Παυλόπουλος: Η συνθήκη της Λωζάννης ούτε αναθεωρείται, ούτε επικαιροποιείται

Μήνυμα προς την Τουρκία, ότι προ­σβλέ­πουμε σε σχέσεις φιλίας και καλής γει­το­νίας μαζί της, αλλά και εκείνη οφείλει πλήρη σεβασμό του συνόλου του Διε­θνούς και Ευρω­παϊ­κού Δικαίου, επο­μέ­νως και του Δικαίου της Θάλασ­σας, καθώς και της Συν­θή­κης της Λωζάν­νης, η οποία ούτε ανα­θε­ω­ρεί­ται, ούτε επι­και­ρο­ποιεί­ται και καθο­ρί­ζει επα­κρι­βώς και δίχως ίχνος γκρίζων ζωνών τα σύνορα, το έδαφος και την κυριαρ­χία όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, έστειλε ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος στη διάρ­κεια της ομιλίας του κατά την παρου­σί­αση της έκδοσης «Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος, Ο Άνθρω­πος, ο Ηγέτης», στο Πολε­μικό Μουσείο.

Παράλ­ληλα, ο Πρό­ε­δρος, τόνισε ότι «εμείς, οι Έλληνες, με βάση την ιστο­ρική μας κλη­ρο­νο­μιά, σεβό­μα­στε τους φίλους μας, αλλά δεν φοβό­μα­στε τους εχθρούς μας. Γι΄ αυτό και η “φύτρα” των Ελλήνων ανθεί και καρ­πί­ζει ανά τους αιώνες, εκπλη­ρώ­νο­ντας στο ακέραιο την απο­στολή της έναντι του Ανθρώ­που και της Ανθρω­πό­τη­τας».

Ανα­φε­ρό­με­νος στην εν λόγω βιο­γρα­φία του Ελευ­θέ­ριου Βενι­ζέ­λου, την χαρα­κτή­ρισε «έργο ζωής» του γενικού διευ­θυ­ντή του Εθνικού Ιδρύ­μα­τος Ερευνών και Μελετών «Ελευ­θέ­ριος Κ. Βενι­ζέ­λος», Νικο­λάου Παπα­δάκη, και σημεί­ωσε ότι πρό­κει­ται για την βιο­γρα­φία ενός εθνικού ηγέτη που κυριάρ­χησε στην πολι­τική ζωή της χώρας μεταξύ 1910-1936, όταν και διε­τέ­λεσε επτά φορές πρω­θυ­πουρ­γός.

Έκανε, επίσης, λόγο για μια δια­δρομή, με άκρως θετικό το ισο­ζύ­γιο προ­σφο­ράς υπέρ των πράξεών του, που υπη­ρέ­τη­σαν υπο­δειγ­μα­τι­κώς το δημόσιο και το εθνικό συμ­φέ­ρον και άφησε ανε­ξί­τηλο το στίγμα της στη νεότερη Ιστορία μας.

Όπως σημεί­ωσε, ο κ. Παυ­λό­που­λος, «το ηγετικό πρότυπο του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου δια­μόρ­φω­σαν οι μεγάλες απο­φά­σεις του, και μάλιστα από την μια πλευρά εκείνες που ο λαός μας -“τύχη αγαθή”- ενστερ­νί­σθηκε και ακο­λού­θησε και, από την άλλη πλευρά, εκείνες που, ατυχώς, ο λαός μας υπο­τί­μησε ή και αγνόησε».

