“Αλέξης Τσίπρας: Ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του» -Αρθρο του Παύλου Μπακίρη

Παρα­κο­λου­θώ­ντας την πορεία του Πρω­θυ­πουρ­γού σε όλη την πολι­τική πορεία του, οι ομοιό­τη­τες με τον Κρόνο, όπως περι­γρά­φε­ται στην ελλη­νική μυθο­λο­γία είναι συντα­ρα­κτι­κές.

Στις δημο­τι­κές εκλογές του 2006, προ­τεί­νε­ται από τον πρόεδρο του κόμ­μα­τος Αλέκο Αλαβάνο, ως υπο­ψή­φιος για τη θέση του δημάρ­χου Αθη­ναίων και παρά τις σοβαρές αντιρ­ρή­σεις πολλών στε­λε­χών του κόμ­μα­τος, επι­βάλ­λε­ται από τον «πολι­τικό του πατέρα».

Τον Φεβρουά­ριο του 2008, ο Αλέκος Αλα­βά­νος τού δίνει το δαχτυ­λίδι της δια­δο­χής και τον στη­ρί­ζει για την προ­ε­δρία του κόμ­μα­τος, με ανθυ­πο­ψή­φιο τον Φώτη Κουβέλη.

Το 2009 τρώει τον «πολι­τικό του πατέρα» και τον ωθεί σε έξοδο από το κόμμα.

Το 2014, παρά τη συμπό­ρευση με τον ανθνυ­πο­ψή­φιο για την προ­ε­δρία του «ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ» Φώτη Κουβέλη, τον αφήνει εκτός συν­δυα­σμών.

Τον Νοέμ­βριο του 2016, σε μια συνέ­ντευξή του, ο Αλέκος Αλα­βά­νος δηλώνει: «Μετά­νιωσα που έχρισα τον Τσίπρα πρόεδρο του Συνα­σπι­σμού. Αλλά κι ο Χριστός είχε τον Ιούδα μαθητή του»

Εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται στη συνέ­χεια την οικο­νο­μική κρίση και τα μνη­μό­νια και δημιουρ­γεί τη δική του ηγετική ομάδα, κοροϊ­δεύ­ο­ντας τον ελλη­νικό λαό με ψεύ­τι­κες υπο­σχέ­σεις. Γαλου­χεί τα δικά του πολι­τικά παιδιά και όπως ο Κρόνος, φοβού­με­νος την εξουσία και την καρέκλα του, αρχίζει να «τρώει» όποιον θεωρεί επι­κίν­δυνο.

Αλη­σμό­νη­τες οι εμφα­νί­σεις με τους στενούς του συνερ­γά­τες Βαρου­φάκη, Λαφα­ζάνη, Κων­στα­ντο­πού­λου και δεκάδες άλλους που τώρα είναι απέ­να­ντί του. Ο κοινός τους σχε­δια­σμός ήταν τότε να στρι­μώ­ξουν τη Γερ­μα­νία, να εξου­δε­τε­ρώ­σουν τους «γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες», να συνερ­γα­στούν με χώρες της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής και να κάνουν την Ελλάδα πει­ρα­μα­τό­ζωο της ανι­κα­νό­τη­τάς τους. Ο σχε­δια­στής της φίμωσης του τύπου και δεξί χέρι του Τσίπρα, Νίκος Παππάς, ανα­ζη­τούσε στή­ριγμα από τη Βενε­ζου­έλα και αφού απέ­τυ­χαν παντού και έκαναν την Ελλάδα περί­γελο σε όλο τον κόσμο, στη συνέ­χεια διόρισε και τον πατέρα του, για να «σώσει» τις συγκοι­νω­νίες της Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Ξεχνάμε τα πήγαινε-έλα Τσίπρα και Λαφα­ζάνη από Κίνα και Ρωσία για να εξα­σφα­λί­σουν δάνεια, ρισκά­ρο­ντας ακόμη και την παρα­μονή της χώρας στο ευρώ; Με τη συμπε­ρι­φορά του έδειξε, ότι δεν είχε συνει­δη­το­ποι­ή­σει πως έγινε πρω­θυ­πουρ­γός όλων των Ελλήνων. Μάλλον πίστευε ότι βρι­σκό­ταν  ακόμα σε περιό­δους σχο­λι­κών κατα­λή­ψεων,  το μονα­δικό που γνώριζε να κάνει καλά. Δυστυ­χώς, την απειρία και την ανι­κα­νό­τητα της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα τις πλη­ρώ­νουν για αρκετά χρόνια οι Ελληνες, ακόμα κι όταν οι σημε­ρι­νοί κυβερ­νώ­ντες θα απο­τε­λούν για την νεότερη ελλη­νική ιστορία, μια κακή παρέν­θεση.

