Νέα παρέμβαση για το «λουκέτο» στην Τράπεζα Δωδεκανήσου

Με συ­στη­μέ­νη – επεί­γου­σα επι­στο­λή τους προς τον Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Γιάν­νης Χα­ρί­τος και Στέ­φα­νος Στε­φα­νί­δης, επα­νήλ­θαν, προ­σκο­μί­ζο­ντας νέα στοι­χεία, όπως προ­κύ­πτουν από ρε­πορ­τάζ της «δη­μο­κρα­τι­κής» στο αί­τη­μα τους να μην γίνει δεκτή η διά­τα­ξη της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου για την αρ­χειο­θέ­τη­ση της δι­κο­γρα­φί­ας, που σχη­μα­τί­στη­κε για τη δια­πί­στω­ση τυχόν τε­λέ­σε­ως του αδι­κή­μα­τος της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος από τα μέλη της Επι­τρο­πής Πι­στω­τι­κών Ασφα­λι­στι­κών Θε­μά­των της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος, που απο­φά­σι­σαν την ανά­κλη­ση της άδειας λει­τουρ­γί­ας της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου, την εκ­κα­θά­ρι­σή της και το διο­ρι­σμό ει­δι­κού εκ­κα­θα­ρι­στή.

Θυ­μί­ζου­με ότι για την υπό­θε­ση έχουν κα­τα­θέ­σει, με­τα­ξύ άλλων, πέντε πρώην βου­λευ­τές Δω­δε­κα­νή­σου, που προ­τά­θη­καν ως μάρ­τυ­ρες κα­τη­γο­ρί­ας στη δή­λω­ση πα­ρά­στα­σης πο­λι­τι­κής αγω­γής, που υπέ­βα­λαν ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Γ. Χα­ρί­τος και Στ. Στε­φα­νί­δης, με­ρι­διού­χοι.

Στην επι­στο­λή τους οι δύο δι­κη­γό­ροι ανα­φέ­ρουν τα εξής:

«Αξιό­τι­με   Κύριε   Ει­σαγ­γε­λέα ,

Σε συ­νέ­χεια του από 8 Απρι­λί­ου 2017 εγ­γρά­φου μας, προς υμάς, ανα­φο­ρι­κά με,  το τε­ρά­στιο σκάν­δα­λο της    ανά­κλη­σης της άδειας λει­τουρ­γί­ας της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου και του συ­να­κό­λου­θου κλει­σί­μα­τος της, σας υπο­βάλ­λο­με συ­νημ­μέ­νως, για τον σχε­τι­κό φά­κελ­λο της δι­κο­γρα­φί­ας, το με αριθμ. 10441/11.4.2017 φύλλο της το­πι­κής εφη­με­ρί­δας “Η ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙ­ΚΗ”, στο οποίο (σελ.14-15)    γί­νε­ται ανα­πτυγ­μέ­νη και ακρι­βής πε­ρι­γρα­φή των πραγ­μα­τι­κών γε­γο­νό­των, της θλι­βε­ρής αυτής, και συγ­χρό­νως κα­τα­στρο­φι­κής, για τους Δω­δε­κα­νη­σί­ους υπό­θε­σης, τα οποία (γε­γο­νό­τα) εξει­δι­κεύ­ουν, συ­γκε­κρι­με­νο­ποιούν και τεκ­μη­ριώ­νουν το ανω­τέ­ρω μέγα και πρω­τά­κου­στο σκάν­δα­λο, στο οποίο άλ­λω­στε έχει, κατά κόρον, ανα­φερ­θεί σύσ­σω­μος ο το­πι­κός   τύπος.

Υπο­γραμ­μί­ζο­με δε, εν πα­ρό­δω, ότι η αφε­λής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη, που εντά­χθη­κε στην εν λόγω δι­κο­γρα­φία,  δεν  συ­γκε­ντρώ­νει  στοι­χειω­δώς,  τις εγ­γυ­ή­σεις επάρ­κειας, για να απο­τε­λεί αξιό­πι­στο, και το “δέον” απο­δει­κτι­κό   μέσο.

Σας πα­ρα­κα­λού­με και πάλι αξιό­τι­με Κύριε Ει­σαγ­γε­λέα για τις δικές σας ενέρ­γειες , για να ικα­νο­ποι­η­θεί, ου­σια­στι­κά, το περί δι­καί­ου αί­σθη­μα ολό­κλη­ρου του Δω­δε­κα­νη­σια­κού πλη­θυ­σμού».

