ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Καλλιτέχνες και εθελοντές… ξαναζωντανεύουν το πάρκο του Ροδινιού!

news room 7 λεπτά ανάγνωση
ΡΟΔΙΝΙ

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

«Φωνάζει» το πάρκο Ροδίνι. «Φωνάζει» και «δια­μαρ­τύ­ρε­ται» για την κατά­ντια της εικόνας του. Καθρε­φτί­ζε­ται το πάρκο στα μάτια των επι­σκε­πτών του και απο­σα­θρώ­νε­ται «βλέ­πο­ντας» την ομορφιά του να έχει σβήσει. Το πάρκο Ροδίνι είναι κι αυτό ένας πολίτης της Ρόδου, έχει στις πλάτες του βαριά ιστορία και στις γωνιές του κρύβει χιλιά­δες συναι­σθή­ματα, όλων εκείνων που περ­πά­τη­σαν στα δρο­μά­κια του, γέλασαν πλάι στο ρέμα, έκλαψαν σε κάποιο κορμό, έπαιξαν ανάμεσα στα ξύλινα γεφύρια. «Φωνάζει» το πάρκο Ροδίνι και η φωνή του αυτή βρήκε λέξεις μέσα από την αγωνία ενός Ροδίτη, που έγραψε στη «δημο­κρα­τική» για την εμπει­ρία του στο χώρο. «Δια­μαρ­τύ­ρε­ται» το πάρκο και η δια­μαρ­τυ­ρία του αυτή βρήκε ευήκοα ώτα στα πρόσωπα μιας μεγάλης ομάδας καλ­λι­τε­χνών, που ενώνουν τις δυνά­μεις τους για να δώσουν στο χώρο ξανά λίγη από τη χαμένη του αίγλη.

Η επι­στολή του «Ροδίτη Πολίτη» ήρθε ταυ­τό­χρονα με την είδηση για τη σημα­ντική πρω­το­βου­λία των καλ­λι­τε­χνών να ξεκι­νή­σουν εθε­λο­ντικό καθα­ρι­σμό του πάρκου, όπου στις αρχές Σεπτεμ­βρίου θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν μια μεγάλη έκθεση εικα­στι­κών και προ­σω­πι­κής έκφρα­σης. Η σύμ­πτωση αυτή ήταν αρκετή για να πυρο­δο­τη­θεί ευρύ­τερη κινη­το­ποί­ηση, ώστε αφενός γίνει ανα­τροπή του δυσά­ρε­στου σκη­νι­κού και αφε­τέ­ρου να μη χαθεί η ευκαι­ρία που δημιουρ­γούν για τη Ρόδο οι καλ­λι­τέ­χνες της ομάδας «Φασμαφή».

Οι καλ­λι­τέ­χνες στο Ροδίνι

Συνο­λικά 39 είναι οι καλ­λι­τέ­χνες που συμ­με­τέ­χουν στην ομάδα «Φασμαφή». Ολοι τους, αύριο Παρα­σκευή, 04 Αυγού­στου, θα βρί­σκο­νται στο πάρκο Ροδίνι και θα προ­χω­ρή­σουν σε καθα­ρι­σμό του χώρου. Μαζί τους θα βρί­σκε­ται και το προ­σω­πικό της Διεύ­θυν­σης Περι­βάλ­λο­ντος και Πρα­σί­νου, ώστε να συν­δρά­μουν με την απο­κο­μιδή των βαρέων υλικών, την απο­μά­κρυνση των πεσμέ­νων κορμών δέντρων και γενικά όλων εκείνων των εργα­σιών που είναι αδύ­να­τον να ολο­κλη­ρω­θούν χωρίς τα κατάλ­ληλα μηχα­νή­ματα.

Οι εργα­σίες θα ξεκι­νή­σουν από νωρίς το πρωί και θα συνε­χι­στούν για του­λά­χι­στον μέχρι ώρα 14.00’. Την ώρα εκείνη θα απο­χω­ρή­σουν τα μηχα­νή­ματα και θα μείνουν μόνο τα πρόσωπα για να ολο­κλη­ρώ­σουν το έργο.

