Πέθανε ο τελευταίος των μεγάλων πολιτικών

Σε ηλικία 99 ετών, τα ξημε­ρώ­ματα της Δευ­τέ­ρας 29 Μαΐου 2017, έφυγε από τη ζωή ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης, πρώην πρω­θυ­πουρ­γός και επί­τι­μος πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας, ένας από τους τελευ­ταί­ους μεγά­λους πολι­τι­κούς της χώρας. Πέθανε πέντε χρόνια και 23 μέρες μετά τη σύντροφο της ζωής του, Μαρίκα Μητσο­τάκη.

Ήταν λίγο πριν από τις 02:00 όταν έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του. “Σήμερα στη 01:00 ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης έφυγε από τη ζωή, περι­στοι­χι­σμέ­νος από τους ανθρώ­πους που αγα­πούσε και τον αγα­πού­σαν”, ανέφερε η λιτή ανα­κοί­νωση της οικο­γέ­νειας Μητσο­τάκη, που εκδό­θηκε λίγο αργό­τερα.

Εδώ και πολύ καιρό, η υγεία του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού ήταν πολύ κλο­νι­σμένη. Ο θάνατος της αγα­πη­μέ­νης του συζύγου Μαρίκας, τον κατέ­βαλε ακόμη περισ­σό­τερο. Μαζί είχαν απο­κτή­σει τέσσερα παιδιά (Κατε­ρίνα, Αλε­ξάν­δρα, Ντόρα και Κυριάκο), πολλά εγγόνια και δισέγ­γονα.

Ήταν 6 Ιουνίου 1953 όταν ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης παντρεύ­τηκε τη Μαρίκα Γιαν­νού­κου, κόρη πλού­σιας οικο­γέ­νειας των Αθηνών. Έμειναν μαζί μέχρι το θάνατό της, στις 6 Μαΐου του 2012.

Ένας από τους πιο ανα­γνω­ρί­σι­μους πολι­τι­κούς, για πολλούς το αντί­παλο δέος του Ανδρέα Παπαν­δρέου, χρη­σι­μο­ποιούσε πολύ συχνά (και δέχτηκε ανε­λέ­ητη σάτυρα γι’ αυτό) τη φράση “γιατί να το κρύ­ψω­μεν άλλωστε”. Δεν τον πεί­ρα­ξαν ποτέ οι κακίες πως ήταν γκα­ντέ­μης και πάντα τις αντι­με­τώ­πιζε με χιούμορ.

Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης: Ο τελευ­ταίος μεγάλος

Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης γεν­νή­θηκε στα Χανιά, στις 18 Οκτω­βρίου 1918. Ήταν ο δευ­τε­ρό­το­κος γιος του δημο­σιο­γρά­φου και πολι­τι­κού Κυριά­κου Μητσο­τάκη (1883-1944) και της Σταυ­ρού­λας Πλου­μι­δάκη, γόνου πολι­τι­κής οικο­γέ­νειας των Χανίων και μικρα­νι­ψιάς του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στα Χανιά, όπου ολο­κλή­ρωσε τις βασικές σπουδές τον Ιούνιο του 1935 από το Πρα­κτικό Λύκειο της πόλης. Στη συνέ­χεια σπού­δασε νομικά, πολι­τι­κές και οικο­νο­μι­κές επι­στή­μες στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), από το οποίο απο­φοί­τησε τις παρα­μο­νές του ελλη­νοϊ­τα­λι­κού πολέμου το 1940.

Κατά τη διάρ­κεια της Κατοχής πρω­το­στά­τησε στη δημιουρ­γία αντι­στα­σια­κών οργα­νώ­σεων στην Κρήτη, συνε­λή­φθη από τους Γερ­μα­νούς και κατα­δι­κά­στηκε δύο φορές σε θάνατο.

Μέλος οικο­γέ­νειας με παρά­δοση στην πολι­τική, δεν άργησε να εμπλα­κεί στα κοινά. Εξελέγη για πρώτη φορά βου­λευ­τής το 1946. Ήταν ιδρυ­τικό μέλος της Ένωσης Κέντρου και πήρε μέρος στον λεγό­μενο “Ανέν­δοτο Αγώνα” (1961-1963) κατά της κυβέρ­νη­σης Καρα­μανλή. Ακο­λού­θησε η κρίση του Ιουλίου 1965, όταν ήρθε σε ρήξη με τον τότε πρω­θυ­πουργό Γεώργιο Παπαν­δρέου και απο­χώ­ρησε, μαζί με άλλα στελέχη από την κυβέρ­νηση. Χαρα­κτη­ρί­στη­καν απο­στά­τες και προ­δό­τες της Ένωσης Κέντρου και οι κυβερ­νή­σεις που σχη­μά­τι­σαν χαρα­κτη­ρί­στη­καν “κυβερ­νή­σεις των Απο­στα­τών”.

