Μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου για τη λειτουργία του Κτηματολογίου Ρόδου από τον Γ. Μαυρομάτη

Μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά κατά πα­ντός υπευ­θύ­νου για την διε­ρεύ­νη­ση τυχόν τε­λέ­σε­ως αξιό­ποι­νων πρά­ξε­ων ανα­φο­ρι­κά με την λει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, υπέ­βα­λε ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ο δι­κη­γό­ρος κ. Γε­ώρ­γιος Μαυ­ρο­μά­της.

Σκο­πός της ανα­φο­ράς, που κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στον Ει­σαγ­γε­λέα του Αρεί­ου Πάγου και στο Σώμα Επι­θε­ω­ρη­τών Ελεγ­κτών Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης, είναι, όπως το­νί­ζε­ται στο προ­οί­μιό της, να… «ξε­κι­νή­σει έρευ­να και έλεγ­χος των κα­ταγ­γελ­λο­μέ­νων, επι­ση­μαί­νο­ντας εξ΄αρ­χής ότι η πρω­ταρ­χι­κή ευ­θύ­νη βα­ρύ­νει δια­χρο­νι­κά τις προϊ­στά­με­νες αρχές στις οποί­ες υπά­γε­ται το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, οι οποί­ες με τις πρά­ξεις και πα­ρα­λεί­ψεις τους οδή­γη­σαν στο ση­με­ρι­νό αδιέ­ξο­δο, το οποίο έχει κα­τα­στή­σει την λει­τουρ­γία του ου­σια­στι­κά αδύ­να­τη, με ό,τι συ­νε­πά­γε­ται αυτό για την λει­τουρ­γία της οι­κο­νο­μί­ας και την στοι­χειώ­δη ασφά­λεια των συ­ναλ­λα­γών, οι οποί­ες αφο­ρούν τα κάθε εί­δους εμπράγ­μα­τα δι­καιώ­μα­τα επί των ακι­νή­των».

Επι­ση­μαί­νε­ται εξάλ­λου ότι με την μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά, επι­διώ­κε­ται να διευ­ρυν­θούν από τις αρ­μό­διες αρχές οι λόγοι για τους οποί­ους δεν μπο­ρεί το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου να εκ­πλη­ρώ­σει τις προ­βλε­πό­με­νες από το νόμο υπο­χρε­ώ­σεις του και να πα­ρέ­χει τις απορ­ρέ­ου­σες από αυτόν υπη­ρε­σί­ες.

Ει­σα­γω­γι­κά επι­ση­μαί­νε­ται ότι η κα­τά­στα­ση στο Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου, ου­δέ­πο­τε ήταν άρι­στη, αφού δυ­στυ­χώς και στον 20ο και στον 21ο αιώνα, το πρω­τό­κολ­λο τη­ρεί­το και τη­ρεί­ται χει­ρό­γρα­φα, οι εγ­γρα­φές εξα­κο­λου­θούν να γί­νο­νται χει­ρό­γρα­φα, όπως επί­σης χει­ρό­γρα­φα ετη­ρού­ντο και συ­νε­χί­ζουν να κα­τα­χω­ρού­νται μέσω των Κτη­μα­το­λο­γι­κών τόμων και των φα­κέ­λων, οι πάσης φύ­σε­ως με­τα­γρα­πτέ­ες πρά­ξεις, με ό,τι συ­νε­πά­γε­ται αυτό, για την ασφά­λεια και την προ­στα­σία της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας των κα­τοί­κων της Ρόδου.

