Ο κακός μας ο καιρός

Οι τίτλοι βαρύ­γδου­ποι «βιβλική κατα­στροφή», «Σάρωσε τη Σύμη η Ευρι­δίκη», «Σοκ-Εικόνες απο­κά­λυ­ψης», για να περι­γρά­ψουν τα απο­τε­λέ­σματα της προ­χθε­σι­νής καται­γί­δας στο νησί. Οι δρόμοι έγιναν ποτάμια, παρα­σύ­ρο­ντας ότι έβρι­σκαν μπροστά τους και αυτο­κί­νητα κατέ­λη­ξαν στη θάλασσα. Πάλι τα «ακραία καιρικά», πάλι «το ύψος της βροχής», πάλι «θεο­μη­νία» για να περι­γρα­φεί η ανε­πάρ­κεια, η έλλειψη σεβα­σμού στη φύση και στον άνθρωπο. Ρέματα, χεί­μαρ­ροι, ποτάμια μπα­ζώ­νο­νται, χτί­ζο­νται και κλεί­νουν τρόπους δια­φυ­γής του φυσικού φαι­νο­μέ­νου βροχή, το οποίο όσο έντονο και να είναι δεν θα έφτανε στο σημείο να «εξα­φα­νί­ζει» περιο­χές ολό­κλη­ρες κάτω από τα νερά. Βίαιες παρεμ­βά­σεις του ανθρώ­που που σε συν­δυα­σμό με την αδια­φο­ρία αρμο­δίων κάνουν ένα εκρη­κτικό μείγμα για εικόνες «απο­κά­λυ­ψης».

«Μια αιτία της κατα­στρο­φής ίσως να μπορεί να εντο­πι­στεί στα μπάζα από τις δια­νοί­ξεις των δρόμων του νησιού από την παλιά ΜΟΜΑ, που από τότε δεν είχαν απο­μα­κρυν­θεί.» είπε ο Δήμαρ­χος της Σύμης. Για να συμπλη­ρώ­σει «Το θέμα δεν είναι να βρούμε ποιος φταίει. Δεν είναι θέμα αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων. Είναι θέμα ότι το νερό που έπεσε ήταν πρω­το­φα­νές. Εντάξει παντού υπάρχει θέμα. Φρεάτια κλπ, σίγουρα χρειά­ζο­νται έργα υπο­δο­μής να γίνο­νται και η γρα­φειο­κρα­τία σε τέτοια έργα να παρα­κάμ­πτε­ται για να προ­χω­ράνε.»

Είναι τα μπάζα, εντάξει υπάρ­χουν θέματα, εντάξει χρειά­ζο­νται έργα υπο­δο­μής, αλλά το θέμα είναι πως το νερό που έπεσε ήταν πρω­το­φα­νές! Η φύση λοιπόν ούτε εκδι­κεί­ται, ούτε προ­κα­λεί. Απλά παλεύει να επα­να­κτή­σει το χώρο που της αφαι­ρέ­θηκε, της ανήκει και που ο άνθρω­πος βίαια έχει «απαλ­λο­τριώ­σει» με μπάζα, σκου­πί­δια και ότι του περισ­σεύει. Μας δείχνει  και με ποιό τρόπο οι κακο­τε­χνίες, η έλλειψη προ­νοη­τι­κό­τη­τας, οι βια­σύ­νες, μπορούν να γίνουν σωρός, σαν τα του­βλά­κια lego, οι δρόμοι ποτάμια τα οδο­στρώ­ματα λίμνες και τα αυτο­κί­νητα βάρκες.

Υ.Γ. Λυπάμαι , που θα δια­φω­νήσω με τον Δήμαρχο, αλλά το θέμα είναι να βρούμε ποιος φταίει. Δεν μπορεί όλα να τα ρίχνουμε στο «πρω­το­φα­νές ύψος της βροχής», ενώ από την άλλη παρα­δε­χό­μα­στε τις ανε­πάρ­κειες. Τώρα θα μου πείτε: άντε να βρεις άκρη, ποιος φταίει, έτσι κι αρχί­σουν να παίζουν το αγα­πη­μένο τους παι­χνίδι «πινγκ-πονγκ ευθυνών». Εδώ θρη­νή­σαμε νεκρούς στη Ρόδο κι ακόμη το μπαλάκι πάει από τον έναν στον άλλο.