Χρήστες ψυχοδραστικών ουσιών: Όχι στον στιγματισμό από τα ΜΜΕ

Στο ζήτημα της αντι­με­τώ­πι­σης από τα ΜΜΕ των ατόμων που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ως «τοξι­κο­μα­νείς» ανα­φέ­ρε­ται σε ανα­κοί­νωση του το Δίκτυο Ομό­τι­μων Χρηστών Ψυχο­δρα­στι­κών Ουσιών.

Όπως ανα­φέ­ρει με αφορμή το πρό­σφατο έγκλημα με θύμα την 32χρονη εφο­ριακό «ο επι­θε­τι­κός προσ­διο­ρι­σμός ‘τοξι­κο­μα­νής’ είδαμε να χρη­σι­μο­ποιεί­ται κατά κόρον και πριν απο­φαν­θούν ειδικοί αν αλη­θεύει ότι ο δράστης υπέφερε όντως από στε­ρη­τικό σύν­δρομο την ώρα του εγκλή­μα­τος. Εμείς οι επι­σή­μως 40.000 (ανε­πί­σημα ίσως και διπλοί) απο­τε­λούμε τη μονα­δική πλέον ευπαθή ομάδα την οποία τα ΜΜΕ έχουν το ελεύ­θερο να στιγ­μα­τί­ζουν ατι­μώ­ρητα, οι μόνοι ευά­λω­τοι μη ανα­γνω­ρι­σμέ­νοι ως ευά­λω­τοι. Για εντυ­πω­σια­σμό δαι­μο­νο­ποιού­νται οι χρήστες συγκε­κρι­μέ­νης ουσίας (και υπο­κα­τα­στά­των της) έναντι χρηστών άλλων ουσιών (όπως το αλκοόλ) παρότι οι χρήστες και τα εγκλή­ματα που έχουν δια­πρά­ξει υπό την επήρεια τους είναι πολ­λα­πλά­σια. Έτσι, εντελώς αυθαί­ρετα, ένα έγκλημα από δράστη που δηλώνει ‘τοξι­κο­μα­νής’ δίνει το ελεύ­θερο να στιγ­μα­τι­στεί όλη μας η κοι­νό­τητα σαν το ότι ο δολο­φό­νος είναι τοξι­κο­μα­νής/πότης/καπνι­στής να συνε­πά­γε­ται όλοι οι τοξι­κο­μα­νείς/πότες/καπνι­στές κ.ο.κ. να ήμασταν δολο­φό­νοι».

Το Δίκτυο επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι «αν ωστόσο φτά­νουμε στο σημείο ένας κατ’ επάγ­γελμα εγκλη­μα­τίας να θεωρεί ελα­φρυ­ντικό, ή αιτία φόνου, τη χρήση ή τη στέρηση τότε μάλλον αγνοούν οι στιγ­μα­τι­στές μας την ευθύνη της πολι­τείας».

Σημειώ­νε­ται ακόμη ότι «εμείς, οι χρήστες όμως γνω­ρί­ζουμε καλά: Η πολι­τική της χώρας μας για τα ναρ­κω­τικά είναι πεπα­λαιω­μένη και ανα­χρο­νι­στική βασι­σμένη μόνο στην κατα­στολή με γεμάτες φυλακές που παρά­γουν εγκλη­μα­τίες, με απα­γο­ρεύ­σεις που ρίχνουν ανθρώ­πους άρρω­στους στην παρα­βα­τι­κό­τητα. Είναι μια πολι­τική ανάξια ευρω­παϊ­κού κράτους και γι’ αυτό η ΕΕ πολλά χρόνια χρη­μα­το­δο­τεί αλλαγές που οι κυβερ­νή­σεις και οι Δήμοι δεν τολμούν να κάνουν πράξη. Ό,τι προ­ο­δευ­τικό στις κοι­νο­τι­κές οδηγίες απο­σιω­πά­ται ή δε μετα­φρά­ζε­ται και παρα­μέ­νουμε εγκλω­βι­σμέ­νοι στη μονο­κρα­το­ρία του ξεπε­ρα­σμέ­νου μοντέ­λου της τιμω­ρίας».

