«53+»: Τα αντίμετρα δεν εξαλείφουν τις πληγές από τα μέτρα

Με ένα κείμενο που μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί πιο ισορ­ρο­πη­μένο σε σχέση με άλλα – ιδιαί­τερα αιχμηρά – στο παρελ­θόν, αλλά εμπε­ριέ­χο­ντας σαφείς προει­δο­ποι­η­τι­κές βολές και στό­χευση προς μία συγκε­κρι­μένη κατεύ­θυνση, η κίνηση των «53+» επι­λέ­γει με ανάρ­τηση στον ιστό­τοπο που απηχεί τις απόψεις της, το commonality.gr, να παρέμ­βει μετά την ψήφιση του πολυ­νο­μο­σχε­δίου στη Βουλή.

Στο κείμενο της πιο ισχυρής εσω­κομ­μα­τι­κής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ, τα αντί­με­τρα χαρα­κτη­ρί­ζο­νται «επι­τυ­χία» η οποία όμως «δεν μπορεί να εξα­λεί­ψει τις κοι­νω­νι­κές πληγές που θα απο­φέ­ρουν τα μέτρα».

Σε άλλο σημείο το κείμενο ανα­φέ­ρει πως «χρειά­ζε­ται, επο­μέ­νως, συνο­λική αρι­στερή στροφή. Και αυτή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συγκρού­σεις σε πολ­λα­πλά επίπεδα, και ειδικά με δυνά­μεις που επι­διώ­κουν να παρα­κάμ­ψουν το δημόσιο συμ­φέ­ρον, κατα­στρα­τη­γώ­ντας την δημο­κρα­τία» δεί­χνο­ντας μία πολι­τική προς άλλη κατεύ­θυνση από αυτήν που κινεί­ται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ενδια­φέ­ρον έχει και τα όσα λένε για τα μέτρα σε σχέση με το χρέος, στέλ­νο­ντας τρόπον τινά, μήνυμα προς την ηγεσία του κόμ­μα­τος να μην εφαρ­μό­σει μέτρα, αν δεν «πάρει» την απο­μεί­ωση του χρέους:

«Η επόμενη ημέρα θα έχει μεγάλες δυσκο­λίες και πολλά θα εξαρ­τη­θούν από την εξέλιξη για το δημόσιο χρέος. Θα χρεια­στεί να επα­να­λη­φθεί και να είναι απο­λύ­τως δεσμευ­τική η δήλωση ότι χωρίς ουσια­στική λύση για την απο­μεί­ωση του χρέους δεν υπάρ­χουν μέτρα, δεν ισχύουν τα επώδυνα μέτρα»

Ανα­λυ­τικά το κείμενο – παρέμ­βαση:

«Σωστά έπραξαν αρκετοί υπουρ­γοί αλλά και βου­λευ­τές και βου­λεύ­τριες του ΣΥΡΙΖΑ που στις ομιλίες τους στη Βουλή όχι μόνο δεν πανη­γύ­ρι­ζαν για όσα προ­βλέ­πο­νται στο πολυ­νο­μο­σχέ­διο της 2ης αξιο­λό­γη­σης, αλλά τόνιζαν ταυ­τό­χρονα ότι επι­στρέ­φο­νται τα κελεύ­σματα περί ιδιο­κτη­σίας του μνη­μο­νίου. Σωστά, επίσης, απέ­φυ­γαν το success story, τη σύγκριση μνη­μο­νίων, την αφήγηση για ξέφωτα που οσο­νούπω θα δούμε. Μετρη­μένα λόγια από αρι­στερή σκοπιά, με τον ανα­γκαίο ανα­στο­χα­σμό, με στοι­χεία αυτο­κρι­τι­κής, με τη γεν­ναιό­τητα παρα­δο­χής λαθών, με επί­γνωση των μεγάλων δυσκο­λιών που αντι­με­τω­πί­ζει ένας ολό­κλη­ρος κόσμος.

Οι παρεμ­βά­σεις αυτές, δημό­σιες και όχι εν κρυπτώ, όχι μεταξύ μας, είναι οι μόνες που είναι σε θέση να επι­κοι­νω­νή­σουν με τον ευρύ κόσμο της αρι­στε­ράς, με τα λαϊκά κοι­νω­νικά στρώ­ματα, που βιώνουν -ας μην το ξεχνάμε ποτέ- μια σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα στην καθη­με­ρινή τους ζωή.

Η ειλι­κρί­νεια, λοιπόν, η επιμονή από την πλευρά μας σε μια άλλη πολι­τική και ασφαλώς ένα ριζο­σπα­στικό πολι­τικό σχέδιο απε­γκλω­βι­σμού από τα μνη­μό­νια και την επι­τρο­πεία, είναι ο μονα­δι­κός δρόμος που έχουμε μπροστά μας από τη σκοπιά της αρι­στε­ράς.

