Τα όμορφα δάση ωραία χτίζονται…

Εκτός από τα «σχέδια απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης» «στρα­τη­γούς ανέμους» και άλλα ευφά­να­στα ας μιλή­σουμε για ένα διά­τρητο χωρο­τα­ξικό, για την μη ύπαρξη ενός εθνικού κτη­μα­το­λο­γίου και σύγ­χρο­νων δασικών χαρτών, για την νομι­μο­ποί­ηση αυθαι­ρέ­των (κυρίως προ­ε­κλο­γικά) από υπάρ­ξεως του ελλη­νι­κού κράτους, πρα­κτική που εκμαύ­λισε κι εξα­χρεί­ωσε τη συνεί­δηση των πολιτών, η νομι­μο­ποί­ηση  «εκτός σχεδίου», οικι­στι­κών συνε­ται­ρι­σμών δια­φό­ρων ενώσεων ισχυρής εκλο­γι­κής πίεσης (στους οποίους περι­λαμ­βά­νο­νται βου­λευ­τές, δικη­γό­ροι, δικα­στές και δημο­σιο­γρά­φοι βεβαίως…) που βίασαν το περι­βάλ­λον, η ανα­τρι­χια­στική δια­φθορά στις πολε­ο­δο­μίες. Πηγαί­νει ο άλλος και σηκώνει με την ανοχή όλων ένα αυθαί­ρετο οίκημα μέσα στο ρέμα κι όταν περνάνε τα ορμη­τικά νερά και το παρα­σέρ­νουν μαζί τους, ωρύεται αγα­να­κτι­σμέ­νος μπροστά τις κάμερες «που είναι το κράτος;». Δεν έχει καθρέ­φτη… Στην Ελλάδα, καθένας μπορεί να χτίσει όπου θέλει. Κι αν αυτό δεν γίνεται, ξεσπάει μια πυρ­κα­γιά κι ύστερα το μέρος χωρί­ζε­ται και πωλεί­ται ακριβά σε τιμάρια. Είμαστε αρκετά μεγάλοι πια ώστε να το ξέρουμε αυτό. Αν και πλέον δεν χρειά­ζε­ται να κάψεις για να χτίσεις ένα δάσος. Χτίζει κάποιος απλά ξεχερ­σώ­νο­ντας, αφού πια μπορεί άνετα να το νομι­μο­ποι­ή­σει: το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος πρό­σφατα επέ­κτεινε την «κόκκινη γραμμή» νομι­μο­ποί­η­σης αυθαι­ρέ­των στους 49 μέχρι σήμερα μήνες. Ετοι­μά­ζει, μάλιστα, νέα νομο­θε­σία με νέο γύρο νομι­μο­ποι­ή­σεων παρά­νο­μων οικο­δο­μών. Οσοι χτίσουν αυθαί­ρετα μέσα στο δάσος, μπορούν στη συνέ­χεια να απαι­τή­σουν απο­ζη­μιώ­σεις για τη ζημιά από πυρ­κα­γιές.

«Το μόνο που χρειά­ζε­ται ένα δάσος που έχει καεί είναι προ­στα­σία» σημεί­ωσε ο επί σειρά ετών ερευ­νη­τής του Ινστι­τού­του Δασικών Ερευνών σε θέματα απο­κα­τά­στα­σης δασικών εκτά­σεων, Παύλος Κων­στα­ντι­νί­δης, Στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις, σημεί­ωσε ο κ. Κων­στα­ντι­νί­δης, οι δράσεις καλό είναι να σχε­διά­ζο­νται με ιδιαί­τερη προσοχή καθώς επι­στη­μο­νικά δεν κρί­νε­ται ανα­γκαίο «ούτε έξοδα να γίνο­νται ούτε άνθρω­ποι να κινη­θούν σε έναν τομέα που δεν είναι της αρμο­διό­τη­τάς τους, ενώ και οι πολίτες δεν θα πρέπει να πιέζουν τις αρχές για γρή­γο­ρες κινή­σεις απο­κα­τά­στα­σης που είναι συχνά χωρίς μελέτη, απο­σπα­σμα­τι­κές και οδηγούν σε μεγα­λύ­τερη ζημιά από ότι προ­κα­λεί η ίδια η φωτιά». Σύμφωνα με τον κ. Κωστα­ντι­νίδη, σημα­ντι­κός είναι και ο ρόλος των πολιτών σε ότι αφορά τις επι­λο­γές δόμησης, αφού θα πρέπει ταυ­τό­χρονα με τις όποιες άλλες δράσεις απο­φα­σι­στούν στο επόμενο διά­στημα, αυτοί να διδα­χθούν για το πώς θα ζουν μέσα ή κοντά στο δάσος: «Ο καθένας που πάει να κατοι­κή­σει μέσα ή κοντά στο δάσος θα πρέπει να ξέρει πως είναι πιο επι­κίν­δυνο να ζει σε αυτή την περιοχή, του­τέ­στιν κοντά σε ένα δάσος, παρά στον δεύτερο ή τρίτο όροφο μιας πολυ­κα­τοι­κίας με βεν­ζι­νά­δικο».