Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού: μια ιστορία επιτυχίας από το 1929 μέχρι σήμερα

Αν το σκεφθεί κανείς, θα δει πως η περί­πτωση του ΕΟΤ και εν γένει της ανά­πτυ­ξης του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού ήταν μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες επι­τυ­χίες του κράτους μέσα στον 20ό αιώνα, από την οποία αντλούμε οφέλη ακόμα και σήμερα. Από την πρώτη υπο­τυ­πώδη οργά­νωση για την υποδοχή των ξένων, περά­σαμε στα οργα­νω­μένα κατα­λύ­ματα, στη δημιουρ­γία των «Ξενία», στην ίδρυση του Φεστι­βάλ Αθηνών και Επι­δαύ­ρου, στο Γκολφ της Γλυ­φά­δας, στο Χιο­νο­δρο­μικό Κέντρο Παρ­νασ­σού αλλά και στις κατα­πλη­κτι­κές και πολυ­βρα­βευ­μέ­νες αφίσες που έκαναν την πατρίδα μας γνωστή μέχρι τα πέρατα του κόσμου.

Αλλοτε υπήρξαν οργα­νω­μέ­νες στρα­τη­γι­κές και άλλοτε κάποιες ευφυείς εκλάμ­ψεις που κατά­φε­ραν να δια­φη­μί­σουν τα τοπία, τα μνημεία και τη ζεστα­σιά των ανθρώ­πων και να μας δώσουν τη θέση που έχουμε στον παγκό­σμιο του­ρι­στικό χάρτη. Το βιβλίο του Κώστα Κατσι­γιάννη, πολι­τι­κού μηχα­νι­κού ΕΜΠ, πρώην γενικού διευ­θυ­ντή ΕΟΤ, με τίτλο «Ελλη­νι­κός Οργα­νι­σμός Του­ρι­σμού – ταξίδι στον χρόνο», το οποίο παρου­σιά­ζε­ται μεθαύ­ριο Δευτέρα 29 Ιανουα­ρίου, στις 18.30 στο αμφι­θέ­α­τρο του Πολε­μι­κού Μου­σείου, κάνει έναν χρήσιμο ανάπλου σε αυτήν την πορεία.

Ενας άνθρω­πος που έζησε βιω­μα­τικά τον Οργα­νι­σμό, έφτιαξε ένα βιβλίο – απο­λο­γι­σμό που πιάνει το νήμα του του­ρι­σμού από τον 19ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας με γεγο­νότα, πρόσωπα και πολι­τι­κές που κατά καιρούς εφαρ­μό­στη­καν στον σημα­ντικό τομέα. Το πόνημα έχει την εικα­στική επι­μέ­λεια του Νίκου Κωστό­που­λου, ο οποίος είχε σχε­διά­σει μερικές από τις ωραιό­τε­ρες αφίσες του ΕΟΤ.

Μεγα­λύ­τερη βαρύ­τητα δίδεται βέβαια στον ίδιο τον Οργα­νι­σμό, που ιδρύ­θηκε για πρώτη φορά το 1929, επί κυβέρ­νη­σης Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου. Καταρ­γή­θηκε το 1936 και επα­νι­δρύ­θηκε το 1951 για να παίξει πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο, καθώς όχι μόνον χάραζε αλλά ταυ­τό­χρονα υλο­ποιούσε τη στρα­τη­γική. Ενα από τα παρα­δείγ­ματα είναι η εκτέ­λεση δημό­σιων του­ρι­στι­κών έργων, που άλλαξαν τη φυσιο­γνω­μία της ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας, ανα­δει­κνύ­ο­ντας περιο­χές φυσικού κάλλους και ιστο­ρι­κής σημα­σίας. Κάπως έτσι ξετυ­λί­γε­ται μια ολό­κληρη διήγηση για το πώς η Ελλάδα απέ­κτησε ακτές, τα κάμπινγκ, τα του­ρι­στικά περί­πτερα, έργα ιαμα­τι­κού του­ρι­σμού, οδικούς μεθο­ρια­κούς σταθ­μούς.

Εχει μεγάλο ενδια­φέ­ρον να δει κανείς πώς η του­ρι­στική ανά­πτυξη απο­τέ­λεσε έναυσμα για να αξιο­ποι­ή­σει η χώρα το ταλέντο ορι­σμέ­νων χαρι­σμα­τι­κών ανθρώ­πων, όπως λ.χ. των καλ­λι­τε­χνών που έφτια­χναν τις αφίσες (από τον Μόραλη και τον Μυταρά ώς τον Κάρα­μποτ, τον Μιχάλη και την Αγνή Κατζου­ράκη και τον Σπύρο Βασι­λείου) ή των αρχι­τε­κτό­νων (Αρης Κων­στα­ντι­νί­δης). Εδώ που τα λέμε, σπανίως συμ­βαί­νει να ανα­γνω­ρί­ζε­ται και να μπαίνει στην υπη­ρε­σία της πολι­τείας το δημιουρ­γικό δυνα­μικό της Ελλάδος. Παράλ­ληλα, δια­πι­στώ­νει κανείς πως εκτός από τους επι­κε­φα­λής, υπήρχαν φιλό­τι­μοι και εργα­τι­κοί υπάλ­λη­λοι που προ­σέ­φε­ραν τον καλύ­τερό τους εαυτό σε ένα εθνικό στόχο.

Καθη­με­ρινή