Η Μαρίλια, μητέρα ενός χρήστη, εξομολογείται και συγκλονίζει…

Πόσων ετών ήταν ο Γιώργος όταν ξεκί­νησε την χρήση;

Ο Γιώργος ξεκί­νησε στα 17, με αφορμή τους φίλους του και το σχολείο. Το σχολείο που φοι­τούσε ήταν άντρο δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών.

Το σχολείο ήταν στην Αθήνα;

Ναι.

Δημόσιο σχολείο;

Ναι, δημόσιο. Η παρέα ήταν πολύ συγκε­κρι­μένη, μάλιστα ο ένας από τους φίλους της παρέας, δεν τα κατά­φερε, πέθανε.

Εσύ πότε κατά­λα­βες ότι ο Γιώργος ήταν χρήστης;

Εγώ ήμουν στον κόσμο μου… Το κατά­λαβα κάποια μέρα που βρήκα στο σαλόνι, πάνω στο τρα­πε­ζάκι, μια σύριγγα. Ανα­στα­τώ­θηκα και όταν ρώτησα τον Γιώργο, μου είπε ότι είναι βιτα­μί­νες…

Το πίστε­ψες;

Ναι, γιατί ποτέ δεν θα πίστευα πως κάτι άλλο μπορεί να συμ­βαί­νει, αλλά και γιατί μιλάμε για μια περίοδο 19 έτη πριν. Σήμερα, λόγω της μεγάλης ευαι­σθη­το­ποί­η­σης και του δια­δι­κτύου, υπάρχει ενη­μέ­ρωση και μπορεί ο γονιός να αντλή­σει πλη­ρο­φο­ρίες για τα ναρ­κω­τικά και τον εθισμό. Τότε, δεν υπήρχε αυτή η δυνα­τό­τητα. Δεν είχα καμία επαφή με το αντι­κεί­μενο. Απευ­θύν­θηκα σε έναν ξάδελφό μου γιατρό, ο οποίος μου εξήγησε κάποια πράγ­ματα. Αρχικά, πήγα σε έναν γνωστό και δια­κε­κρι­μένο ψυχο­λόγο, που όπως απο­δεί­χθηκε είναι το μέγιστο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος που θέλει να βοη­θή­σει έναν χρήστη. Το μονα­δικό σωστό που μου είπε ο ψυχο­λό­γος, είναι πως αν ο ίδιος δεν θελήσει αν απε­ξαρ­τη­θεί, δεν υπάρχει επι­στροφή ακόμα κι αν εγώ πέσω νεκρή στα πατώ­ματα.

Όταν άρχισες να ανα­ζη­τάς τρόπους για να απε­γκλω­βί­σεις το παιδί, πόσα χρόνια ήταν ήδη στη χρήση;

Όχι πολλά, αντι­λή­φθηκα άμεσα κάποια πράγ­ματα. Πρώτα πρώτα, από την επίδοσή του στο σχολείο, η οποία έπεσε κατα­κό­ρυφα. Ο Γιώργος που ήταν μαθητής του 19, δεν ενδια­φε­ρό­ταν πια για τα μαθή­ματα, έκανε πολλές απου­σίες. Ξαφνικά βρέθηκε να κάνει παρέα με παιδιά που εγώ δεν είχα ξαναδεί και γίνο­νταν μάχες γιατί εμένα τίποτα δεν μου άρεσε σε αυτά τα παιδιά. Κάποια στιγμή, και έχοντας πια δια­κό­ψει το σχολείο, μπήκε στο εξω­τε­ρικό πρό­γραμμα του ΚΕΘΕΑ, μέσω κάποιου γνωστού, γιατί ήταν αδύ­να­τον να περι­μέ­νουμε την σειρά μας στη λίστα. Το εξω­τε­ρικό πρό­γραμμα του ΚΕΘΕΑ ήταν μεγάλη απο­τυ­χία, διότι εκεί έβρισκε την δόση του, ευκο­λό­τερα από οπου­δή­ποτε αλλού. Ημουν απελ­πι­σμένη και απε­γνω­σμένη διότι ζούσαμε στιγμές απείρου κάλλους. Ο Γιώργος το έσκαγε από το σπίτι, έβαζε σκάλα και έφευγε από τον κήπο τα βράδια. Δεν τον είχα κλει­δω­μένο στο σπίτι, αλλά εκείνος το έσκαγε τα βράδια. Και με θυμάμαι να τον περι­μένω ώρες ατέ­λειω­τες, στη βεράντα, μέχρι να γυρίσει και να βεβαιωθώ ότι είναι καλά…