Παρα­τή­ρησε, ακόμα, ότι τα συστα­τικά στοι­χεία του ηγε­τι­κού προ­τύ­που το οποίο ενσάρ­κωσε ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος, έχουν έντονα τα στοι­χεία του θεσμι­κού και πολι­τι­κού κλα­σι­κι­σμού, και μάλιστα πέρα και έξω από τα σύνορα της Ελλάδας, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας: «Είναι ακριβώς αυτός ο κλα­σι­κι­σμός του ηγέτη Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου, ο οποίος απο­δει­κνύει πόσο επί­καιρο και, συνα­κό­λουθα, πόσο σημα­ντικό είναι το ηγετικό του πρότυπο για όλους εκεί­νους οι οποίοι, καθένας υπό την ιδιό­τητα που του ανα­λο­γεί, έχουμε επω­μι­σθεί την τερά­στια ευθύνη δια­χεί­ρι­σης της τύχης του τόπου μας και του λαού μας. Ιδίως υπό τις σημε­ρι­νές, άκρως κρί­σι­μες, συν­θή­κες, που προσ­διο­ρί­ζουν τους βασι­κούς άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να κινη­θούμε, τόσο για την ορι­στική έξοδο της χώρας μας από την πολύ­χρονη δεινή κοι­νω­νική και οικο­νο­μική κρίση, όσο και προ­κει­μέ­νου η Ελλάδα να διεκ­δι­κή­σει τον ρόλο που ιστο­ρι­κώς της ανα­λο­γεί αφενός στο πλαίσιο της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και του σκληρού πυρήνα της, της ευρω­ζώ­νης, αφε­τέ­ρου δε στο πλαίσιο της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας και σκηνής, εν γένει».

Ανα­φε­ρό­με­νος δε στα συστα­τικά στοι­χεία, που πρέπει να δια­κρί­νουν τον Ηγέτη, «που έχει ανάγκη κατ΄ εξοχήν σήμερα η χώρα μας για την υπε­ρά­σπιση του μέλ­λο­ντος του λαού και του έθνους μας, κατ΄ ακο­λου­θία δε για την υπε­ρά­σπιση της πατρί­δας μας» τόνισε τα εξής:

«Το πρώτο -και κύριο- συστα­τικό στοι­χείο του Ηγέτη, που έχει ανάγκη ο τόπος μας και ο λαός μας, όπως μας το κλη­ρο­δό­τησε ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος είναι το όραμα. Όραμα το οποίο: Είναι το ακριβώς αντί­θετο της ουτο­πίας και της χίμαι­ρας. Δοθέ­ντος ότι το όραμα αυτό πρέπει να χτί­ζε­ται, πάνω στο στέρεο έδαφος του ρεα­λι­σμού και της επέ­κεινα πλήρους επί­γνω­σης των περιστάσεων- “με λογισμό και μ΄ όνειρο”, για να θυμη­θούμε τον στίχο του εθνικού μας ποιητή Διο­νυ­σίου Σολωμού στους “Ελεύ­θε­ρους Πολιορ­κη­μέ­νους”. Άρα, μας δίνει την δύναμη αλλά και την έμπνευση όχι μόνο να υπερ­βούμε την παρούσα δεινή κοι­νω­νική και οικο­νο­μική κρίση. Αλλά και να δια­δρα­μα­τί­σουμε, δίχως αλα­ζο­νεία, αλλά και δίχως σύν­δρομα μειο­νε­κτι­κό­τη­τας, τον ρόλο που μας ανα­λο­γεί:

