“Περί εγκλήματος και τιμωρίας ο λόγος…”

Από τη Μαρία Ε.Ζαγο­ρια­νού

Μια ολό­κληρη κοι­νω­νία έγινε μάρ­τυ­ρας μιας ιστο­ρίας μυστη­ρίου και φρίκης, που συνε­τά­ραξε το πανελ­λή­νιο. Ο Νίκος φεύγει απ’το σπίτι του με το ποδή­λατό του και δεν επι­στρέ­φει ποτέ… Στο χρονικό διά­στημα των επτά ημερών από την ημέρα της εξα­φά­νι­σής αυτού του επι­σκέ­πτη στο νησί έως την ημέρα που εντο­πί­στηκε το άψυχο κακο­ποι­η­μένο σώμα του, οι θεατές της τρα­γω­δίας βίωσαν όλα τα στάδια του αρι­στο­τε­λι­κού ορισμού της: Το μέγεθος του δρά­μα­τος, τα δρώντα, τον «έλεον και τον φόβον», ως την κάθαρση μέσω της τρα­γι­κής κατά­λη­ξης.

Επτά μέρες αγωνίας με σκηνικό ένα άγριο, βρα­χώ­δες τμήμα του νησιού της Καλύ­μνου, υπό δυσμε­νείς και­ρι­κές συν­θή­κες, με τη σύσσωμη κινη­το­ποί­ηση των Ειδικών Μονάδων της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας, του Ελλη­νι­κού Στρατού, που από ξηράς και αέρος με τη συν­δρομή των κατοί­κων «οργώ­νουν» σπιθαμή προς σπιθαμή αυτούς τους τόπους. Συνε­πί­κου­ρος και αρωγός η παρέμ­βαση τηλε­ο­πτι­κής εκπο­μπής με παράλ­λη­λες δημο­σιο­γρα­φι­κές έρευνες, οι οποίες κορύ­φω­σαν την αγωνία της προ­σμο­νής για μια ακτίδα ελπίδας στο ερε­βώ­δες μυστή­ριο του Νίκου.

Επτά ημέρες εικα­σιών, θέσεων και αντι­θέ­σεων, όπου οι φήμες εξα­πλώ­νο­νταν ταχύ­τερα και από τους ανέμους που έπνεαν στην περιοχή. Τι να πιστέ­ψει και τι να συμπε­ρά­νει κανείς; Χάος….

Ο Θου­κυ­δί­δης για την εξα­κρί­βωση της αλή­θεια­ςπρο­έ­τασσε τα «τεκ­μή­ρια» ως απα­ραί­τητο στοι­χείο της εξα­κρι­βω­μέ­νης ιστο­ρίας. Και στην παρούσα περί­πτωση ήρθαν αδιά­σει­στα τεκ­μή­ρια να πιστο­ποι­ή­σουν την ιστορία ενός εγκλή­μα­τος. Γιατί πρό­κει­ται για ένα έγκλημα… Θύμα ο 2οχρονος Νίκος, που επι­σκέ­φθηκε το νησί για να δει την οικο­γέ­νειά του και βρέθηκε στο λάθος τόπο τη λάθος στιγμή. Θύτης η σιωπή και η συγκά­λυψη, η ατι­μω­ρη­σία κυκλω­μά­των που ταλα­νί­ζουν την ομα­λό­τητα του νησιού και οι προ­σω­πι­κοί δαί­μο­νες του Νίκου. Συνερ­γός στο έγκλημα η Μοίρα, που απο­φά­σισε για εκείνον.

Κάθαρση και λύτρωση για τους γονείς και τους υπό­λοι­πους θια­σώ­τες του δρά­μα­τος η ανα­κά­λυψη της σωρού του άτυχου νέου. Ωστόσο τα ερω­τή­ματα παρα­μέ­νουν: Πώς; Γιατί;

Το τρί­πτυχο «άτη-νέμεσις-τίσις» ξεδι­πλώ­νε­ται, ανα­βιώ­νο­ντας τις αρχέ­γο­νες αντι­λή­ψεις για την τύφλωση της ανθρώ­πι­νης αντί­λη­ψης και τη φίμωση της αλή­θειας, που επι­φέ­ρει που επι­φέ­ρει τη Θεία οργή και οδηγεί ντε­τερ­μι­νι­στικά στην τιμωρία. Άραγε, θα υπάρξει τιμωρία, ακόμα και αν η αλήθεια βγει στο φως; Και ποια είναι τελικά η αλήθεια του Νίκου; Τα ερω­τη­μα­τικά που αιω­ρού­νται άπειρα, ο βαθύ­τε­ρος στο­χα­σμός ένας: Μήπως η κοινή γνώμη είναι διψα­σμένη για απο­τρό­παια και αιμο­σταγή εγκλή­ματα, δεδο­μέ­νης της συγκε­κα­λυμ­μέ­νης εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας στο μικρό αυτό τόπο; Άραγε πώς εξη­γεί­ται η κατάρ­ριψη και -ουσιαστικά- η εκμη­δέ­νιση των εξο­νυ­χι­στι­κών ερευνών και ευρη­μά­των από το ανα­τρε­πτικό ιατρο­δι­κα­στικό πόρισμα; Ποιο θα μπο­ρούσε να είναι το μέγεθος της δια­φθο­ράς;  Ένα παρα­μέ­νει σίγουρο και ακλό­νητο: Πως η «τίσις», η τιμωρία, όσο και αν αργήσει να επέλθει, θα λει­τουρ­γή­σει ως βάλσαμο και θυμίαμα στο θύμα ενός φαύλου κύκλου… Μόνο έτσι θα ανα­παυ­θεί η τάλαινα και πρόωρα χαμένη ψυχή του Νίκου…