Για πόσο καιρό συνε­χί­στηκε αυτό;

Για μια διετία, μέχρι που τελικά ένας από τους φίλους του, χρήστης κι αυτός, πήγε σε μια ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια σε ειδικό Τμήμα του Γενικού Νοσο­κο­μείου «Γεν­νη­μα­τάς» και παρα­κί­νησε και τον Γιώργο. Και οι δύο από τους χρήστες φίλους του που απευ­θύν­θη­καν στην συγκε­κρι­μένη ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια, σήμερα είναι μια χαρά, παντρεύ­τη­καν και έχουν την δική τους οικο­γέ­νεια. Και οι δύο προ­σπα­θού­σαν να τον πείσουν να παρα­κο­λου­θή­σει το πρό­γραμμα της συγκε­κρι­μέ­νης ψυχο­θε­ρα­πεύ­τριας, αλλά ο ίδιος δεν επεί­θετο.

Τι κάνει εκείνη τη στιγμή μια μάνα;

Τρε­λαί­νε­ται… Η ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια με την οποία είχα ήδη επι­κοι­νω­νή­σει μου είχε πει ότι θα πρέπει να στα­μα­τήσω να του δίνω χρήματα, ότι δεν πρέπει να του επι­τρέψω να συνε­χί­σει να με χει­ρί­ζε­ται ακόμη και εάν με απει­λή­σει πως θα φύγει από το σπίτι.

Δημιουρ­γούσε προ­βλή­ματα στο σπίτι;

Η κατά­σταση στο σπίτι ήταν αφόρητη για όλους μας. Εγώ και η αδελφή του, ζούσαμε με έναν άνθρωπο που το μόνο που επι­θυ­μούσε ήταν να βρει χρήματα για να εξα­σφα­λί­σει την δόση του.

Σκληρές κατα­στά­σεις…

Υπήρχαν και πιο σκληρές, όταν είχε στε­ρη­τικό σύν­δρομο.

Τελικά πήγε στην ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια;

Πήγε όταν κατέ­ληξε στην εντα­τική με πνευ­μο­νικό οίδημα από υπερ­βο­λική νοθευ­μένη δόση ηρωίνης. Για ένα 24ωρο δεν ξέραμε αν θα ζήσει, αν θα ξυπνή­σει, πώς θα ξυπνή­σει, αν έχει υποστεί εγκε­φα­λική βλάβη… Όταν συνήλθε, απο­φά­σισε μόνος του να πάει.

Όταν υπέστη το πνευ­μο­νικό οίδημα έμενε ακόμα μαζί σας;