Από την μια πλευρά στο πλαίσιο της ευρω­παϊ­κής μας οικο­γέ­νειας, προς την κατεύ­θυνση της πλήρους ευρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης υπό όρους Ομο­σπον­δίας και αντι­προ­σω­πευ­τι­κής Δημο­κρα­τίας. Ενο­ποί­η­σης η οποία θα επι­τρέ­ψει και στην Ευρω­παϊκή Ένωση να φέρει σε πέρας την απο­στολή της όχι μόνον έναντι των λαών της αλλά και έναντι της Ανθρω­πό­τη­τας, ιδίως δια της υπε­ρά­σπι­σης των θεμε­λιω­δών αρχών και αξιών της Ειρήνης, της Αλλη­λεγ­γύης, της Δημο­κρα­τίας και της Δικαιο­σύ­νης, πρω­τί­στως δε της Κοι­νω­νι­κής Δικαιο­σύ­νης. Και, από την άλλη πλευρά, στο πλαίσιο της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας, επο­μέ­νως του διε­θνούς γίγνε­σθαι. Διότι, όπως μας διδά­σκει το παρά­δειγμα του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου, σ΄ αυτό το διεθνές πεδίο μπο­ρούμε, πρω­τα­γω­νι­στώ­ντας στο μέτρο που μας ανα­λο­γεί, να υπε­ρα­σπι­σθούμε και τον παγκό­σμιο ρόλο της Ελλάδας κατά την ιστο­ρική της και πολι­τι­σμική της κλη­ρο­νο­μιά, αλλά και τα κάθε είδους εθνικά μας θέματα, έχοντας ως φυσι­κούς συμ­μά­χους όλους εκεί­νους, οι οποίοι μοι­ρά­ζο­νται μαζί μας το ίδιο όραμα για την πορεία της ανθρω­πό­τη­τας κατά τον προ­ο­ρι­σμό του ανθρώ­που αλλά και κατά την “σισ­σύ­φεια” προ­σπά­θειά του να κατα­στεί, τελικώς, εικόνα και ομοίωση του Δημιουρ­γού του. Υπ΄ αυτό το πνεύμα δια­μη­νύ­ουμε προς την φίλη και γείτονα Τουρκία τούτο: Προ­σβλέ­πουμε ειλι­κρι­νώς σε σχέσεις φιλίας και καλής γει­το­νίας μαζί της και στη­ρί­ζουμε την ευρω­παϊκή προ­ο­πτική της. Όμως και εκείνη οφείλει πλήρη σεβασμό του συνόλου του Διε­θνούς και του Ευρω­παϊ­κού Δικαίου, επο­μέ­νως και του Δικαίου της Θάλασ­σας καθώς και της Συν­θή­κης της Λωζάν­νης. Η οποία καθο­ρί­ζει επα­κρι­βώς και δίχως ίχνος γκρίζων ζωνών τα σύνορα, το έδαφος και την κυριαρ­χία όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Η συνθήκη της Λωζάνης ούτε ανα­θε­ω­ρεί­ται ούτε επι­και­ρο­ποιεί­ται .

Εμείς, οι Έλληνες, με βάση την ιστο­ρική μας κλη­ρο­νο­μιά, σεβό­μα­στε τους φίλους μας αλλά δεν φοβό­μα­στε τους εχθρούς μας. Γι’ αυτό και η “φύτρα” των Ελλήνων ανθεί και καρ­πί­ζει ανά τους αιώνες, εκπλη­ρώ­νο­ντας στο ακέραιο την απο­στολή της έναντι του Ανθρώ­που και της Ανθρω­πό­τη­τας».

Το δεύτερο συστα­τικό στοι­χείο του Ηγέτη που εμπνέει, δια­χρο­νι­κώς, το ηγετικό πρότυπο του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου συνί­στα­ται, σύμφωνα με τον κ. Παυ­λό­πουλο, στο γεγονός ότι «ο πραγ­μα­τι­κός ηγέτης απο­στρέ­φε­ται τον λαϊ­κι­σμό, υφ΄ οιαν­δή­ποτε εκδοχή του και συνα­κό­λουθα, δεν “χτίζει” το ηγετικό του πρότυπο με τα ευτελή υλικά της κολα­κείας του κοι­νω­νι­κού συνόλου αλλά διδά­σκει, με το παρά­δειγμά του και στα όρια της πολι­τι­κής αυτο­θυ­σίας, ότι ο πολι­τι­κός ταγός κατα­ξιώ­νε­ται ιστο­ρι­κώς όταν επι­διώ­κει να είναι χρή­σι­μος για το δημόσιο συμ­φέ­ρον, και όχι αρεστός κατά περί­πτωση και κατά την συγκυ­ρία».

Το τρίτο συστα­τικό στοι­χείο του Ηγέτη, πάντοτε κατά το ηγετικό πρότυπο του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου, στη­ρί­ζε­ται στο «περίσ­σευμα ψυχής» που οφείλει να δια­θέ­τει, ώστε να μην παρα­σύ­ρε­ται σε πράξεις αντεκ­δί­κη­σης έναντι των αντι­πά­λων του, όποιο και αν είναι το μέγεθος της αδικίας που αυτοί του επι­φυ­λάσ­σουν.