Η συμ­με­τοχή εθε­λο­ντών επι­τρέ­πε­ται και είναι απα­ραί­τητη. Ολοι όσοι θέλουν να δου­λέ­ψουν την ημέρα εκείνη, θα είναι ευπρόσ­δε­κτοι. Είναι απα­ραί­τητο να έχουν μαζί τους γάντια και στα σίγουρα νερό για να ξεδι­ψά­σουν. Θα ήταν ευχής έργο αν σήμερα η δημο­τική αρχή απο­φά­σιζε να δια­θέ­σει λίγα χρήματα, ώστε να καλυ­φθούν του­λά­χι­στον οι ανάγκες σε εμφια­λω­μένο νερό.

Εκθεση εικα­στι­κών

01 – 05 Σεπτεμ­βρίου

στο καθαρό πάρκο

«Φάσμα» είναι το κάθε τι που φαί­νε­ται. «Αφή» είναι εκείνη που εντο­πί­ζει όλα εκείνα που έχουν υλική υπό­σταση. Ο συν­δυα­σμός των δύο δημιούρ­γησε τη «Φασμαφή»· την ομάδα των καλ­λι­τε­χνών που γεν­νή­θηκε στη Ρόδο για να αφυ­πνί­σει όλες τις αισθή­σεις. Ζωγρά­φοι, γλύπτες, μου­σι­κοί, περ­φόρ­μερ, ερα­σι­τέ­χνες δημιουρ­γοί συγκρο­τούν τη «Φασμαφή» και το πιο εντυ­πω­σιακό είναι το γεγονός πως όλοι τους προ­έρ­χο­νται από δια­φο­ρε­τι­κές γωνιές του κόσμου. Ροδίτες, Ευρω­παίοι, Λατι­νο­α­με­ρι­κα­νοί, πρόσωπα από δια­φο­ρε­τι­κές κατα­βο­λές, που τα ενώνει η ίδια κουλ­τούρα της αγάπης προς τη φύση, που απο­τε­λεί και το μεγάλο Δημιουργό, το μεγάλο Δάσκαλο που καθο­δη­γεί τα παιδιά του.

Ο κάθε ένας από τους 39 καλ­λι­τέ­χνες έχει ήδη επι­λέ­ξει ένα σημείο στο Ροδίνι όπου θα εκθέσει τα έργα του και θα παρου­σιά­σει τη δουλειά του (εάν πρό­κει­ται για μου­σι­κούς ή περ­φόρ­μερ). Πρα­κτικά, τα 39 σημεία θα δημιουρ­γή­σουν μια μακριά δια­δρομή καλ­λι­τε­χνίας μέσα στο πάρκο. Ολο αυτό θα ξεκι­νή­σει να στή­νε­ται από τις 15 Αυγού­στου και με σκοπό να είναι όλα έτοιμα στην 1η Σεπτεμ­βρίου οπότε και επι­σή­μως θα ξεκι­νή­σει η έκθεση. Γενικός τίτλος της έκθεσης θα είναι «Nature of art at Rodini» και η διάρ­κειά της θα είναι πέντε ημέρες.

Επειδή οι συμ­με­τέ­χο­ντες προ­έρ­χο­νται από διά­φο­ρες γωνιές του πλανήτη, ήδη όλο αυτό προ­βάλ­λε­ται μέσα από τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης (social media) και έχει προ­κα­λέ­σει έντονο ενδια­φέ­ρον.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι όσα από τα έργα των καλ­λι­τε­χνών είναι κατα­σκευα­σμένα από οργα­νικά υλικά (πέτρα, ξύλο), θα αφεθούν ως παρα­κα­τα­θήκη στο πάρκο Ροδίνι και θα μείνουν εκεί για να κοσμούν τα στενά δρο­μά­κια, τα γεφύρια και τα δέντρα.

