­τής πρω­θυ­πουρ­γός Μπεκίρ Μποζ­ντάγ κατήγ­γειλε την κίνηση του δικα­στη­ρίου ως «πολύ σαφή απόφαση για την υπο­στή­ριξη της τρο­μο­κρα­τίας», προ­κα­λώ­ντας μια έντονα δια­τυ­πω­μένη απά­ντηση από το τσεχικό Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών.

O πάστο­ρας και ο Γκιου­λέν

Αυτές οι πολι­τι­κές ομηρίας είναι πιο ορατές στις αμε­ρι­κα­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις. Οι τύχες πολλών αθώων Αμε­ρι­κα­νών που βρί­σκο­νται υπό τουρ­κική κράτηση, έχουν γίνει αντι­κεί­μενο αυστη­ρών απαι­τή­σεων από την τουρ­κική κυβέρ­νηση. Ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο Άντριου Μπράν­σον, ένας πάστο­ρας που ζούσε στην Τουρκία για δύο δεκα­ε­τίες και λει­τουρ­γεί σε μια μικρή ευαγ­γε­λική εκκλη­σία στη Σμύρνη, και συνε­λή­φθη τον Οκτώ­βριο του 2016 με ασαφείς ισχυ­ρι­σμούς ότι συν­δέ­θηκε με την από­πειρα πρα­ξι­κο­πή­μα­τος του Ιουλίου του 2016. Ένα χρόνο μετά, παρα­μέ­νει στη φυλακή. Ο πρό­ε­δρος Ερντο­γάν έχει μετα­τρέ­ψει ρητά τον Brunson σε αντι­κεί­μενο εμπο­ρίου, λέγο­ντας, τον Σεπτέμ­βριο, ότι οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες θα πρέπει να ανταλ­λά­ξουν “έναν πάστορα για έναν πάστορα”, ανταλ­λάσ­σο­ντας τον βασικό του εχθρό Φετου­λάχ Γκιου­λέν, ο οποίος κατοι­κεί στην Πεν­συλ­βα­νία, για τον Brunson. Δεν είναι ο μόνος Αμε­ρι­κα­νός στην τουρ­κική φυλακή: Τον περα­σμένο μήνα, ο Serkan Golge, ένας επι­στή­μο­νας της NASA με διπλή υπη­κο­ό­τητα, που κατα­δί­κασε την κατα­στολή των προ­σπα­θειών μετά το πρα­ξι­κό­πημα, κατα­δι­κά­στηκε σε φυλά­κιση επτά ετών.

Το νομο­σχέ­διο του Κογκρέ­σου

Όπως ανα­φέ­ρει το sigmalive, πρό­κει­ται για μια απα­ρά­δε­κτη κατά­σταση των σχέσεων μεταξύ συμ­μά­χων. Κανένας πολίτης μιας συμ­μα­χι­κής χώρας δεν θα πρέπει να ανα­ρω­τη­θεί κατά πόσο η Τουρκία θα μετα­τρέ­ψει την ελευ­θε­ρία τους σε ένα δια­πραγ­μα­τευ­τικό χαρτί – και υπάρχει σήμερα νομο­θε­σία ενώπιον του Κογκρέ­σου που θα τιμω­ρή­σει την Τουρκία για αυτή τη συμπε­ρι­φορά. Μια τρο­πο­ποί­ηση στο νομο­σχέ­διο για το Κράτος, τις ξένες επι­χει­ρή­σεις και τα συναφή προ­γράμ­ματα (SFOPS), που υπο­βλή­θηκε από τους Γερου­σια­στές Jeanne Shaheen (DN.H.) και James Lankford (R-Okla.), θα επι­βά­λουν κυρώ­σεις σε Τούρ­κους αξιω­μα­τού­χους που κρατούν παρά­νομα και παρα­τε­τα­μένα Αμε­ρι­κα­νούς πολίτες. Οι κυρώ­σεις είναι απλές: Χρειά­ζε­ται έρευνα από τον Υπουργό Εξω­τε­ρι­κών για την ταυ­το­ποί­ηση υπαλ­λή­λων, οι οποίοι κατέ­χουν μια άρση από την εθνική ασφά­λεια ή μπορούν να χρη­σι­μο­ποιούν τον απόρ­ρητο κατά­λογο, για να παρα­χω­ρή­σουν τα ονόματα στο Κογκρέσο, χωρίς τη δημο­σιο­ποί­ηση τους στο κοινό, και από αυτούς τους υπαλ­λή­λους να αίρεται η είσοδος στις ΗΠΑ. Αυτή είναι μια ξεκά­θαρη και λογική αντι­με­τώ­πιση σε υπο­θέ­σεις ομηρίας και πρέπει να παρα­μεί­νει μέρος του γενικού νομο­σχε­δίου του τρέ­χο­ντος οικο­νο­μι­κού έτους που είναι υπό δια­πραγ­μά­τευση τώρα.

