Η περιουσία του Δήμου ανήκει στον λαό! Αρθρο του Κ. Λαμπριανού

Του Κώστα Λαμπρια­νού

Έρχο­νται στιγμές που λες ότι αυτός ο ευλο­γη­μέ­νος τόπος, όπου γεν­νη­θή­καμε και ζούμε, δεν έχει σωτηρία. Είτε γιατί αυτοί που τον κυβέρ­νη­σαν, στα τελευ­ταία σαράντα χρόνια, υπήρξαν άβουλοι, άτολμοι, δειλοί και μοι­ραίοι, είτε γιατί ο λαός δεν μπόρεσε να απαλ­λα­γεί από συμπλέγ­ματα τεσ­σά­ρων αιώνων σκλα­βιάς, τα συμπε­ρά­σματα είναι μελαγ­χο­λικά, απο­καρ­διω­τικά.

Δεν ισχυ­ρί­ζο­μαι ότι ο τοπικός πολι­τι­κός κόσμος της μετα­πο­λί­τευ­σης δεν είχε γνώση των προ­βλη­μά­των , αλλά και των συγκρι­τι­κών πλε­ο­νε­κτη­μά­των του, ώστε να σχε­δια­στεί, να προ­γραμ­μα­τι­στεί, με ιεραρ­χη­μέ­νες τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες, και να υλο­ποι­η­θεί μακρο­πρό­θε­σμα ένα ανα­πτυ­ξιακό πλάνο.

Αναμ­φί­βολα, υπουρ­γοί, βου­λευ­τές, νομάρ­χες, δήμαρ­χοι, που παρέ­λα­σαν σ’ αυτά τα χρόνια, είχαν την γνώση, για να δώσουν τις σωστές απα­ντή­σεις στα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα του, αλλά θυσί­α­σαν την ουσία της πολι­τι­κής στο σκηνικό των εντυ­πώ­σεων, της ματαιο­δο­ξίας, και, ακόμα χει­ρό­τερο, της ιδιοτέλειας- συστα­τι­κού της δια­πλο­κής.

Άλλοι πάλι θυσί­α­σαν την ουσια­στική πολι­τική στον βωμό της κομ­μα­τι­κής νομι­μο­φρο­σύ­νης, εξα­πα­τώ­ντας με κυνισμό τους πολίτες που τους εμπι­στεύ­τη­καν.

Σήμερα, τα πράγ­ματα είναι απελ­πι­στικά, και θα γίνουν ακόμη χει­ρό­τερα, όσο και οι πολίτες παρα­μέ­νουν κυνικά απαθείς.

Οι δημο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες έχουν πάει περί­πατο, οι εντυ­πώ­σεις έχουν υπο­κα­τα­στή­σει την πραγ­μα­τι­κό­τητα, ο πολι­τι­κός λόγος ανού­σιος, παρα­πλα­νη­τι­κός, οι επι­θυ­μίες των κρα­τού­ντων απο­πνέ­ουν αυταρ­χι­σμό, οι υπο­σχέ­σεις, οι δεσμεύ­σεις και ενίοτε οι όποιες εξαγ­γε­λίες, δεν είναι παρά πολύ­χρωμα πυρο­τε­χνή­ματα, ικανά όμως να μαγνη­τί­σουν το βλέμμα για ελά­χι­στο χρόνο- αντι­πε­ρι­σπα­σμός στην αθλιό­τητα της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Τρα­ντα­χτό παρά­δειγμα (προς απο­φυ­γήν) ο Δήμος Ρόδου και ο δήμαρ­χος κ. Φώτης Χατζη­διά­κος.

Κλείνει ερμη­τικά τα μάτια στη μαύρη καθη­με­ρι­νό­τητα των δημοτών αλλά βλέπει φαντά­σματα να ροκα­νί­ζουν -τάχατες- την καρέκλα του, κυρίως μεταξύ των συνερ­γα­τών του.

Αυτο­προ­βάλ­λε­ται ως υπη­ρέ­της, εγγυ­η­τής των δημο­κρα­τι­κών λει­τουρ­γιών, αλλά γράφει στα παλαιό­τερα των υπο­δη­μά­των του το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο.

Υπε­ρα­μύ­νε­ται των θεσμών, της δια­φά­νειας της ηθικής και εντι­μό­τη­τας, αλλά δεν διστά­ζει να συνο­μι­λεί στο παρα­σκή­νιο, στα σκο­τεινά, με φερό­με­νους επενδυτές-και δη αφε­ρέγ­γυους και αναξιόπιστους- για μπίζνες, με αντι­κεί­μενο τα χρυ­σα­φικά και τ’ ασημικά του τόπου.