«Ο πραγ­μα­τι­κός ηγέτης δεν είναι μνη­σί­κα­κος και, συνα­κό­λουθα, δεν επι­τρέ­πει στο πολι­τικό πάθος των αντι­πά­λων του να τον απο­προ­σα­να­το­λί­ζει ως προς την εκπλή­ρωση της απο­στο­λής που ανέλαβε έναντι του λαού του, με βάση το δημο­κρα­τι­κώς νομι­μο­ποι­η­μένο όραμά του. Ο πραγ­μα­τι­κός ηγέτης είναι ένας δια­χρο­νι­κός Κιγκι­νά­τος, έτοιμος να σταθεί στο ύψος των περι­στά­σεων υπό όρους δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος», επι­σή­μανε ο κ. Παυ­λό­που­λος και υπεν­θύ­μισε:

«Αυτό το πρότυπο Ηγέτη ενσάρ­κωσε, με τον πιο ευγε­νικό πολι­τι­κώς τρόπο, ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος π.χ. στην Λωζάννη, το 1923. Όταν, δίχως κανέναν προ­κα­θο­ρι­σμένο θεσμι­κώς και πολι­τι­κώς ρόλο, έθεσε τον εαυτό του στην διάθεση του λαού μας και του έθνους μας, προ­κει­μέ­νου να περι­σω­θεί, μετά την Μικρα­σια­τική Κατα­στροφή και την αντί­στοιχη Γενο­κτο­νία, ό,τι μπο­ρούσε ν΄ απο­μεί­νει από την Συνθήκη των Σεβρών, του 1920. Ως λαός και ως έθνος οφεί­λουμε να θυμό­μα­στε ότι τότε, χάρη στον Ελευ­θέ­ριο Βενι­ζέλο, συνήφθη η Συνθήκη της Λωζάν­νης του­λά­χι­στον κατά το μέτρο που αφορά την Ελλάδα. Συνθήκη η οποία, σήμερα και στο διη­νε­κές, εγγυά­ται τα σύνορα της Ελλάδας αλλά και της ευρω­παϊ­κής μας οικο­γέ­νειας, της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης».

Για τη δίτομη έκδοση «Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος, ο Άνθρω­πος, ο Ηγέτης. Βιο­γρα­φία» του Νικό­λαου Εμμ. Παπα­δάκη (Παπαδή), που κυκλο­φό­ρησε πρό­σφατα από το Ίδρυμα «Ελευ­θέ­ριος Κ. Βενι­ζέ­λος» και τις εκδό­σεις της Εστίας, εκτός από τον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, μίλησαν, επίσης, οι Κώστας Κωστής, καθη­γη­τής Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, Ηλίας Νικο­λα­κό­που­λος, ομό­τι­μος καθη­γη­τής Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών και Ευάνθη Χατζη­βα­σι­λείου, καθη­γή­τρια Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών. Τον συντο­νι­σμό της εκδή­λω­σης είχε η Ελένη Γαρδίκα-Κατσιαδάκη, ομότιμη ερευ­νή­τρια Ακα­δη­μίας Αθηνών, επι­στη­μο­νική σύμ­βου­λος του Εθνικού Ιδρύ­μα­τος «Ελευ­θέ­ριος Κ. Βενι­ζέ­λος».

Η έκδοση απο­τε­λεί την πρώτη ολο­κλη­ρω­μένη βιο­γρα­φία του μεγάλου πολι­τι­κού που παρα­κο­λου­θεί συστη­μα­τικά την πολυ­τά­ραχη δια­δρομή του από τη γέννησή του στην Κρήτη (1864) μέχρι τον θάνατό του στο Παρίσι (1936) και απο­κα­λύ­πτει άγνω­στες πτυχές της.

Στις 1.160 σελίδες του έργου, που περι­λαμ­βά­νει πλούσιο εικο­νο­γρα­φικό υλικό από το αρχείο του Ιδρύ­μα­τος, τα μεγάλα γεγο­νότα της ελλη­νι­κής σκηνής δια­πλέ­κο­νται με τα διεθνή, τις προ­σω­πι­κές στιγμές του ηγέτη, τις ιδε­ο­λο­γι­κές του ανη­συ­χίες, τα πνευ­μα­τικά του ενδια­φέ­ρο­ντα.

^{(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)}