Ο κ. Μαυ­ρο­μά­της υπο­στη­ρί­ζει ότι «Λόγω αυτής της δια­δι­κα­σί­ας, η οποία πα­ρα­πέ­μπει στις αρχές λει­τουρ­γί­ας του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, το έτος 1929, έχουν συσ­σω­ρευ­θεί πλή­θος πρά­ξε­ων, οι οποί­ες δεν έχουν με­τα­γρα­φεί, είτε λόγω αδυ­να­μί­ας, είτε λόγω αδια­φο­ρί­ας, είτε λόγω ανι­κα­νό­τη­τάς των αρ­μο­δί­ων, ο ακρι­βής αριθ­μός των οποί­ων πα­ρα­μέ­νει άγνω­στος – προσ­διο­ρί­ζε­ται κατά διά­φο­ρα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα σε 7.500 έως 10.000, ή 15.000 ή και πα­ρα­πά­νω, παρά το γε­γο­νός ότι δια­χρο­νι­κά έχουν κα­τα­βλη­θεί για την με­τα­γρα­φή των κάθε εί­δους πρά­ξε­ων τε­ρά­στια χρη­μα­τι­κά ποσά, ως τέλη με­τα­γρα­φής των πρά­ξε­ων ή δι­καιώ­μα­τα υπέρ του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου. Ένα μικρό μέρος των χρη­μά­των αυτών, αν είχαν δια­τε­θεί για το στοι­χειώ­δη εκ­συγ­χρο­νι­σμό των πα­ρε­χο­μέ­νων από το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου υπη­ρε­σιών, ασφα­λώς και θα είχε βελ­τιω­θεί η κα­τά­στα­ση, αλλά δυ­στυ­χώς οι τε­ρά­στιοι αυτοί πόροι ακόμη και την εποχή της ευ­η­με­ρί­ας δια­τέ­θη­καν σε άλ­λους σκο­πούς και όχι γι’ αυτόν, για τον οποίο προ­ο­ρί­ζο­νταν εκ του νόμου και κα­τα­βάλ­λο­νταν».

Ανα­φέ­ρει πα­ρα­πέ­ρα ότι «έχει συ­στα­θεί, προ­φα­νώς άτυπα, ένα ομο­λο­γου­μέ­νως πρω­τό­τυ­πο «αρ­χείο προ­βλη­μα­τι­κών πρά­ξε­ων», στο οποίο ενα­πο­τί­θε­ντο οι προς με­τα­γρα­φή πρά­ξεις (συμ­βό­λαια αγο­ρα­πω­λη­σί­ας, συ­στά­σεις δου­λεί­ας, δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις), οι οποί­ες είτε δεν πλη­ρού­σαν τα πλήρη κρι­τή­ρια με­τα­γρα­φής σύμ­φω­να με το Νόμο, (πα­ρου­σιά­ζο­ντας ελ­λεί­ψεις τυ­πι­κών ή ου­σια­στι­κών σχε­τι­κών) αν και υπο­τί­θε­ται ότι είχαν ελεγ­χθεί κατά την υπο­βο­λή τους και την χει­ρό­γρα­φη κα­τα­χώ­ρη­σή τους στα οι­κεία βι­βλία, είτε ήσαν πα­ντε­λώς λαν­θα­σμέ­νες ή ακόμη και πλα­στές – όπως εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος απο­δεί­χθη­κε – απο­φά­σεις απο­δό­σε­ως δη­μο­σί­ων ακι­νή­των πλα­στές !!!! – για την με­τα­γρα­φή των οποί­ων, εξ΄ όσων γνω­ρί­ζω, δεν έχουν κα­τα­λο­γι­σθεί έως σή­με­ρα σε κα­νέ­ναν ποι­νι­κές ευ­θύ­νες. Στο ίδιο «αρ­χείο προ­βλη­μα­τι­κών πρά­ξε­ων», συ­νε­χί­ζουν να συσ­σω­ρεύ­ο­νται και οι επό­με­νες πρά­ξεις, οι οποί­ες υπο­βάλ­λο­νται για το ίδιο ακί­νη­το, γε­γο­νός το οποίο ου­σια­στι­κά κα­θι­στά αδύ­να­τη την πρό­ο­δο των συ­ναλ­λα­γών και κλο­νί­ζει τα μέ­γι­στα την εμπι­στο­σύ­νη όλων των πο­λι­τών στον ίδιο το θεσμό του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, αφού δεν είναι λίγες οι πε­ρι­πτώ­σεις που δεν προ­χω­ρά τί­πο­τε ποτέ».

Ο κ. Μαυ­ρο­μά­της επι­ση­μαί­νει πιο πέρα ότι για την πρα­κτι­κή αυτή, ου­δέ­πο­τε κα­τα­λο­γί­σθη­κε ευ­θύ­νη σε οποιον­δή­πο­τε, ενώ προ­σθέ­τει ότι από το 1929 έως τα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του 1950, ετη­ρεί­το ονο­μα­στι­κό ευ­ρε­τή­ριο των κυ­ρί­ων των ακι­νή­των, το οποίο άγνω­στο με ποίου πρω­το­βου­λία στα­μά­τη­σε να τη­ρεί­ται κατά πα­ρά­βα­ση του θε­σμι­κού του πλαι­σί­ου.