Είναι προ­φα­νές ότι στην παρούσα φάση επι­διώ­χθηκε από την πλευρά των “δανει­στών τοκο­γλύ­φων” ένα ακόμη πολι­τικό πλήγμα στην κυβέρ­νηση και την Αρι­στερά, στην προ­σπά­θειά τους να μας απο­κό­ψουν από τις κοι­νω­νι­κές μας συμ­μα­χίες και αυτό είναι ένα σημείο του πολέμου που διε­ξά­γε­ται και θα συνε­χι­σθεί. Η από­σπαση των αντί­με­τρων υπήρξε μια επι­τυ­χία της ελλη­νι­κής πλευράς, η οποία, ωστόσο, αν και σημα­ντική, δεν μπορεί να εξα­λεί­ψει τις κοι­νω­νι­κές πληγές που θα απο­φέ­ρουν τα μέτρα.

Το αντί­παλο στρα­τό­πεδο συνε­χί­ζει να εκτελεί το σχέδιό του, επι­διώ­κο­ντας την μετα­τροπή της τακτι­κής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ το καλο­καίρι του 2015 σε στρα­τη­γική ήττα. Αυτή δεν αφορά μόνο το κόμμα αλλά την ίδια την κοι­νω­νία μέσω της εξό­ντω­σης των λαϊκών κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των και την εμπέ­δωση του νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου μονό­δρο­μου.

Γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να οργα­νώ­σει την πολι­τική και την κοι­νω­νική άμυνα. Κατά συνέ­πεια, ακόμη και εκεί που η κυβέρ­νηση κατα­φέρ­νει να αντι­στέ­κε­ται, συγκρο­τώ­ντας –έστω και εν μέρει- κάποιες κόκ­κι­νες γραμμές, θα πρέπει να τις υπο­στη­ρί­ζει με όρους κοι­νω­νι­κούς και ιδε­ο­λο­γι­κούς. Για παρά­δειγμα, τα αντί­με­τρα που παίρνει η κυβέρ­νηση, δεν μπορεί να υπο­στη­ρί­ζο­νται στη λογική ότι εάν στην κυβέρ­νηση βρί­σκο­νταν οι δυνά­μεις της αντι­πο­λί­τευ­σης δεν θα έκαναν το ίδιο. Αντί­θετα, αυτά όπως και πολλά άλλα (μέτρα για την ανθρω­πι­στική κρίση, την υγεία, την παιδεία, τις φυλακές, τα δικαιώ­ματα των ΛΟΑΤΚΙ κ.ά.) θα πρέπει να προ­βάλ­λο­νται ως η «ταξική και κοι­νω­νική μερο­λη­ψία» της αρι­στε­ράς δεί­χνο­ντας πως, παρά τους αρνη­τι­κούς συσχε­τι­σμούς, δεν απο­τε­λούν ένα τυχαίο «μπάλωμα» ή ένα είδος φιλαν­θρω­πίας αλλά πως πίσω από αυτά βρί­σκε­ται η λογική, το εγχεί­ρημα μιας επί­μο­νης αντί­στα­σης την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ αντι­πα­ρα­θέ­τει απέ­να­ντι στο «επε­κτα­τικό σύστημα εξου­σίας». Μόνο έτσι μπορεί να αξιο­ποι­ή­σει στρα­τη­γικά τα όποια θετικά μέτρα έχει κατα­φέ­ρει, να ανοίξει νέα πεδία πολι­τι­κής, να ανα­κτή­σει σε ένα βαθμό το χαμένο έδαφος και χρόνο, απο­κα­θι­στώ­ντας έτσι, έστω και εν μέρει, το χαμένο φρόνημα του πολι­τι­κού και του κοι­νω­νι­κού ΣΥΡΙΖΑ.

Χρειά­ζε­ται, επο­μέ­νως, συνο­λική αρι­στερή στροφή. Και αυτή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συγκρού­σεις σε πολ­λα­πλά επίπεδα, και ειδικά με δυνά­μεις που επι­διώ­κουν να παρα­κάμ­ψουν το δημόσιο συμ­φέ­ρον, κατα­στρα­τη­γώ­ντας την δημο­κρα­τία και την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, χωρίς κινή­σεις και τομές με λαϊκό και κοι­νω­νικό πρόσημο, που θα μας επα­να­συν­δέ­ουν με ριζο­σπα­στικά, αλλη­λέγ­γυα και κινη­μα­τικά τμήματα της κοι­νω­νίας.

Είναι απα­ραί­τητο, λοιπόν, ένα πολι­τικό σχέδιο με βάση τις συλ­λο­γι­κές απο­φά­σεις του κόμ­μα­τος με αξιο­λό­γηση και ανα­προ­σα­να­το­λι­σμό σε πολι­τι­κές και πρόσωπα.  Η επόμενη ημέρα θα έχει μεγάλες δυσκο­λίες και πολλά θα εξαρ­τη­θούν από την εξέλιξη για το δημόσιο χρέος. Θα χρεια­στεί να επα­να­λη­φθεί και να είναι απο­λύ­τως δεσμευ­τική η δήλωση ότι χωρίς ουσια­στική λύση για την απο­μεί­ωση του χρέους δεν υπάρ­χουν μέτρα, δεν ισχύουν τα επώδυνα μέτρα»

Καθη­με­ρινή