«Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη»-Αυτή η μάστιγα!

Τι είναι αυτή η πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη που ανα­λαμ­βά­νουν οι πο­λι­τι­κοί, όταν δουν ότι ξε­περ­νούν το όριο ασφα­λεί­ας; Αντε λοι­πόν και την ανέ­λα­βαν. Αρ­χί­ζουν να τρέ­χουν οι βρύ­σες νερό ;( λέμε τώρα ένα πα­ρά­δειγ­μα…) Κι ύστε­ρα; Ποιες συ­νέ­πειες έχει; Πως ορί­ζο­νται; Που προ­βλέ­πο­νται; Ο ανα­λαμ­βά­νων την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη για κάτι, χάνει το πο­λι­τι­κό του αξί­ω­μα και την διοι­κη­τι­κή του θέση; Εκ­πί­πτει της βου­λευ­τι­κής ασυ­λί­ας εάν τυ­χαί­νει να είναι βου­λευ­τής; Χάνει το δι­καί­ω­μα να είναι και πάλι υπο­ψή­φιος για οποιο­δή­πο­τε πο­λι­τι­κό αξί­ω­μα για ένα με­γά­λο διά­στη­μα πε­ριό­δων ή ακόμα και μό­νι­μα; Επι­στρέ­φει στο Δη­μό­σιο τους μι­σθούς που έλαβε, αφού οι πο­λι­τι­κές του απο­φά­σεις κι οι ενέρ­γειες δη­μιούρ­γη­σαν ζημία; Αφού δεν έφερε το απο­τέ­λε­σμα για το οποίο του εδόθη από τους πο­λί­τες η θέση. Ανα­γκά­ζε­ται να διορ­θώ­σει με δικά του έξοδα την ζημία που προ­κά­λε­σε; Απο­ζη­μιώ­νει το Δη­μό­σιο με δικά του χρή­μα­τα από την τυχόν ζημία που του προ­κά­λε­σε; Απο­ζη­μιώ­νει μα δικά του έξοδα τους θι­γέ­ντες από τις συ­νέ­πειες των πο­λι­τι­κών του απο­φά­σε­ων; Υπάρ­χει, τέλος πά­ντων, κά­ποιου εί­δους συ­νέ­πεια που να συ­νο­δεύ­ει την συ­γκε­κρι­μέ­νη έκ­φρα­ση όσον αφορά τον πο­λι­τι­κά υπεύ­θυ­νο, για οτι­δή­πο­τε; Τί­πο­τε από όλα αυτά. Ο όρος «πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη» είναι μια κε­νό­λο­γη και συ­νει­δη­τή επι­νό­η­ση του συ­στή­μα­τος, η οποία σκο­πεύ­ει στην προ­σω­ρι­νή εκτό­νω­ση της συ­ναι­σθη­μα­τι­κής έντα­σης που δη­μιουρ­γεί­ται στους πο­λί­τες από το αί­τη­μα από­δο­σης δι­καιο­σύ­νης μπρο­στά την συ­νει­δη­το­ποί­η­ση της ασυ­δο­σί­ας και της συλ­λο­γι­κής ζη­μί­ας που προ­κα­λεί η ανευ­θυ­νό­τη­τα (του­λά­χι­στον) κι η ασυ­νει­δη­σία των πο­λι­τι­κών. Ο όρος αυτός από μόνος του απο­τε­λεί κο­ρυ­φαίο δείγ­μα πε­ρι­φρό­νη­σης και εμπαιγ­μού, των πο­λι­τών. Κι όταν πια δεν μπο­ρούν να κρυ­φτούν οι πρά­ξεις τους γιατί οι συ­νέ­πειές τους δια­λύ­ουν την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, εκτο­νώ­νουν το κοινό αί­σθη­μα με «σφο­δρές», άδειες κι ανώ­δυ­νες απο­δό­σεις «πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης». Υ. Γ. Και τέλος πά­ντων όταν το με­τα­νιώ­σου­με την ξε-ανα­λαμ­βά­νου­με, λέμε πως πα­ρα­νό­η­σαν τις δη­λώ­σεις μας οι δη­μο­σιο­γρά­φοι (του κί­τρι­νου τύπου…) και άλλα τέ­τοια «υπεύ­θυ­να».