Η υπόθεση των παρα­σκη­νια­κών δια­βου­λεύ­σεων με τον κ. Ενρίκο Αϊντάν της «Καζίνο Ρόδου ΑΕ» δεν γεννά μόνον υποψίες στους πολίτες ως προς τις προ­θέ­σεις και επι­διώ­ξεις του κ. δημάρ­χου. Αυτο­α­ναι­ρεί, στην ουσία, τον θεσμικό ρόλο του, αυτο­α­κυ­ρώ­νει τις, κατά καιρούς, δια­κη­ρύ­ξεις του περί δια­φά­νειας, καθιστά προφανή τον πολι­τικό αυταρ­χι­σμό που τον δια­κρί­νει και την απόλυτη περι­φρό­νηση του ρόλου των δημο­τι­κών συμ­βού­λων, πλειο­ψη­φίας και μειο­ψη­φίας.

Ο κ. Χατζη­διά­κος γνώριζε ότι η εται­ρεία, που υπο­σχό­ταν να μετα­τρέ­ψει τη Ρόδο σε Λας Βέγκας, τελεί πλέον υπό την προ­στα­σία του Πτω­χευ­τι­κού Κώδικα και τώρα έχει «πάρε δώσε» με τη Γενική Γραμ­μα­τεία Δημο­σίων Εσόδων και την Δικαιο­σύνη για φορο­δια­φυγή ύψους 8.5 εκατ. ευρώ, όπως απο­κά­λυψε προ ημερών η «δημο­κρα­τική της Ρόδου» και δεν έχει δια­ψευ­θεί από καμιά πηγή.

Οφείλει, επο­μέ­νως, δημόσια συγ­γνώμη προς τον ροδιακό λαό για το διπλό ατόπημά του. Η ακίνητη περιου­σία του Δήμου Ρόδου δεν είναι «κλη­ρο­νο­μιά» του παππού του για να την δια­χει­ρί­ζε­ται με τις φαντα­σιώ­σεις και ψευ­δαι­σθή­σεις του· και υπό τον πανικό που τον δια­κα­τέ­χει διότι, κατά κοινήν παρα­δοχή, το άλλοτε «σμα­ρα­γδέ­νιο νησί» ζει, επί της θητείας του, τις χει­ρό­τε­ρες μέρες του, ενώ η λαϊκή οργή φου­ντώ­νει, ολοένα και περισσότερο- κάτι λιγό­τερο από 20 μήνες για τις εκλογές της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης.

Και, δεύ­τε­ρον, είναι ξεδιά­ντροπο, άκρως υπο­τι­μη­τικό, για να μην πω εξευ­τε­λι­στικό, για τον θεσμικό ρόλο του να εκλι­πα­ρεί τους αποι­κιο­κρά­τες του Υπερταμείου- για να θυμη­θούμε τον άθλιο, όσο και γελοίο «φίλο της Ρόδου» Γερμανό υπουργό Εργα­σίας Φούχτελ, που μας τον έφερε ο έτερος ψευ­το­σο­σια­λι­στής πολι­τι­κός μέντο­ράς του Γιάννης Μαχαι­ρί­δης για να μετα­τρέ­ψει το νησί σε «ειδική οικο­νο­μική ζώνη», του­τέ­στιν εργα­σιακό μεσαί­ωνα.

Τα ιστο­ρικά μνημεία όπως το Εθνικό Θέατρο, η Νέα Αγορά, τα Σφαγεία και άλλα, δεν είναι, ασφαλώς, του παππού του για να τα προ­σφέ­ρει «πανω­προίκι» στους μνη­μο­νια­κούς εταί­ρους και τοκο­γλύ­φους του μαύρου διε­θνούς κεφα­λαίου των «αγορών». Αυτούς που έχουν μετα­τρέ­ψει την δόλια πατρίδα μας για 99 χρόνια σε, ελε­ει­νής μορφής, αποικία.

Ο κ. Χατζη­διά­κος, όμως, δεν ανήκει σ’ εκεί­νους τους πολι­τι­κούς που ανα­γνω­ρί­ζουν τα λάθη τους δημόσια και με γεν­ναιό­τητα, τυφλω­μέ­νος από τον πολι­τικό εγωισμό, τον ναρ­κισ­σι­σμό, την αλα­ζο­νεία. Κυνηγός των ψευ­δαι­σθή­σεων και των εντυ­πώ­σεων, έχει επι­λέ­ξει να είναι «δήμαρ­χος για τα πανη­γύ­ρια», αλλά θέλω να ελπίζω στην ολική επα­να­φορά του στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, προς όφελος της τοπικής οικο­νο­μίας και κοι­νω­νίας.

Ίδετε, τι συμ­βαί­νει με την τοπική οικο­νο­μία. Βαθ­μιαία, με σχετικά γρή­γο­ρους ρυθμούς, εξαι­τίας της παρα­τε­τα­μέ­νης κρίσης, περνά υπό τον έλεγχο ξένων επι­χει­ρή­σεων και πολυ­ε­θνι­κών ομίλων. Το 70% και πλέον της κατα­να­λω­τι­κής δαπάνης διο­χε­τεύ­ε­ται, σε οικο­νο­μίες άλλων χωρών και η «κραταιά Ρόδος του παρελ­θό­ντος» χρόνο με τον χρόνο φτω­χο­ποιεί­ται, σημα­ντι­κές ξενο­δο­χεια­κές μονάδες περνάνε σε ξένους ομίλους, οι μικρο­με­σαίες και οικο­γε­νεια­κές επι­χει­ρή­σεις, σε όλους τους τομείς φυτο­ζω­ούν, ενώ εκα­το­ντά­δες άλλες έχουν βάλει λουκέτο.