Για τον Κων­στα­ντίνο Μητσο­τάκη η περί­ο­δος των «Ιου­λια­νών» θα απο­τε­λέ­σει μόνιμη πηγή επι­θέ­σεων από τους πολι­τι­κούς του αντι­πά­λους. Ο ίδιος υπο­στη­ρί­ζει ότι όχι μόνο δεν θέλησε να ανα­τρέ­ψει τον Γεώργιο Παπαν­δρέου, αλλά προ­σπά­θησε ως την τελευ­ταία στιγμή να τον απο­τρέ­ψει από τη σύγκρουση με τον βασιλιά και την παραί­τηση. Μία σύγκρουση που κιν­δύ­νευε να φέρει αντι­μέ­τωπη την κυβέρ­νηση με τις Ένοπλες Δυνά­μεις, τις οποίες έλεγχε απόλυτα ο βασι­λιάς με ευθύνη και του Γεωρ­γίου Παπαν­δρέου, όπως έχει δηλώσει. Από την ώρα, όμως, της παραί­τη­σης Παπαν­δρέου, ο Μητσο­τά­κης στήριξε τις κυβερ­νή­σεις των «Απο­στα­τών», σε μία προ­σπά­θεια εκτό­νω­σης της κατά­στα­σης. «Ήταν μια δύσκολη πολι­τική απόφαση, με προ­βλε­πό­μενο μεγάλο προ­σω­πικό κόστος. Έκανα, όμως, εκείνο που μου υπα­γό­ρευε η συνεί­δησή μου».

Όταν έγινε το πρα­ξι­κό­πημα της 21ης Απρι­λίου 1967 συνε­λή­φθη και έφυγε στο εξω­τε­ρικό με την οικο­γέ­νειά του, όπου ανέ­πτυξε αντι­δι­κτα­το­ρικό αγώνα. Εγκα­τα­στά­θηκε στο Παρίσι και συμ­με­τείχε στον αντι­δι­κτα­το­ρικό αγώνα. Με την επι­στροφή του στην Ελλάδα, το 1973, μετά την άρση του στρα­τιω­τι­κού νόμου, συνε­λή­φθη και πάλι, από τη χούντα του Ιωαν­νίδη, και απο­φυ­λα­κί­στηκε με τη μετα­πο­λί­τευση.

Μετά την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας, ίδρυσε το «Κόμμα Νεο­φι­λε­λευ­θέ­ρων» που εξέλεξε στις εκλογές του 1977 δυο βου­λευ­τές, τον ίδιο και τον Παύλο Βαρ­δι­νο­γιάννη.

Το 1978 όμως εντά­χθηκε στη Νέα Δημο­κρα­τία και την 1η Σεπτεμ­βρίου 1984 εξελέγη αρχηγός της, επι­κρα­τώ­ντας του Κωστή Στε­φα­νό­που­λου. Ηγήθηκε του κόμ­μα­τος στις εκλογές του 1985, στις οποίες και ηττή­θηκε. Μετά την ήττα παραι­τή­θηκε και έθεσε εκ νέου θέμα ηγεσίας. Στις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές που ακο­λού­θη­σαν επα­νε­ξε­λέγη πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας, με την νέα εκλογή του να είναι η αιτία που απο­χώ­ρησε από το κόμμα ο Κωστής Στε­φα­νό­που­λος για να ιδρύσει τη ΔΗΑΝΑ.

Στις δύο βου­λευ­τι­κές εκλογές του 1989 δεν κατά­φερε να κερ­δί­σει την αυτο­δυ­να­μία. Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται με την ηγεσία του Συνα­σπι­σμού της Αρι­στε­ράς τον σχη­μα­τι­σμό κυβέρ­νη­σης υπό τον Τζανή Τζα­νε­τάκη, με πρω­ταρ­χικό στόχο την «κάθαρση», τη μη παρα­γραφή των σκαν­δά­λων κατά τη δια­κυ­βέρ­νηση ΠΑΣΟΚ (το γνωστό πλέον «βρώμικο ’89»).