Ακόμη το Δίκτυο Ομό­τι­μων Χρηστών Ψυχο­δρα­στι­κών Ουσιών υπο­γραμ­μί­ζει ότι «για τις δυο πρό­σφα­τες δολο­φο­νίες από χρήστες ακού­γο­νται πολλά. Ρωτάμε όμως: Ακού­σατε άραγε ποτέ για τις δολο­φο­νίες χρηστών που όχι μόνο δε μπαί­νουν στα δελτία ειδή­σεων αλλά ούτε καν ερευ­νώ­νται από την Αστυ­νο­μία που τις προ­σπερνά ως ‘ξεκα­θά­ρι­σμα λογα­ρια­σμών’. Ακού­σατε ποτέ για νεκρούς χρήστες μέσα στο νοσο­κο­μείο ή το κρα­τη­τή­ριο επειδή τους αρνού­νται το φάρμακο που θα τους κρα­τούσε στη ζωή; Ακού­σατε για τη βία που υφί­στα­νται οι χρήστες από Αστυ­νο­μία και εμπό­ρους; Για τη βία που υφί­στα­νται μέσα σε κάποια Προ­γράμ­ματα που στη­ρί­ζο­νται στην πλύση εγκε­φά­λου, σε κατα­να­γκα­σμούς ή και στην εκδίωξη του ασθε­νούς από το οικο­γε­νειακό του περι­βάλ­λον; Αυτά γιατί δεν τα συζητά κανείς; Επειδή είμαστε ανα­λώ­σι­μοι; Επειδή ο στιγ­μα­τι­σμός κάνει την κοι­νω­νία να θεωρεί φυσικό να είμαστε απο­δέ­κτες βίας, αντι­με­τω­πί­ζο­ντάς μας σαν ζόμπι, σαν ήδη νεκρούς―όπως είπε και μια παρου­σιά­στρια που εν τη αγνοία της απόρησε που ο δράστης έφτασε 58 ετών;».

Και κατα­λή­γουν λέγο­ντας: «Όσο οι ασθε­νείς θα ρίχνο­νται στο δρόμο δίχως φάρμακα, τόσο οι χρήστες θα μπαι­νο­βγαί­νουν στις φυλακές. Όσο τα Προ­γράμ­ματα θα λει­τουρ­γούν τιμω­ρη­τικά και ιδε­ο­λη­πτικά με αγκυ­λώ­σεις που πλη­ρώ­νει ο χρήστης, τόσο τα θύματα αυτής της πολι­τι­κής θα αυξά­νο­νται και μ’ αυτά θα χει­ρο­τε­ρεύει το επίπεδο ζωής όλων μας στις γει­το­νιές μας και στο κέντρο των πόλεων. Εμείς οι χρήστες (πρώην και νυν) ζητάμε να στα­μα­τή­σει ο στιγ­μα­τι­σμός. Να στα­μα­τή­σουν οι άδικες ρατσι­στι­κές γενι­κεύ­σεις. Ζητάμε, τώρα, που τα τραγικά αυτά περι­στα­τικά έφεραν το πρό­βλημά μας στην επι­και­ρό­τητα, να μας ακού­σετε ώστε επι­τέ­λους και στην Ελλάδα να εφαρ­μο­στούν οι λύσεις που έχουν απο­δει­χθεί σωστές και να ζήσουμε όλοι σε μια ευνο­μού­μενη και ασφα­λέ­στερη κοι­νω­νία.  Ζητάμε να ακου­στεί κι η δική μας φωνή στα κέντρα απο­φά­σεων διότι μόνο με τη δική μας συμ­με­τοχή θα παρθούν απο­φά­σεις σωστές για να λυθεί το πρό­βλημα που πρώτοι εμείς πλη­ρώ­νουμε με τις ζωές μας».

BHMA