Ο κύριος δήμαρ­χος έπρεπε να διεκ­δι­κεί την ροδί­τικη περιου­σία που πήρε το Δημόσιο, μετά το τέλος του πολέμου, και όχι να την ξεπουλά σε αλλό­τρια συμ­φέ­ρο­ντα.

Αν ξεπου­λή­σει, όπως σχε­διά­ζει τη μαρίνα, τη Νέα Αγορά, το Εθνικό Θέατρο, το Καρ­νά­γιο, το Έλλη, τα Σφαγεία, την Καλ­λι­θέα τι θα μείνει τελικά στον ροδιακό λαό; Μόνον ερείπια και φαντά­σματα.

Κανείς, ασφαλώς, δεν είναι αντί­θε­τος στην ανά­δειξη και αξιο­ποί­ηση της ακί­νη­της περιου­σίας του Δήμου, η οποία δια­χρο­νικά απα­ξιώ­νε­ται από ανί­κα­νες και φαύλες εξου­σίες.

Χαρα­κτη­ρι­στική περί­πτωση το κτη­ριακό συγκρό­τημα της Νέας Αγοράς. Επί δεκα­ε­τίες, οι παρε­λά­σα­ντες δήμαρ­χοι είχαν σε πολι­τική ομηρία τους ενοι­κια­στές των κατα­στη­μά­των και οι ενοι­κια­στές, από την πλευρά τους, βρί­σκο­νταν σε μια μόνιμη κατά­σταση εξάρ­τη­σης και σύγκρου­σης με την εκά­στοτε δημο­τική αρχή.

Το 2012, επί θητείας του κ. Κου­σουρνά εκπο­νή­θηκε ένα σχέδιο ανα­βάθ­μι­σης της Νέας Αγοράς, αλλά, ανα­πο­φά­σι­στος και άτολμος, όπως ήταν το παρέ­πεμψε στις καλέν­δες.

Ο κ. Χατζη­διά­κος έχει, τώρα, την υπο­χρέ­ωση να προ­χω­ρή­σει στην αξιο­ποί­ηση αυτής της περιου­σίας οργα­νω­μένα, μεθο­δικά και προ­πα­ντός, με απόλυτη δια­φά­νεια. Και χωρίς σπα­σμω­δι­κές κινή­σεις που προ­δί­δουν πανικό, λόγω των έντονων δια­λυ­τι­κών συμ­πτω­μά­των της παρά­τα­ξής του, αφενός και αφε­τέ­ρου των τερά­στιων προ­βλη­μά­των του νησιού.

Το πρώτο που έχει να κάνει είναι να δια­ψεύ­σει φήμες και ψιθύ­ρους που τον θέλουν να έχει βρει κιόλας επεν­δυ­τές της αρε­σκείας του ή καθ’ υπό­δει­ξιν κολ­λη­τών και συνερ­γα­τών του.

Αυτό μπορεί να γίνει σε μιαν ειδική συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, με νηφα­λιό­τητα και απόλυτη ειλι­κρί­νεια.

Φήμες και ψίθυροι θέλουν Εβραί­ους, Τούρ­κους, Γερ­μα­νούς και άλλους -πλην Λακεδαιμονίων- να βάζουν στο χέρι τη Μαρίνα, τη Νέα Αγορά, την Καλ­λι­θέα, τα Σφαγεία, το Καρ­νά­γιο και άλλα ελκυ­στικά και προ­σο­δο­φόρα ακίνητα του ροδια­κού λαού. Το δεύτερο που οφείλει ο δήμαρ­χος είναι να δια­σφα­λί­σει το «τοπικό χρώμα» σ’ αυτήν την προ­σπά­θεια. Του­τέ­στιν, κάνο­ντας χρήση των δυνα­το­τή­των που προ­σφέ­ρει το θεσμικό, νομικό πλαίσιο για την «Σύμπραξη Δημό­σιου και Ιδιω­τι­κού Τομέα» (ΣΔΙΤ), όπως ανα­φέρ­θηκε ο ίδιος σε πρό­σφα­τες δηλώ­σεις του.

Με άλλα λόγια Δήμος Ρόδου και επι­χει­ρη­μα­τι­κός κόσμος να συστή­σουν συμ­με­το­χική «επεν­δυ­τική εται­ρεία» η οποία, εκτός των άλλων, θα ανα­λά­βει το έργο της διά­σω­σης, ανά­δει­ξης και εκμε­τάλ­λευ­σης της τερά­στιας ακί­νη­της περιου­σίας.

Ο κύριος δήμαρ­χος έχει τον πρώτο και τελευ­ταίο λόγο.

Ας ανα­λο­γι­στεί τις ευθύνες που θα τον συνο­δεύ­ουν για μια ζωή…