Ημασταν εκείνη την περίοδο στον Βόλο για δια­κο­πές, ήταν καλο­καίρι. Είχαν έρθει εκεί οι ναρ­κέ­μπο­ροι και τον βρήκαν. Πήγε τους συνά­ντησε, επι­κα­λού­με­νος μια δικαιο­λο­γία. Σε κάποια στιγμή που ήμασταν στη θάλασσα, εκείνος έφυγε, πήγε στο σπίτι. Εμείς, εγώ και η αδελφή του, όταν φτάσαμε στο σπίτι, αφού κατα­φέ­ραμε να ανοί­ξουμε την πόρτα, τον βρήκαμε αναί­σθητο. Πήγαμε στο νοσο­κο­μείο του Βόλου κι από εκεί άρον άρον στην Αθήνα, κι αφού συνήλθε πήγαμε στην ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια. Εκείνος το ζήτησε, όταν κατά­λαβε ότι έφτασε πολύ κοντά στον θάνατο. Τότε βγήκα σε μειω­μένη σύνταξη από την δουλειά μου για να μπορώ να είμαι δίπλα του κάθε μέρα, 24 ώρες το 24ωρο. Για τα επόμενα τρία με τέσσερα χρόνια ήμασταν αυτο­κόλ­λη­τοι, ακόμα κι όταν πήγαινε στην τουα­λέτα άφηνε την πόρτα ανοιχτή. Κάθε μέρα κάναμε ανα­λύ­σεις ούρων, κάθε μέρα πηγαί­ναμε στην ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια. Μπορώ να πω ότι τότε δεν έκανε χρήση, ακόμα κι αν ίσως έκανε, θα ήταν περι­στα­σιακή. Μέχρι που κάποια Πρω­το­χρο­νιά, αφού είχαν περάσει περίπου πέντε χρόνια και αφού θεω­ρού­σαμε ότι όλα πήγαι­ναν καλά, ο Γιώργος ξανα­βρέ­θηκε στην εντα­τική… Όταν βγήκε, συνέ­χισε πάλι το πρό­γραμμα με την ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια. Η θερα­πεία απε­ξάρ­τη­σης στην ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια του «Γεν­νη­ματά» και ειδική στο θέμα των εξαρ­τή­σεων –μετά την απο­τυ­χη­μένη προ­σπά­θεια στο ανοικτό πρό­γραμμα του ΚΕΘΕΑ και δύο φορές στην εντα­τική από υπερ­βο­λική και νοθευ­μένη δόση- κράτησε τέσσερα χρόνια. Τον πέμπτο χρόνο ήταν αυτό που λέμε «καθαρός», χωρίς αυτό να σημαί­νει ότι στα­μά­τησε τις επι­σκέ­ψεις στην ειδικό και τις ειδικές εξε­τά­σεις ούρων που ανι­χνεύ­ουν τυχόν λήψη ουσιών… Όλα έδει­χναν ότι πήγαι­ναν καλά. Εδώ έχει ενδια­φέ­ρον να πω, για να γίνει κατα­νοητό τι ακριβώς συμ­βαί­νει στα χρόνια της χρήσης, ότι είναι σαν να ξυπνά ξαφνικά από κάποιο λήθαργο και όλα είναι… και­νούρ­για. Δεν θα ξεχάσω ότι έβλεπε ή άκουγε ειδή­σεις και έκπλη­κτος με ρωτούσε «καλά πότε έγινε αυτός πρω­θυ­πουρ­γός» ή πότε πέθανε αυτός ή άκου ένα και­νούρ­γιο τρα­γούδι, κι ας είχε κυκλο­φο­ρή­σει το τρα­γούδι ένα εξάμηνο, χρόνο πριν. Ακόμη και για γεγο­νότα ή συζη­τή­σεις του είχαν συμβεί στην οικο­γέ­νειά μας και ενώ ήταν παρών, τα μάθαινε και τα άκουγε για πρώτη φορά. Η θερα­πεύ­τρια με είχε προ­ε­τοι­μά­σει αλλά δεν μπο­ρούσα να φαντα­στώ το μέγεθος του «χασί­μα­τος». Στη συνέ­χεια ήρθαμε στη Ρόδο…

Εσύ και ο Γιώργος;

Ναι.

Για ποιον λόγο;

Στο διά­στημα που ήταν σε θερα­πεία, τελεί­ωσε το σχολείο και στην συνέ­χεια φοίτησε στην «Le Monde». Όταν βρέθηκε δουλειά για τον Γιώργο στη Ρόδο, ήρθαμε μαζί και ξεκί­νησε να εργά­ζε­ται. Όλα ήταν μια χαρά για περίπου οκτώ χρόνια. Ο Γιώργος δούλευε, πήγαινε πολύ καλά, μέχρι που άρχισε πάλι την περί­εργη συμπε­ρι­φορά όταν έφυγε από το Φαλη­ράκι όπου μέναμε, για να δου­λέ­ψει στη νότια Ρόδο όπου και έμεινε για την σεζόν. Μέσα σε αυτό το χρονικό διά­στημα, γνώρισε μια κοπέλα, θεω­ρή­σαμε ότι αυτό θα του έκανε καλό, αλλά τελικά δεν του έκανε. Εφυγε από τρεις τέσ­σε­ρις δου­λειές και τότε συνει­δη­το­ποιώ ότι έχει πάλι προ­βλή­ματα. Αρχισαν να «εξα­φα­νί­ζο­νται» από το σπίτι κινητά, laptop… Σε εκείνη την περίοδο, ξεκί­νησε να εθί­ζε­ται και στο αλκοόλ. Γυρ­νούσε μεθυ­σμέ­νος στο σπίτι και γίνο­νταν διάφορα επει­σό­δια, τσα­κω­μοί… Δεν άργησα να κατα­λάβω πως μετά από κάποιους μήνες δεν ήταν μόνο το αλκοόλ. Κι έτσι ξεκινά η δεύτερη πράξη του δρά­μα­τος. Φυσικά δεν παρα­δε­χό­ταν τίποτε παρ’ όλο που άρχισε να χάνει την μια δουλειά μετά την άλλη. Εκεί τα πράγ­ματα έγιναν χει­ρό­τερα. Εκείνη την περίοδο, απο­φα­σί­ζει να πάει για δουλειά στο Λονδίνο.

