Α-τυπος και υπογραμμός: Ανοιχτές πληγές

Σαν σήμερα, δύο χρόνια πριν… Σε κατά­σταση ανα­μο­νής για το περι­βό­ητο δημο­ψή­φι­σμα. Η Ελλάδα χωρι­σμένη στα δύο. Η συζή­τηση παντού η ίδια. «Εσύ είσαι με το ΝΑΙ ή με το ΟΧΙ»;

Το κλίμα στην κοι­νω­νία, εμφυ­λιο­πο­λε­μικό. Οικο­γέ­νειες στα πρόθυρα νευ­ρι­κής κρίσης, φίλοι δεν ξανα­μί­λη­σαν, σχέσεις δοκι­μά­στη­καν, ένταση, θυμός, απειλές, μίσος, χολή… διάχυτα παντού.

Ελλάδα 2015, παρα­μο­νές της 5ης Ιουλίου, μια χώρα οδη­γεί­ται σε δημο­ψή­φι­σμα άρον-άρον, χωρίς ξεκά­θαρο ερώτημα και με τους ανθρώ­πους της να τελούν σε απόλυτη σύγχυση. Κατα­στά­σεις πρω­τό­γνω­ρες…

Οι μισοί έδει­χναν τους άλλους μισούς με το δάχτυλο, καβγά­δες ξέσπα­γαν εν ριπή οφθαλ­μού σε δημό­σιους και ιδιω­τι­κούς χώρους. Οι προ­δό­τες και οι φιλο­πά­τρι­δες, οι γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες και οι αδού­λω­τοι, οι προ­σκυ­νη­μέ­νοι και οι υπε­ρή­φα­νοι. Η Ελλάδα χωρι­σμένη στα δυο…

Ο φόβος για την επόμενη ημέρα, διά­χυ­τος και για τις δύο πλευρές. Και μέχρι να φτάσει η ώρα της κάλπης, η αγωνία μεγά­λωνε και η ένταση κορυ­φω­νό­ταν. Ο Αλέξης Τσίπρας, είτε από άγνοια είτε από καθαρή ανοησία, έριχνε λάδι στη φωτιά σε κάθε ευκαι­ρία, θέτο­ντας διλήμ­ματα που έβρι­σκαν αντα­πό­κριση σε μια συγ­χυ­σμένη κοι­νω­νία, που ήδη δεν είχε άλλες αντοχές.

Οδήγησε έναν λαό σε δημο­ψή­φι­σμα, οδήγησε έναν λαό στον διχασμό, για το τίποτα… Ανοιξε πληγές στην κοι­νω­νία, που ακόμα δεν έχουν επου­λω­θεί, προ­κά­λεσε κοι­νω­νικό κανι­βα­λι­σμό, έστρεψε τον έναν ενα­ντίον του άλλου, άνευ λόγου, όπως απο­δεί­χθηκε τελικά. Ενέ­σπειρε το μίσος και χώρισε την Ελλάδα στα δύο, που­λώ­ντας, γι άλλη μια φορά, ψεύ­τι­κες ελπίδες.

«Το “ναι” θα οδη­γή­σει σε συμ­φω­νία δίχως διέξοδο και σε πέντε μήνες θα οδη­γή­σει σε νέο Μνη­μό­νιο, ενώ το “όχι” σημαί­νει βιώσιμη συμ­φω­νία σε ευρω­παϊκό πλαίσιο και μια χώρα που δεν θα είναι αποικία χρέους»· αυτό δήλωσε λίγες ώρες, πριν το δημο­ψή­φι­σμα ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Και έφτασε η 5η Ιουλίου… Το δημο­ψή­φι­σμα γίνεται, το ΟΧΙ επι­κρα­τεί και πίσω από τις κλει­στές πόρτες του Μαξίμου, το OXI «βαφτί­ζε­ται» σε ένα μεγα­λο­πρε­πές ΝΑΙ, λίγο πριν το ξημέ­ρωμα της 6ης Ιουλίου.

Οι χοροί στις πλα­τείες στα­μά­τη­σαν, τα επα­να­στα­τικά τρα­γού­δια σίγησαν, τα κεφάλια έσκυψαν και χάθηκαν οι δια­χω­ρι­στι­κές γραμμές μεταξύ γερ­μα­νο­τσο­λιά­δων και πατριω­τών…

Η ιστορία, από κει και πέρα, γνωστή… Η σημε­ρινή κατά­σταση αδιά­ψευ­στος μάρ­τυ­ρας του μεγέ­θους της μετα­στρο­φής του «επα­να­στάτη» πρω­θυ­πουρ­γού μας που θα άλλαζε την Ευρώπη και που θα χτυ­πούσε τα ντα­ού­λια για να χορεύ­ουν οι αγορές.

Ο Αλέξης Τσίπρας, χώρισε μια κοι­νω­νία στα δύο και άνοιξε πληγές, που μέχρι σήμερα, δυο χρόνια μετά, δεν έχουν επου­λω­θεί. Αυτή είναι η μεγάλη ζημιά που υπέστη η χώρα, και είναι πιο μεγάλη από τα μνη­μό­νια που ακο­λού­θη­σαν. Προ­χώ­ρησε, σε ένα επί­πλα­στο δημο­ψή­φι­σμα το οποίο χρη­σι­μο­ποί­ησε απο­κλει­στικά, για ξεκα­θά­ρι­σμα εσω­κομ­μα­τι­κών λογα­ρια­σμών, αδια­φο­ρώ­ντας για τις τερά­στιες επι­πτώ­σεις στην κοι­νω­νία. Και πήρε μια Ελλάδα στο λαιμό του για ένα καπρί­τσιο.

Το ότι χώρισε την Ελλάδα στα δύο για το τίποτα, είναι απο­κλει­στικά δική του ευθύνη. Και εκεί­νους που ψήφισαν «ΟΧΙ», τους πρόδωσε δύο φορές.