Όταν συνει­δη­το­ποί­ησε τους κιν­δύ­νους και τις περι­πέ­τειες στις οποίες έβαλε τη χώρα, φοβή­θηκε και αντί να ζητήσει συγ­γνώμη, «έφαγε» τα πολι­τικά του παιδιά. Πρό­σφατα, η σύζυγος του πρω­θυ­πουρ­γού δήλωσε σε συνέ­ντευξή της ότι σε κάθε επέτειο του δημο­ψη­φί­σμα­τος κλαίει από θυμό. Αυτό είναι το λιγό­τερο… Οι Ελληνες, με την ανι­κα­νό­τητα της σημε­ρι­νής Κυβέρ­νη­σης, κλαίνε καθη­με­ρινά.

Και επειδή τρώ­γο­ντας έρχεται η όρεξη, ο Κρόνος- Τσίπρας, απο­φά­σισε να φάει και τα επι­κίν­δυνα παιδιά των άλλων κομ­μά­των, σχε­διά­ζο­ντας με τη μυστική και επι­κίν­δυνη διπλω­μα­τία που ακο­λου­θεί, να διεμ­βο­λί­σει την εκλο­γική βάση των κομ­μά­των της αντι­πο­λί­τευ­σης για να ανα­κτή­σει τη χαμένη του δημο­τι­κό­τητα. Δεν δίστασε να παίξει ακόμα και με τα εθνικά θέματα.

Χει­ρί­στηκε με απί­στευτη προ­χει­ρό­τητα ένα τόσο σοβαρό εθνικό θέμα, όπως το «Σκο­πιανό», χωρίς να ενη­με­ρώ­σει τα κόμματα, ώστε να χαρα­χθεί μια εθνική γραμμή και να υπάρξει η απα­ραί­τητη συναί­νεση. Στο πλαίσιο των σκο­πι­μο­τή­των και της ιδιο­τέ­λειάς του, επι­σκέ­φθηκε με ακόμα και τον Αρχιε­πί­σκοπο για να τον… ενη­με­ρώ­σει. Θεσμικό ατόπημα χει­ρί­στης μορφής για επι­κοι­νω­νια­κούς λόγους. Το επόμενο βήμα, είναι να τον δούμε την Μεγα­λο­βδο­μάδα στην εκκλη­σία να ψάλλει στους εσπε­ρι­νούς.

Και αφού δεν του βγήκε ούτε το «Σκο­πιανό» όπως με κου­το­πο­νη­ριά σχε­δί­ασε, ρίχνει τώρα τη λάσπη στον ανε­μι­στήρα και όποιον πάρει ο χάρος. Η Κυβέρ­νηση Τσίπρα  επέλεξε, αντί να διευ­κο­λύ­νει τη Δικαιο­σύνη στη διε­ρεύ­νηση του σκαν­δά­λου Novartis, να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σει για να στο­χο­ποι­ή­σει πολι­τι­κούς της αντι­πά­λους. Επέλεξε την κατα­σκευή μιας άθλιας σκευω­ρίας, που έχει μόνο σκοπό να προ­στα­τέ­ψει τους δικούς της ανθρώ­πους και να πλήξει τους αντι­πά­λους της.

Πρόθεση της κυβέρ­νη­σης Τσίπρα δεν είναι, όπως θα ᾽πρεπε, η αντι­με­τώ­πιση των φαι­νο­μέ­νων δια­φθο­ράς, αλλά η εξό­ντωση των πολι­τι­κών της αντι­πά­λων, πρα­κτι­κές που απο­μα­κρύ­νουν τη χώρα από κάθε έννοια πολι­τι­κής κανο­νι­κό­τη­τας και που συναντά κανείς σε καθε­στώτα αυταρ­χι­σμού.

Η θέση της Νέας Δημο­κρα­τίας είναι καθαρή και αδια­πραγ­μά­τευτη. Φως στο σκοτάδι. Να μάθουμε την αλήθεια και να απο­δώ­σουμε τις ευθύνες εκεί που ανα­λο­γούν. Να διεκ­δι­κή­σουμε από την εται­ρεία τη ζημιά, που προ­κά­λεσε στον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Να εγκα­τα­στή­σουμε εκείνες τις θεσμι­κές δικλεί­δες, που θα εξα­σφα­λί­σουν ότι ανάλογα φαι­νό­μενα δεν θα επα­να­λη­φθούν στο μέλλον. Αυτό θα έπρεπε να είναι το μέλημα της Κυβέρ­νη­σης.

Κι επειδή όλα έχουν ένα τέλος, πλη­σιά­ζει η στιγμή που, όπως ο Κρόνος εξου­δε­τε­ρώ­θηκε από τους δικούς του, έτσι και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας θα απο­μο­νω­θεί από τον ελλη­νικό λαό και θα απαλ­λα­γεί η χώρα από την μεγα­λύ­τερη πολι­τικά ανίκανη και επι­κίν­δυνη κυβέρ­νηση.

Παύλος Μπα­κί­ρης

Πρό­ε­δρος Ν.Ο Δωδ/σου ΝΔ