Πόσων χρονών είναι εκείνη την περίοδο;

Είναι περίπου 28. Μένει έναν χρόνο στην Αγγλία, και γυρνάει πίσω στη Ρόδο. Γνω­ρί­ζει μια κοπέλα, με την οποία απο­φα­σί­ζει να φύγει στην Τσεχία ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι βρήκε εκεί δουλειά. Στην Τσεχία ξανα­μπλέ­κει με τα ναρ­κω­τικά. Η κοπέλα, που γνώριζε για το θέμα του Γιώργου, επι­κοι­νώ­νησε μαζί μου και μου είπε ότι αντι­με­τω­πί­ζει προ­βλή­ματα εξαι­τίας του εθισμού του με τα ναρ­κω­τικά. Μιλού­σαμε στο skype, τον έβλεπα ότι δεν ήταν καλά αλλά εκείνος δεν το παρα­δε­χό­ταν, με έβγαζε τρελή. Ζητούσε συνεχώς χρήματα επι­κα­λού­με­νος διά­φο­ρες δικαιο­λο­γίες… Εκείνη την περίοδο αρρώ­στησε ο πατέρας μου και την ημέρα της κηδείας –δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου- με πήρε τηλέ­φωνο για να μου ζητήσει χρήματα, γνω­ρί­ζο­ντας ότι εκείνη την ημέρα κηδεύ­αμε τον παππού του. Εγώ δεν του έστειλα, όμως την ίδια ημέρα κάλεσε και τον αδελφό μου, του ζήτησε χρήματα και του έστειλε. Μέγιστο λάθος… Η ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια μού είπε, να μην του στέλ­νουμε χρήματα. Εκτοτε, δεν έχουμε επαφή με τον Γιώργο. Η τελευ­ταία επαφή που είχαμε, ήταν όταν μέσω γνωστού αλλά και με προ­σπά­θειες του αδελφού μου και πάλι, πεί­σθηκε να επι­στρέ­ψει από την Τσεχία για να πάει σε ένα κλειστό πρό­γραμμα του ΚΕΘΕΑ.Δυστυ­χώς το δράμα σ’ αυτή την αρρώ­στια είναι πως ο ασθενής πρέπει να θέλει ο ίδιος να σωθεί. Ούτε οι άνθρω­ποι του ΚΕΘΕΑ, ούτε η ψυχο­θε­ρα­πεύ­τριά του, ούτε εγώ ούτε κανείς δεν μπορεί να πείσει όχι ένα παιδί πια, αλλά έναν άνδρα 36 χρονών.

Εσύ παρέ­μει­νες στη Ρόδο;

Ναι, δεν κούναγα ρούπι. Περί­μενα πάνω από το τηλέ­φωνο μήπως χτυ­πή­σει.

Σήμερα με τον Γιώργο δεν έχεις καμία επαφή;

Δεν έχω επαφή…

Ξέρεις πού βρί­σκε­ται;

Απ΄ότι έμαθα μέσω κάποιου γνωστού, είχε φύγει πάλι στο εξω­τε­ρικό, επέ­στρεψε πάλι κάποια στιγμή, μετά την απο­τυ­χία του κλει­στού προ­γράμ­μα­τος στο ΚΕΘΕΑ. Αν είναι δυνατόν! Μιλάμε για ένα κλειστό πρό­γραμμα που δεν υπάρχει περί­πτωση να μην βγεις καθαρός από αυτό. Κι όμως…

Αρα μου λες Μαρίλια, ότι ο Γιώργος ποτέ δεν θέλησε να απε­ξαρ­τη­θεί.

Δεν θέλησε ποτέ. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε υπάρχει ένας άνθρω­πος 36 ετών εξαρ­τη­μέ­νος, από επιλογή πια, κι ας έχει μια οικο­γέ­νεια που έκανε τις άπειρες προ­σπά­θειες για να τον βοη­θή­σει, με μεγάλο κόστος και ψυχο­λο­γικό και οικο­νο­μικό.

Ο πατέρας του σε όλη αυτή την ιστορία πού ήταν;

Πουθενά.