Το Νοέμ­βριο του 1989 έγιναν νέες εκλογές, στις οποίες η ΝΔ και πάλι δεν εξα­σφά­λισε κοι­νο­βου­λευ­τική αυτο­δυ­να­μία. Τότε, ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης υπο­στή­ριξε οικου­με­νική κυβέρ­νηση με πρω­θυ­πουργό των Ξενο­φώ­ντα Ζολώτα με τη συμ­με­τοχή του ΠΑΣΟΚ και του Συνα­σπι­σμού.

Τελικά, ό,τι δεν πέτυχε το ’89, το πέτυχε στις εκλογές της 9ης Απρι­λίου του 1990, οπότε και σχη­μά­τισε κυβέρ­νηση υπό την προ­ε­δρία του. Ήταν 72 ετών όταν έγινε πρω­θυ­πουρ­γός. Έμεινε στο Μαξίμου μέχρι το 1993 όταν έπεσε γιατί απέσυρε την υπο­στή­ριξή του ο ο βου­λευ­τής Κιλκίς, Γιώργος Σιμπι­λί­δης. Είχε προη­γη­θεί βέβαια και η φυγή Σαμαρά…

Στις εκλογές του Οκτω­βρίου του 1993 ηττή­θηκε και παραι­τή­θηκε από την ηγεσία της ΝΔ, του απο­νε­μή­θηκε δε ο τίτλος του Επι­τί­μου Προ­έ­δρου του κόμ­μα­τος.

Από τότε εκλε­γό­ταν βου­λευ­τής μέχρι το 2004. Παρά την παύση της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής του δράσης εξα­κο­λου­θούσε μέχρι την τελευ­ταία στιγμή να προ­βαί­νει σε πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις δια­μέ­σου των μέσων ενη­μέ­ρω­σης ή της επαφής του με πολι­τι­κούς και οικο­νο­μι­κούς παρά­γο­ντες.

Από την Νέα Δημο­κρα­τία εκδό­θηκε χθες η ακό­λουθη ανα­κοί­νωση:

Έφυγε δικαιω­μέ­νος και πλήρης ημερών ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός και επί­τι­μος Πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας, Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης. Ο άνθρω­πος που ταύτισε  τη ζωή του και την πολι­τική του δια­δρομή με τη σύγ­χρονη ιστορία του τόπου.

Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης ήταν μια σπου­δαία προ­σω­πι­κό­τητα του δημό­σιου βίου, που στη μεγάλη του δια­δρομή άνοιγε δρόμους. Για αυτό και περνά στην ιστορία ως ένας πολι­τι­κός πολύ μπροστά από την εποχή του.

Δια­κρί­θηκε για την αντι­στα­σιακή και αντι­δι­κτα­το­ρική του δράση. Συνέ­βαλλε, όσο λίγοι, στην εθνική συμ­φι­λί­ωση και στην υπέρ­βαση των δια­χω­ρι­στι­κών γραμμών.

Ξεχώ­ρισε με το ήθος του και με τη συνέ­πεια λόγων και έργων. Ήταν ένας φλο­γε­ρός πατριώ­της, ταυ­τι­σμέ­νος με τον τόπο του, την Κρήτη και ταυ­τό­χρονα ένας πολίτης του κόσμου. Αγω­νί­στηκε για μια Ελλάδα υπε­ρή­φανη, στο κέντρο των Ευρω­παϊ­κών εξε­λί­ξεων.

Ήταν ο πολι­τι­κός του ρεα­λι­σμού, της συνεν­νό­η­σης,  των ανοι­χτών ορι­ζό­ντων, που υπη­ρέ­τησε με συνέ­πεια τον ορθό λόγο, την αλήθεια, τις μεγάλες αλλαγές, συχνά κόντρα στο ρεύμα. Με βαθιά πίστη στη Δημο­κρα­τία και στον διάλογο, πορεύ­τηκε όλη του τη ζωή τιμώ­ντας το ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο επί 58 χρόνια.

