Δ. Κρεμαστινός: Σκέψεις και προβληματισμοί για το νέο έτος

Το 2012 – και ιδιαίτερα το πρώτο τρίμηνό του – θα αποδειχθεί καθοριστικό έτος για τη χώρα μας. Όπως επεσήμαναν οι Πρόεδροι των Τραπεζών Ελλάδος και Εθνικής «Είτε θα μείνουμε στο ευρώ μειώνοντας το επίπεδο διαβίωσης όλοι μας, είτε θα αποχωρήσουμε από το ευρώ γυρνώντας δεκαετίες πίσω». Επάνοδος δηλαδή στη δραχμή, επάνοδος στη δεκαετία του ΄50. Όσοι έζησαν τότε και θυμούνται τις συνθήκες ζωής, θα υποστούν σοκ και δέος. Το χειρότερο όμως θα είναι για όσους δεν έζησαν εκείνη τη δεκαετία, που θα βρεθούν από τη σημερινή σκληρή πραγματικότητα στο απόλυτο κενό.
Εκείνο όμως που θα πρέπει ιδιαίτερα να επισημανθεί είναι πως είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι για να μη επιβεβαιωθεί το σενάριο αυτό, θα πρέπει να χειροτερεύσει όλων η ζωή στην παρούσα φάση. Όλοι θα πρέπει να χάσουμε κατιτί. Αλλά για να υπάρξει κοινωνική αποδοχή, θα πρέπει κάτι τέτοιο να γίνει με δικαιοσύνη. Αν δηλαδή ο χαμηλόμισθος και ο συνταξιούχος χάσει τα 100 ευρώ του, αντίστοιχα θα πρέπει κάποιοι άλλοι να χάσουν δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Θα πρέπει π.χ. η Κυβέρνηση, λειτουργώντας με διαφάνεια, να δημοσιοποιήσει πόσα πληρώνει ο κάθε Έλληνας πολίτης στην εφορία, για να μπορέσει εκείνος που χάνει τα 100 ευρώ να πεισθεί ότι όντως δεν αδικείται. Γιατί, με απλά λόγια, θα δει πόσα πραγματικά χάνουν όλοι οι άλλοι.
Η σημερινή κοινωνική αναστάτωση οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι δεν έχει πεισθεί ο χαμηλόμισθος και ο συνταξιούχος ότι οι έχοντες και κατέχοντες έχουν µπονέσει’ όσο αυτός, από τη μείωση του εισοδήματός τους. Αν είναι σε θέση να δει πόσο επιβαρύνεται ο διπλανός του, ο γείτονάς του, ο συμπολίτης του, είναι βέβαιο ότι θα δείξει μεγαλύτερη κατανόηση. Ο χαμηλόμισθος και ο συνταξιούχος δεν έχει πεισθεί ότι έχει γίνει ουσιαστική προσπάθεια για τη σύλληψη της φοροδιαφυγής. Όταν όμως δει στο διαδίκτυο ότι κάθε μέρα ένας φοροφυγάς από το περιβάλλον του συλλαμβάνεται, δημοσιοποιείται το όνομά του και τιμωρείται, τότε είναι βέβαιο ότι θα συμπεριφερθεί κι αυτός διαφορετικά.
Στο διαδίκτυο επίσης πρέπει να υπάρχει και να φαίνεται πόσα έχασαν οι βουλευτές, οι περιφερειάρχες, οι δήμαρχοι, οι αντιδήμαρχοι και γενικά όλοι οι αιρετοί.
Σήμερα πια είναι πολύ δύσκολο να πεισθεί ο κάθε πολίτης ότι δεν αδικείται από τα μέτρα. Αυτό που κάποτε, στην αρχή της κρίσης ένας συνταξιούχος είπε στον Γ. Παπανδρέου «Χαλάλι Πρόεδρε, μια σύνταξή μου για την Πατρίδα», δεν το λέει πια σήμερα.
Η αξιοπιστία της Κυβέρνησης τούτη την ώρα θα κριθεί από τη διάθεσή της να δώσει στο φως όλα τα στοιχεία – και όχι υπό το πρόσχημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων να συγκαλύπτονται όλοι όσοι εγκληματικά φοροδιαφεύγουν. Μια απλή νομοθετική διάταξη είναι αρκετή για να άρει τα προσωπικά δεδομένα όταν πρόκειται για οικονομικά εγκλήματα πάσης φύσεως. Αυτό πρέπει να το πράξει άμεσα η Κυβέρνηση αν θέλει να έχει καλύτερη τύχη από τις προηγούμενες. Σύνθημά της θα πρέπει να είναι «Διαφάνεια σε όλα και προς κάθε κατεύθυνση» για να μπορέσει η χώρα να βαδίσει στον ανηφορικό μονόδρομο που λέγεται ευρώ και ευρωζώνη.