Εξαι­τίας αυτού;

Όχι. Και πριν από αυτό ήταν έτσι. Η ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια εκτιμά ότι ένας λόγος που οδη­γή­θηκε ο Γιώργος σε αυτό το μονο­πάτι ήταν η απόρ­ριψη από τον πατέρα του, από την παιδική του ηλικία, σχεδόν από 6 ετών, όταν και χωρί­σαμε. Ο πατέρας του, τον απο­κα­λούσε χαζό και τον θεω­ρούσε άχρηστο. Παρ΄ότι ο Γιώργος δέχθηκε μεγάλη αγάπη από τον αδελφό μου και από τον πατέρα μου και υπήρχε το ανδρικό πρότυπο στην οικο­γέ­νεια, το κενό του πατέρα του δεν καλύ­φθηκε ποτέ.

Μιλάμε για μια δομη­μένη οικο­γέ­νεια, ασχέτως αν ήταν μονο­γο­νεϊκή.

Ημασταν μια οικο­γέ­νεια με αρχές και γερές βάσεις, όπως μεγά­λωσα κι εγώ, και μπορώ να πω ότι δεν είχαμε οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα. Ημασταν μια δεμένη οικο­γέ­νεια, αν εξαι­ρέ­σει κανείς το θέμα του δια­ζυ­γίου. Όταν εγώ απο­φά­σισα να χωρίσω με τον πατέρα του, εκείνος αντέ­δρασε εκδι­κού­με­νος τα παιδιά του ουσια­στικά.

Γιατί απο­φά­σι­σες να μιλή­σεις σήμερα και μάλιστα επω­νύ­μως;

Οι γονείς θα πρέπει να φρο­ντί­σουν να ενη­με­ρω­θούν, άσχετα από το αν έχουν ή δεν έχουν πρό­βλημα τα παιδιά τους. Πρέπει να ξέρουν πώς θα μπο­ρέ­σουν να δια­κρί­νουν το πρό­βλημα και να είναι υπο­ψια­σμέ­νοι. Ισως, αν ήμουν ενη­με­ρω­μένη, αν γνώριζα περισ­σό­τερα να το είχα προ­λά­βει, να μην έφτανε το παιδί μέχρι την ηρωίνη. Οι γονείς δεν πρέπει να θεωρούν ότι το πρό­βλημα δεν θα χτυ­πή­σει την πόρτα τους, τις καλύ­τε­ρες οικο­γέ­νειες χτυπάει διότι οι ναρ­κέ­μπο­ροι χτυπούν εκεί που υπάρ­χουν χρήματα. Επι­πλέον τα ευαί­σθητα παιδιά, είναι εύκολη λεία για τους ναρ­κέ­μπο­ρους. Είναι απα­ραί­τητο να μεγα­λώ­νουμε παιδιά με αυτο­πε­ποί­θηση. Απο­φά­σισα να μιλήσω επω­νύ­μως, γιατί κάποτε πρέπει να στα­μα­τή­σει να απο­τε­λεί ταμπού το θέμα των ναρ­κω­τι­κών, πρέπει να στα­μα­τή­σει ο στιγ­μα­τι­σμός αυτών των παιδιών και των οικο­γε­νειών τους. Τα παιδιά αυτά, δεν είναι αλήτες, όπως τους χαρα­κτη­ρί­ζει η κοι­νω­νία, Τα παιδιά αυτά είναι άρρωστα και μάλιστα βαριά άρρωστα… Οι κοι­νω­νίες θα πρέπει να ευαι­σθη­το­ποι­η­θούν με άλλους τρόπους πλην των δια­μαρ­τυ­ριών όταν απο­φα­σί­ζε­ται να λει­τουρ­γή­σει σε μια περιοχή κέντρο απε­ξάρ­τη­σης. Οι αριθμοί πια μας δεί­χνουν πως όχι μόνο δια­μαρ­τυ­ρίες δεν πρέπει να υπάρ­χουν αλλά διεκ­δί­κηση όσων περισ­σό­τε­ρων κέντρων γίνεται γιατί η λίστα της ντροπής είναι μεγάλη και πολλά παιδιά δεν προ­λα­βαί­νουν να εντα­χθούν σε κέντρα… Ακόμη και ένα παιδί να σωθεί είναι θρί­αμ­βος.

Σήμερα τι περι­μέ­νεις;

Να χτυ­πή­σει το τηλέ­φωνό μου και να μου πουν σε ποιο νεκρο­το­μείο να πάω…

Αυτό είναι ανα­τρι­χια­στικό.

Ναι, είναι. Ετσι ζω εδώ και 20 χρόνια τώρα. Αυτό περι­μένω…