Ένας ευπα­τρί­δης της πολι­τι­κής, με βαθιά ριζω­μένη αίσθηση καθή­κο­ντος, που οδήγησε την παρά­ταξη σε τρεις μεγα­λειώ­δεις νίκες,  έχοντας μαζί του σχεδόν έναν στους δύο Έλληνες. Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης υπη­ρέ­τησε τη Νέα Δημο­κρα­τία με αυτα­πάρ­νηση και αφο­σί­ωση ως το τέλος της ζωής του.

Σύσσωμη η οικο­γέ­νεια της Νέας Δημο­κρα­τίας, – ο Πρό­ε­δρος, οι βου­λευ­τές, τα στελέχη και όλοι οι φίλοι της μεγάλης φιλε­λεύ­θε­ρης δημο­κρα­τι­κής παρά­τα­ξης – απο­χαι­ρε­τούν με ευγνω­μο­σύνη και οδύνη τον Κων­στα­ντίνο Μητσο­τάκη.

Το 1941 πήρε μέρος ως έφεδρος αξιω­μα­τι­κός στις επι­χει­ρή­σεις του Μακε­δο­νι­κού μετώπου. Την περίοδο της γερ­μα­νι­κής κατοχής συμ­με­τείχε στην Αντί­σταση κατά των κατα­κτη­τών ως ηγετικό στέ­λε­χος της Εθνικής Οργά­νω­σης Κρήτης. Για τη δράση του αυτή φυλα­κί­στηκε και κατα­δι­κά­στηκε δύο φορές σε θάνατο από τους Γερ­μα­νούς.

Κατά τη δεύτερη φυλά­κιση απε­λευ­θε­ρώ­θηκε μετά από ανταλ­λαγή Βρε­τα­νών και Γερ­μα­νών αιχ­μα­λώ­των, η οποία συμ­φω­νή­θηκε σε ανώτατο στρα­τιω­τικό επίπεδο μεταξύ Βρε­τα­νίας και Γερ­μα­νίας. Για την αντι­στα­σιακή του δράση τιμή­θηκε το 1986 από το Βρε­τα­νικό Κοι­νο­βού­λιο.

Πρω­τα­γω­νί­στησε στην πραγ­μα­το­ποί­ηση των Συμ­φω­νιών του Θερίσ­σου και της Τρο­μά­ρισ­σας, οι οποίες είχαν ως απο­τέ­λε­σμα την αποφυγή της εμφύ­λιας δια­μά­χης στην Κρήτη.

Οξυ­δερ­κής, διο­ρα­τι­κός και ρεα­λι­στής, υπήρξε η φωνή της λογικής, της συναί­νε­σης και της μετριο­πά­θειας στη μακρά στα­διο­δρο­μία του στο ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο, που διήρ­κεσε 58 χρόνια.

Η συμβολή του στην άρση των διχα­στι­κών δια­χω­ρι­στι­κών γραμμών του εμφυ­λίου πολέμου και στην ενότητα του Ελλη­νι­κού λαού υπήρξε καθο­ρι­στική. Εργά­στηκε συστη­μα­τικά για την σταθερή ευρω­παϊκή πορεία της πατρί­δας μας και τη συμ­με­τοχή της στην Οικο­νο­μική και Νομι­σμα­τική Ένωση. Στην πολι­τική του πορεία ήταν σταθερά αντί­θε­τος στο λαϊ­κι­σμό και τη δημα­γω­γία. Εκλέ­χθηκε για πρώτη φορά βου­λευ­τής το 1946 και ανα­κοί­νωσε την απο­χώ­ρησή του από τη Βουλή το 2004.

Ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερ­νη­τικό αξίωμα ως υφυ­πουρ­γός Οικο­νο­μι­κών στην Κυβέρ­νηση Σοφοκλή Βενι­ζέ­λου το 1951.

Στις 21 Απρι­λίου 1967, συνε­λή­φθη από τη δικτα­το­ρία των συνταγ­μα­ταρ­χών και κρα­τή­θηκε σε καθε­στώς περιο­ρι­σμού. Αφέθηκε ελεύ­θε­ρος με την αμνη­στία του Δεκεμ­βρίου 1967 και διέφυγε στη Γαλλία. Εκεί, παρέ­μεινε περίπου πεντέ­μισι χρόνια, συμ­με­τέ­χο­ντας ενεργά στη δράση κατά του στρα­τιω­τι­κού καθε­στώ­τος. Επέ­στρεψε στην Ελλάδα το 1973. Μετά το πρα­ξι­κό­πημα της 25ης Νοεμ­βρίου συνε­λή­φθη εκ νέου και ελευ­θε­ρώ­θηκε τελικώς τον Ιούλιο του 1974, οπότε και ανα­τρά­πηκε το δικτα­το­ρικό καθε­στώς.