Επι­ση­μαί­νει πα­ρα­πέ­ρα ότι όλα αυτά τα χρό­νια δεν ήταν λίγες οι πε­ρι­πτώ­σεις που «απω­λέ­σθη­καν» προς με­τα­γρα­φή πρά­ξεις, ή σχε­τι­κά συ­νημ­μέ­να (δι­καιο­λο­γη­τι­κά, σχε­δια­γράμ­μα­τα, απο­δεί­ξεις πλη­ρω­μής κ.α.) σε πρά­ξεις, που πρά­ξεις δεν είχαν με­τα­γρα­φεί στον ορθό τόμο, αλλά σε άλλο άσχε­το, που πρά­ξεις δεν είχαν ση­μειω­θεί καν με μο­λύ­βι !!!!, ή πρά­ξεις είχαν ση­μειω­θεί και στη συ­νέ­χεια η κα­τα­χώ­ρη­σή του «σβή­σθη­κε» από γνω­στούς – αγνώ­στους.

Το­νί­ζει επι­πλέ­ον ότι σχε­δόν όλες οι πλα­στές απο­φά­σεις είχαν «απω­λε­σθεί», – ασφα­λώς σε με­τα­γε­νέ­στε­ρο της με­τα­γρα­φής τους χρόνο – ενώ είχε προη­γη­θεί η με­τα­γρα­φή τους, δη­μιουρ­γώ­ντας με τον τρόπο αυτό «τεκ­μή­ριο νο­μι­μό­τη­τος», για την πε­ραι­τέ­ρω με­τα­γρα­φή και άλλων πρά­ξε­ων, με δι­καιού­χους, πρω­τί­στως ιδιώ­τες αλλά και Τρά­πε­ζες, οι οποί­ες εμπι­στεύ­θη­καν την γνη­σιό­τη­τα των Κτη­μα­το­λο­γι­κών εγ­γρα­φών.

Ανα­φέ­ρε­ται ακο­λού­θως διε­ξο­δι­κά στις δια­χρο­νι­κές ευ­θύ­νες του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και ει­δι­κό­τε­ρα του αρ­μο­δί­ου Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης στην αρ­μο­διό­τη­τα του οποί­ου υπά­γε­ται το Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου, το­νί­ζο­ντας με­τα­ξύ άλλων ότι «είναι επιει­κώς επι­κίν­δυ­νο τρα­γι­κό και θλι­βε­ρό για την λει­τουρ­γία της Δη­μο­σί­ας Διοι­κή­σε­ως το ό,τι τα έτη 2000, 2002, 2003, με­τα­γρά­φο­νταν στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου απο­φά­σεις εξα­γο­ράς – απο­δό­σε­ως Δη­μο­σί­ων Κτη­μά­των – άλλως Δη­μο­σί­ας Πε­ριου­σί­ας, οι οποί­ες ου­δέ­πο­τε εκ­δό­θη­καν από την Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου, η οποία δη­λώ­νει «άγνοια», χωρίς να γί­νε­ται οποια­δή­πο­τε αντι­πα­ρα­βο­λή, έλεγ­χος ή συ­σχε­τι­σμός ή συ­νεν­νό­η­ση με το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου και στη συ­νέ­χεια βάσει αυτών, να δη­μιουρ­γού­νται πλή­θος επί μέ­ρους πε­ριου­σί­ες, οι οποί­ες να με­τα­βι­βά­ζο­νται μέσω συ­γκε­κρι­μέ­νων προ­σώ­πων σε ανύ­πο­πτους και κα­λό­πι­στους πο­λί­τες, οι οποί­οι εν τέλει να χρη­μα­το­δο­τού­νται από το Τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα».

Υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι η Διοί­κη­ση όχι μόνο κα­τα­σπα­τα­λώ­ντας κατά και­ρούς άσκο­πα χρή­μα­τα, αδια­φό­ρη­σε και αδια­φο­ρεί εγκλη­μα­τι­κά για την άκρως ανα­γκαία ψη­φιο­ποί­η­ση και μη­χα­νορ­γά­νω­ση του , αλλά έφτα­σε ακόμη και στο ση­μείο να ψη­φί­ζει νό­μους, οι οποί­οι πα­ρι­στά­νουν κατά τρόπο προ­κλη­τι­κό, σκαν­δα­λω­δώς ψευ­δώς και δο­λί­ως, προ­φα­νώς κάτι εξυ­πη­ρε­τώ­ντας ή κά­ποια τε­ρά­στια ποσά που απω­λέ­σθη­καν δι­καιο­λο­γώ­ντας, ότι ήδη τάχα λει­τουρ­γούν με «ολο­κλη­ρω­μέ­νο πλη­ρο­φο­ρι­κό σύ­στη­μα»».

Προ­σθέ­τει ότι «εδώ κι ενά­μι­σι σχε­δόν χρόνο η κα­τά­στα­ση έχει ξε­πε­ρά­σει κάθε όριο, αφού ου­σια­στι­κά το Κτη­μα­το­λό­γιο έχει στα­μα­τή­σει να εξυ­πη­ρε­τεί τον σκοπό για τον οποίο έχει συ­στα­θεί και προ­ο­ρί­ζε­ται να λει­τουρ­γεί, ο πρώην επί σει­ράν ετών διοι­κη­τι­κός διευ­θυ­ντής του έχει τεθεί σε αργία καθώς είναι σε εξέ­λι­ξη ποι­νι­κή και πει­θαρ­χι­κή δια­δι­κα­σία εις βάρος του, η ορι­σθεί­σα νέα διευ­θύ­ντρια δεν μπο­ρεί να αντα­πο­κρι­θεί στα κα­θή­κο­ντά της».

Υπο­στη­ρί­ζει ότι έχει κα­τα­στεί δυ­σχε­ρής έως αδύ­να­τη:

– Η με­τα­γρα­φή πρά­ξε­ων – δι­κα­στι­κών απο­φά­σε­ων εγ­γρα­φής προ­ση­μειώ­σε­ων υπο­θή­κης, η τροπή των προ­ση­μειώ­σε­ων υπο­θή­κης σε υπο­θή­κη, η με­τα­γρα­φή δι­κα­στι­κών απο­φά­σε­ων ανα­γνω­ρί­σε­ως κυ­ριό­τη­τος δια της δε­κα­πε­ντα­ε­τούς κτη­τι­κής πα­ρα­γρα­φής, η με­τα­γρα­φή συμ­βο­λαί­ων αγο­ρα­πω­λη­σί­ας, πρά­ξε­ων συ­στά­σε­ων ορι­ζο­ντί­ου ιδιο­κτη­σί­ας, συ­στά­σε­ων δου­λεί­ας)

– Η έγκαι­ρη και εμπρό­θε­σμη έκ­δο­ση πι­στο­ποι­η­τι­κών ιδιο­κτη­σί­ας, βαρών και μη διεκ­δι­κή­σε­ως, από τα οποία απο­δει­κνύ­ο­νται de jure οι κτη­μα­το­λο­γι­κές εγ­γρα­φές στα Κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία, με απο­τέ­λε­σμα να κα­θί­στα­ται προ­βλη­μα­τι­κή, τόσο η συ­ζή­τη­ση εμπραγ­μά­των αγω­γών, ιδία με το σύ­στη­μα των 100 ημε­ρών, όσο και η διε­νέρ­γεια πλει­στη­ρια­σμών, αφού σύμ­φω­να με τις νέες δια­τά­ξεις του Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας απαι­τεί­ται η προ­σκό­μι­ση και κα­τά­θε­ση του πι­στο­ποι­η­τι­κού στον αρ­μό­διο Συμ­βο­λαιο­γρά­φο, εντός δε­κα­ή­με­ρης προ­θε­σμί­ας από την κα­τά­σχε­ση όπως ορί­ζει επί ποινή ακυ­ρό­τη­τας η παρ. 4 του άρ­θρου 995 του ΚΠολΔ.