Η επι­στολή δια­μαρ­τυ­ρίας

για την κατά­ντια

του πάρκου

Τη θλιβερή εικόνα που εμφα­νί­ζει το πάρκο, αλλά και τη θέληση των Ροδιτών να μην το εγκα­τα­λεί­ψουν, απο­τυ­πώ­νει στην επι­στολή που απέ­στειλε χθες προς τη «δημο­κρα­τική» γνωστός Ρόδιος επι­τη­δευ­μα­τίας. Ο ίδιος οικο­γε­νειάρ­χης επι­σκέ­πτε­ται τακτικά το πάρκο και στις παρα­κάτω γραμμές παρου­σιά­ζε­ται με γλαφυρό τρόπο η κατά­σταση που αντι­κρί­ζει.:

«Κυριακή, μια μέρα που προ­σπα­θούμε να αφιε­ρώ­σουμε στην οικο­γέ­νειά μας, αφή­νο­ντας για λίγο τις υπο­χρε­ώ­σεις της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Ξεκι­νή­σαμε λοιπόν για μια βόλτα στο αγα­πη­μένο μας πάρκο Ροδίνι, η κοντι­νό­τερη επιλογή για να έρθουμε σε επαφή με τη φύση και μέρος που έχω αγα­πή­σει από παιδί. Μια βόλτα που κατέ­ληξε εφιαλ­τική λόγω της εγκα­τά­λει­ψης του πάρκου.

Με το κολα­τσιό μας ανά χείρας και διάθεση για χαλά­ρωση και δια­σκέ­δαση, φτά­νουμε στην κεντρική λιμνούλα κάτω από το κέντρο εκδη­λώ­σεων. Τα παιδιά ξεχύ­θη­καν στα μονο­πά­τια και άρχισαν να παρα­τη­ρούν τα ψαράκια, να παίζουν με το νερό που τρέχει από διά­φο­ρες βρυ­σού­λες και συντρι­βα­νά­κια. Εγω χαι­ρέ­τισα για άλλη μια φορά τα απο­μει­νά­ρια ενός δέντρου που έπεσε μετά τις κακο­και­ρίες στις αρχές του Δεκέμ­βρη και έκλει­ναν το δρομάκι κάτω από τη λίμνη. Δέντρο του οποίου είχαν ξεραθεί οι ρίζες και έχασε το στή­ριγμά του στη γη, το έκοψε κομ­μά­τια με αλυ­σο­πρί­ονο ένας συμπο­λί­της μας και πήρε τα ξύλα για φωτιά, αφή­νο­ντας τα κλαδιά μέσα στη μέση. Πιο κάτω, ένα άλλο δέντρο έπεσε κι αυτό, κλεί­νο­ντας τα σκαλιά που οδηγούν στην παιδική χαρά και κόβο­ντας το πάρκο στη μέση.

Μετά από κάποια ώρα, λίγο πριν αρχί­σουμε το κολα­τσιό μας, ήρθε το παιδί και ζητούσε τουα­λέτα. Γνω­ρί­ζο­ντας ότι οι τουα­λέ­τες, παρόλο που είναι ανοι­χτές, δεν καθα­ρί­ζο­νται ποτέ, το βοήθησε ο πατέρας του να ‘’επισκεφτεί τη φύση’’. Για κακή μας τύχη, κάτι είχε πει­ρά­ξει το παιδί και μετά από λίγο ξανα­ήρθε για τουα­λέτα και ψάχναμε πάλι μέρος να κάνει την ανάγκη του. Παρ’ όλα αυτά είπαμε να μην αφή­σουμε μια αδια­θε­σία να μας χαλάσει την εξόρ­μηση και παρο­τρύ­ναμε το παιδί να συνε­χί­σει το παι­χνίδι. Σε λίγο εμφα­νί­σθη­καν δύο άτομα με σκύλο, παρόλο που απα­γο­ρεύ­ε­ται η είσοδος ζώων στο πάρκο. Στο συμπα­θές τετρά­ποδο προ­φα­νώς δεν το είχαν διδάξει πως να μη γαβγί­ζει όταν συναντά ψυχή ζώσα γι’ αυτό και με τον τρόπο του άρχισε να επι­τί­θε­ται στα παιδιά. Με λίγη καθυ­στέ­ρηση το μάζεψε ο ιδιο­κτή­της. Σας γράφω ότι συγκρα­τή­θηκα να μην ανα­φερθώ στα αυτο­νό­ητα, καθώς η ταμπέλα είναι τοπο­θε­τη­μένη ακριβώς πάνω από τη λίμνη.