Το 1977, συμ­με­τείχε στις εκλογές της ως αρχηγός και ιδρυτής του Κόμ­μα­τος των Νεο­φι­λε­λευ­θέ­ρων και εξελέγη βου­λευ­τής στην περι­φέ­ρεια Χανίων. Ένα χρόνο αργό­τερα, προ­σχώ­ρησε στη Νέα Δημο­κρα­τία, επί Προ­ε­δρίας του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή. Το 1981 ορί­στηκε κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκπρό­σω­πος του Κόμ­μα­τος.

Εξελέγη Πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας το Σεπτέμ­βριο του 1984. Τον Ιούνιο και το Νοέμ­βριο του 1989 η Νέα Δημο­κρα­τία κατέ­κτησε στις εκλογές την πρώτη θέση και συνέ­βαλε στο σχη­μα­τι­σμό της Κυβέρ­νη­σης Τζα­νε­τάκη σε συνερ­γα­σία με το Συνα­σπι­σμό και στη συνέ­χεια της οικου­με­νι­κής Κυβέρ­νη­σης.

Στις 8 Απρι­λίου 1990, υπό την ηγεσία του, η Νέα Δημο­κρα­τία νίκησε στις εκλογές, σχη­μα­τί­ζο­ντας Κυβέρ­νηση. Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης ανέλαβε πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας, θέση στην οποία παρέ­μεινε ως τις 10 Οκτω­βρίου του 1993.

Με πρόταση του Μ. Έβερτ και ομόφωνη απόφαση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας ανα­κη­ρύ­χθηκε επί­τι­μος Πρό­ε­δρος του Κόμ­μα­τος στις 3 Νοεμ­βρίου του 1993.

Τον Ιούνιο του 1997, τιμή­θηκε με το μέγα βραβείο ελλη­νο­τουρ­κι­κής φιλίας «Ιπεκτσί» για τις δράσεις του υπέρ της προ­σέγ­γι­σης της Ελλάδας με την Τουρκία.

Τον Οκτώ­βριο του 2005, ιδρύ­θηκε προς τιμήν του έδρα Κλα­σι­κών Σπουδών στο Πανε­πι­στή­μιο Στάν­φορντ του Σαν Φραν­σί­σκο των ΗΠΑ.

Η ΝΟ.Δ.Ε ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ ΓΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ένας σπου­δαίος πολι­τι­κός άνδρας,  ένας μεγάλος ηγέτης, ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης. Ο άνθρω­πος που πολέ­μησε όσο κανείς  άλλος τη μεγάλη μάστιγα του λαϊ­κι­σμού που ευθύ­νε­ται απο­κλει­στικά για τα δεινά της πατρί­δας μας και με εφιαλ­τικό τρόπο βιώ­νουμε σήμερα.

Ο πολι­τι­κός που υπο­στή­ριξε με πάθος και συνέ­πεια τις αρχές του φιλε­λευ­θε­ρι­σμού και προει­δο­ποί­ησε έγκαιρα για τις επι­πτώ­σεις από τη συνέ­χιση της εφαρ­μο­γής λαθε­μέ­νων πολι­τι­κών,  αρεστών προ­σω­ρινά,  κατα­στρο­φι­κών όμως  σε βάθος χρόνου.

Έλεγε πάντα την αλήθεια χωρίς να φοβάται και να υπο­λο­γί­ζει το πολι­τικό κόστος παρά μόνο το συμ­φέ­ρον της πατρί­δας. Πάντα μπροστά από την εποχή του. Και δικαιώ­θηκε εν ζωή.

Σ’ ευχα­ρι­στούμε Πρόεδρε για όλα όσα πρό­σφε­ρες στην Πατρίδα μας κι ευχό­μα­στε ένα αγα­πη­μένο μέλος της οικο­γέ­νειάς σου, ο  Κυριά­κος Μητσο­τά­κης  ,γνω­ρί­ζο­ντας καλά τις αρχές που εσύ του δίδαξες , να εκπλη­ρώ­σει  με επι­τυ­χία όλα  όσα  ορα­μα­τί­στη­κες.

ΤΟΠΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΡΟΔΟΥ

Πολύ­τιμη η παρα­κα­τα­θήκη του Κων­στα­ντί­νου Μητσο­τάκη στη Δημο­κρα­τία και στον τόπο μας.

Έφυγε σήμερα από τη ζωή στη 1:00 πλήρης ημερών ο επί­τι­μος πρό­ε­δρος της Ν.Δ. και πρώην Πρω­θυ­πουρ­γός Κων­στα­ντί­νος Κυρ. Μητσο­τά­κης. Υπήρξε αναμ­φί­βολα ένας μεγάλος ηγέτης και ένα από τα ιστο­ρι­κό­τερα στελέχη της παρά­τα­ξης μας. Σημαί­νουσα προ­σω­πι­κό­τητα με μακρά θητεία στον Ελλη­νικό πολι­τικό βίο για πολλές δεκα­ε­τίες, πάντα με γνώμονα την αφο­σί­ωση στα Δημο­κρα­τικά Ιδεώδη και στις αρχές της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δημο­κρα­τίας.

Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης ήταν για εμάς ένας αγω­νι­στής της παρά­τα­ξης και της πολι­τι­κής με βαθιά και δια­χρο­νική πίστη στις αρχές του Φιλε­λευ­θε­ρι­σμού και του Ευρω­παϊ­κού Προ­σα­να­το­λι­σμού, θέσεις για τις οποίες δικαιώ­θηκε. Σήμερα περισ­σό­τερο από ποτέ στους χαλε­πούς καιρούς του λαϊ­κι­σμού και της προ­πα­γάν­δας που έχουν κατα­κλύ­σει την πολι­τική ζωή της χώρας, έχουμε ως παρα­κα­τα­θήκη τις αρχές που τον διέ­κρι­ναν όπως ήταν ο οικο­νο­μι­κός ορθο­λο­γι­σμός, ο ρεα­λι­σμός, η ενο­ρα­τι­κό­τητα και η πατριω­τική ευθύνη.

Τα εννέα χρόνια της προ­ε­δρίας του όταν και τότε η πατρίδα μας στρο­βι­λι­ζό­ταν στη  δίνη της δημα­γω­γίας, του ανέ­ξο­δου λαϊ­κι­σμού, των ψεύ­τι­κων υπο­σχέ­σεων και των πελα­τεια­κών λογικών, ανέ­δειξε την ανα­γκαιό­τητα  μετε­ξέ­λι­ξης της χώρας σε ένα  σύγ­χρονο μεταρ­ρυθ­μι­στικό μοντέλο πολι­τι­κής δράσης με καθαρά φιλε­λεύ­θερη κατεύ­θυνση. Τα τρία χρόνια που διε­τέ­λεσε Πρω­θυ­πουρ­γός δια­κρί­θηκε για τα ανα­πτυ­ξιακά προ­γράμ­ματα μεγάλης εμβέ­λειας που εφάρ­μοσε, κόντρα στην μάστιγα του ανεύ­θυ­νου συν­δι­κα­λι­σμού και των λαϊ­κί­στι­κων κινη­μά­των που κατα­δυ­νά­στευαν τη χώρα. Οδήγησε τη Ν.Δ. σε κρί­σι­μες και δύσκο­λες μάχες ακο­λου­θώ­ντας πιστά  τις αξίες της μεγάλης φιλε­λεύ­θε­ρης παρά­τα­ξης. Το ήθος, η μαχη­τι­κό­τητα και οι αγώνες του θα απο­τε­λούν παρά­δειγμα για όλους μας.

Όλα τα μέλη της ΔΗΜ.Τ.Ο. Ρόδου της Ν.Δ., εκφρά­ζουμε τα θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια στον Πρόεδρο μας Κυριάκο και σε όλη την οικο­γέ­νειά του.

Αθά­να­τος.

Σε τοπικό επίπεδο, σε δηλώ­σεις προ­έ­βη­σαν ακόμα ο πρ. υπουρ­γός Αρ. Παυ­λί­δης, ο βου­λευ­τής Μάνος Κόν­σο­λας, ο πρώην βου­λευ­τής της Ν.Δ. Βασίλης Υψη­λά­ντης, ο δήμαρ­χος Ρόδου Φ. Χατζη­διά­κος, ο χωρικός αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Χ. Κόκ­κι­νος και ο πολι­τευ­τής της Ν.Δ. Στ. Δράκος.