– Η έκ­δο­ση ακόμη και των πλέον απλών πι­στο­ποι­η­τι­κών ιδιο­κτη­σί­ας, βαρών και μη διεκ­δι­κή­σε­ως, ή των τε­χνι­κών σχε­δια­γραμ­μά­των, με απο­τέ­λε­σμα να τί­θε­ται πλέον εν αμ­φι­βό­λω ή να μα­ταιω­θεί η ολο­κλή­ρω­ση μίας αγο­ρα­πω­λη­σί­ας, μίας δω­ρε­άς, μίας μι­σθώ­σε­ως, ή μίας εγ­γρα­φής εμπραγ­μά­του ασφά­λειας, υπέρ ιδιω­τών ή Τρα­πε­ζών.

– Ζή­τη­μα προ­έ­κυ­ψε σχε­τι­κά με την κα­τα­βο­λή τέ­λους για την έκ­δο­ση και πα­ρα­λα­βή των σχε­δια­γραμ­μά­των, κάτι για το οποίο είχε εκ­φρα­σθεί η άποψη ότι δεν πρέ­πει να κα­τα­βάλ­λο­νται, σύμ­φω­να, με την από 26/9/2005 γνω­μο­δό­τη­ση του τότε Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου κ. Γ. Οι­κο­νό­μου, η οποία προ­κλή­θη­κε μετά από αί­τη­μα του Δ.Σ.Ρ.

– Κα­θη­με­ρι­νά δι­κη­γό­ροι και πο­λί­τες αντι­με­τω­πί­ζουν πλεί­στα όσα προ­βλή­μα­τα με την συ­μπε­ρι­φο­ρά των στε­λε­χών του Κτη­μα­το­λο­γί­ου απο­τε­λεί κα­θη­με­ρι­νό αντι­κεί­με­νο συ­ζή­τη­σης οι διε­νέ­ξεις που είχαν για την ολο­κλή­ρω­ση και της πιο απλής ερ­γα­σί­ας.

– Η διε­νέρ­γεια κτη­μα­το­λο­γι­κής έρευ­νας με βάση την λήψη φω­το­γρα­φιών από τους τό­μους, κάτι το οποίο εδώ και πολλά χρό­νια επι­τρέ­πει η εξέ­λι­ξη της τε­χνο­λο­γί­ας και κα­τέ­στη­σε ιδιαί­τε­ρα εύ­κο­λη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή η τα­χύ­τα­τη εξέ­λι­ξη των έξυ­πνων τη­λε­φώ­νων – smart phones, όπως γι­νό­ταν εδώ και αρ­κε­τά χρό­νια, έχει ου­σια­στι­κά απα­γο­ρευ­θεί.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι η στε­λέ­χω­ση του Κτη­μα­το­λο­γί­ου της Ρόδου, δια­χρο­νι­κά δεν έγινε με ανά­λο­γο της σο­βα­ρό­τη­τας του σκο­πού και του προ­ο­ρι­σμού του προ­σω­πι­κό, αλλά έγινε είτε με υπαλ­λή­λους, οι οποί­οι στε­ρού­ντο των βα­σι­κών γνώ­σε­ων και προ­σό­ντων, είτε με με­τα­τά­ξεις από άλλες υπη­ρε­σί­ες ή φο­ρείς του Δη­μο­σί­ου, χωρίς να έχουν οποια­δή­πο­τε εμπει­ρία ή στοι­χειώ­δεις γνώ­σεις του αντι­κει­μέ­νου, στο οποίο θα απα­σχο­λού­νταν, κάτι για το οποίο ασφα­λώς ευ­θύ­νε­ται δια­χρο­νι­κά η αρ­μό­δια προϊ­στα­μέ­νη αρχή, ενώ η πρό­σφα­τη μετά από πολλά χρό­νια πλή­ρω­ση της θέ­σε­ως του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δι­κα­στή, ο οποί­ος πα­ρα­μέ­νει εδώ και αρ­κε­τό χρόνο, εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος απο­δει­κνύ­ε­ται, ότι δεν μπο­ρεί από μόνη της να δώσει λύση, αφού τα προ­βλή­μα­τα, ενώ­πιον των οποί­ων βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πος, τον έχει κάνει να ζητά να ελεγ­χθεί σχε­δόν κάθε συ­ναλ­λα­γή, γε­γο­νός το οποίο κα­θι­στά από μόνο του σχε­δόν αδύ­να­τη την ομαλή λει­τουρ­γία του.