Δεν είχαν περάσει δύο λεπτά και το παιδί φωνάζει ότι θέλει να παίξει το γιατρό και το βλέπω με μια σύριγγα στο χέρι! Σοκα­ρί­στηκα! Παρα­λίγο να με πιάσει υστερία στη σκέψη ότι πρέπει να το αφήσει το συντο­μό­τερο δυνατόν, αλλά συγκρα­τή­θηκα για να μην το τρομάξω. Είχα ακούσει για τις επι­σκέ­ψεις δια­φό­ρων στο χώρο, αλλά το θεω­ρούσα κάτι μακρινό, καθώς ως συχνός επι­σκέ­πτης, δεν είχα δει ποτέ κάτι που να με παρα­πέ­μπει σε ναρ­κω­τικά. Τα παιδιά όμως έχουν φυσικό ταλέντο να ανα­κα­λύ­πτουν τα πάντα. Παρόλο που πάντα συμ­βου­λεύ­ουμε το μεγα­λύ­τερο παιδί μας (το άλλο είναι ακόμα βρέφος) να μην πιάνει ό,τι βρίσκει χάμω, να το τώρα με κάτι επι­κίν­δυνο, που στα δικά του μάτια φάνταζε με παι­χνίδι. Αυτό ήταν. Μαζέ­ψαμε το μόλις απλω­μένο κολα­τσιό και η επί­σκεψή μας έληξε άδοξα.

Θα συνε­χίσω να το επι­σκέ­πτο­μαι τακτι­κό­τατα, σε πείσμα της κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής αδια­φο­ρίας και της εγκα­τά­λει­ψης. Ναι , είμαι ριψο­κίν­δυ­νος. Μέσα από τις διη­γή­σεις της θείας μου μπορώ να φαντα­στώ τα πολύ­χρωμα βοτσα­λωτά σε όλα τα μονο­πά­τια και τις βαρ­κά­δες στο ποτα­μάκι. Έχω ακόμα όραμα και μεγάλες προσ­δο­κίες ότι κάποια στιγμή θα κατα­λά­βουν όλοι πως η περι­ποί­ηση του πάρκου θα είναι απα­ραί­τητη και καθη­με­ρινή εργασία, όπως κάποτε, όχι πολύ παλιά, πριν 30 χρόνια, που η υπο­χρέ­ωση μιας κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής και της δια­τή­ρη­σης των δημό­σιων χώρων, δεν καθο­ρι­ζό­ταν από την ύπαρξη πλούτου και την επί­τευξη κέρδους.

Δεν δέχομαι ότι για να είναι καθαρό και περι­ποι­η­μένο το πάρκο χρειά­ζο­νται πολλά χρήματα, ούτε ότι πρέπει να δοθεί προς εκμε­τάλ­λευση σε κάποιον ιδιώτη, όπως όλα τα άλλα πάρκα της πόλης.

Ενας – δύο υπάλ­λη­λοι απο­κλει­στικά για το πάρκο χρειά­ζο­νται για να δια­τη­ρη­θεί το πρώτο αρχι­τε­κτο­νικά δια­μορ­φω­μένο πάρκο στον κόσμο. Δύο μισθοί ετήσιας απα­σχό­λη­σης είναι περίπου 25.000€. Είναι ένα έξοδο που ευχα­ρί­στως θέλω να καλύ­πτε­ται από τους φόρους που πληρώνω ανελ­λι­πώς και διμη­νιαίως. Τα γράφω αυτά όχι γιατί με απα­σχο­λεί η εικόνα του πάρκου προς τους του­ρί­στες, αλλά η εικόνα που εμφα­νί­ζει σε εμάς τους Ροδίτες.

Σαν Ρόδιο πολίτη με πλη­γώ­νει το γεγονός ότι αν αυτό το πάρκο ήταν σε οποια­δή­ποτε άλλη ευρω­παϊκή χώρα θα ήταν χάρμα οφθαλ­μών και παρά­δει­σος επί γης.

Ευχα­ρι­στώ για

τη φιλο­ξε­νία.

Ρόδιος Πολίτης»

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.