Κυρώ­σεις στην Τουρκία

Όπως έγραψε στην Wall Street Journal ο γερου­σια­στής Lankford πριν από δύο εβδο­μά­δες, αυτή η τρο­πο­λο­γία θα πρέπει να συν­δυα­στεί και με τη χρήση των κυρώ­σεων του Global Magnitsky σε μεμο­νω­μέ­νους Τούρ­κους αξιω­μα­τού­χους που είναι απο­φα­σι­σμέ­νοι να ασκή­σουν μεγάλη δια­φθορά ή σε σοβαρές παρα­βιά­σεις των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των. Ο Παγκό­σμιος νόμος περί Magnitsky είναι ένα σχετικά νέο νομο­σχέ­διο που ψηφί­στηκε το 2016 και χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμ­βριο του 2017. Δίνει στον Πρόεδρο την εξουσία να επι­βάλ­λει κυρώ­σεις σε άτομα και οντό­τη­τες υπεύ­θυ­νες για σοβαρές παρα­βιά­σεις των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των οπου­δή­ποτε στον κόσμο, και στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, να παγώ­σουν τα περιου­σιακά τους στοι­χεία και να τους εκδιώ­ξουν απο­τε­λε­σμα­τικά από το αμε­ρι­κα­νικό χρη­μα­το­πι­στω­τικό σύστημα.

Τώρα, υπάρχει πολύ “τρίξιμο των δοντιών” (gnashing of teeth) σχετικά με τις κυρώ­σεις κατά της Τουρ­κίας και αν θα κάνουν περισ­σό­τερο κακό παρά καλό. Πολύ μεγάλο μέρος αυτής της συζή­τη­σης ανα­φέ­ρει ότι οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες και οι σύμ­μα­χοί τους ευθύ­νο­νται για την επι­δεί­νωση, όταν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα η Τουρκία πιέζει τις συμ­μα­χίες της σε οριακό σημείο.

Το Κογκρέσο και η διοί­κηση Τραμπ πρέπει να απο­δεί­ξουν στην Άγκυρα ότι ακόμα και όταν η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας γίνεται πιο συναλ­λαγ­μα­τική, υπάρ­χουν ορι­σμέ­νοι τομείς που ποτέ δεν θα υπό­κει­νται σε συμ­φω­νία. Οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες δεν πρό­κει­ται να δια­πραγ­μα­τευ­τούν τα δικαιώ­ματα των Αμε­ρι­κα­νών πολιτών ή του κράτους δικαίου στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, ακόμη και σε περι­πτώ­σεις υψηλού κιν­δύ­νου, όπως οι κυρώ­σεις ενα­ντίον του Reza Zarrab ή η έκδοση του Φετου­λάχ Γκιου­λέν. Και θα συνε­χί­σει να θέτει τα θέματα κατά της δια­φθο­ράς και του κράτους δικαίου στο επί­κε­ντρο των διμερών σχέσεών της με την Τουρκία. Σε τελική ανάλυση, είναι ακόμα σύμ­μα­χος, για την ώρα.

newpost.gr