Ση­μειώ­νε­ται ότι αφορ­μή για την προ­κα­ταρ­κτι­κή έρευ­να προ­κά­λε­σαν δη­μο­σιεύ­μα­τα από τα οποία προ­έ­κυ­πτε ότι η Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος επέ­λε­ξε το επα­χθέ­στε­ρο για την Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα Δω­δε­κα­νή­σου μέτρο, πα­ρό­τι είχε λη­φθεί μέ­ρι­μνα για την ανα­βάθ­μι­ση του δεί­κτη κε­φα­λαια­κής της επάρ­κειας στο 9% και για την πλήρη εξυ­γί­αν­σή της.

Ελή­φθη­σαν κα­τα­θέ­σεις από τους κ.κ. Γε­ώρ­γιο Φρόνα, πρό­ε­δρο, Κων­στα­ντί­νο Κω­στα­ρί­δη, Α’ αντι­προ­έ­δρο, και Αντ. Μα­γκα­φά, γε­νι­κό διευ­θυ­ντή.

Ανω­μο­τί κα­τα­θέ­σεις με τις οποί­ες αντι­κρού­ουν, με την πα­ρου­σί­α­ση εκ­θέ­σε­ων επι­θε­ω­ρη­τών, τους ισχυ­ρι­σμούς των μελών του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της τρά­πε­ζας έδω­σαν ο τότε πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής κ. Γ. Προ­βό­που­λος και τα μέλη κ.κ Ιω­άν­νης Πα­πα­δά­κης, Υπο­διοι­κη­τής, Βα­σι­λι­κή Ζάκκα, προϊ­στα­μέ­νη της Διεύ­θυν­σης Επο­πτεί­ας Πι­στω­τι­κού Συ­στή­μα­τος, Σπυ­ρί­δων Ζάρ­κος, προϊ­στά­με­νος της Διεύ­θυν­σης Επο­πτεί­ας Ιδιω­τι­κής Ασφά­λι­σης και Μι­χα­ήλ Μι­χα­λό­που­λος, προϊ­στά­με­νος της Διεύ­θυν­σης Ερ­γα­σιών Δη­μο­σί­ου.

Υπο­στή­ρι­ξαν ότι η ανά­κλη­ση της άδειας της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου και η θέση της σε εκ­κα­θά­ρι­ση, στο χρο­νι­κό ση­μείο που αυτή έλαβε χώρα, ήταν επι­βε­βλη­μέ­νη καθώς, με­τα­ξύ άλλων, η αδυ­να­μία της να ανα­λά­βει πρω­το­βου­λί­ες για την απο­κα­τά­στα­ση της δια­πι­στω­μέ­νης από την Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος κε­φα­λαια­κής ανε­πάρ­κειάς της, σε συν­δυα­σμό με τη ση­μα­ντι­κή επι­δεί­νω­ση του χαρ­το­φυ­λα­κί­ου της, κα­θι­στού­σε δυ­σχε­ρή και προ­βλη­μα­τι­κή τη συ­νέ­χι­ση λει­τουρ­γί­ας του ίδιου του πι­στω­τι­κού ιδρύ­μα­τος.

Ισχυ­ρί­στη­καν μά­λι­στα ότι η συ­νέ­χι­ση λει­τουρ­γί­ας του πι­στω­τι­κού ιδρύ­μα­τος θα δη­μιουρ­γού­σε άμεσα προ­βλή­μα­τα όχι μόνον στους κα­τα­θέ­τες, αλλά θα ενεί­χε και κιν­δύ­νους συ­στη­μι­κής φύσης για τα υπό­λοι­πα δρα­στη­ριο­ποιού­με­να πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα στην πε­ριο­χή, λόγω της άμε­σης αλ­λη­λε­ξάρ­τη­σης με­τα­ξύ τους. Δια­τεί­νο­νται ακόμη ότι με την ανά­κλη­ση της άδειας λει­τουρ­γί­ας της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας προ­στα­τεύ­τη­κε και η το­πι­κή οι­κο­νο­μία από τις δυ­σμε­νείς συ­νέ­πειες που θα είχε η συ­νε­χι­ζό­με­νη λει­τουρ­γία του πι­στω­τι­κού ιδρύ­μα­τος υπό κα­θε­στώς ανε­πάρ­κειας κε­φα­λαί­ων.

Στo πλαί­σιo της ίδιας έρευ­νας διε­νερ­γή­θη­κε πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη από τον κοι­νο­τάρ­χη Πα­ρα­δει­σί­ου, οι­κο­νο­μο­λό­γο κ. Κυ­ρια­ζή Μι­χαη­λό­γλου.

Με μια πο­λυ­σέ­λι­δη έκ­θε­ση, ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας έκρι­νε ότι ορθώς ανα­κλή­θη­κε η άδεια της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου και τέ­θη­κε σε κα­θε­στώς ει­δι­κής εκ­κα­θά­ρι­σης.

Το­νί­ζε­ται ότι από το πε­ριε­χό­με­νο από­φα­σης της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, προ­κύ­πτει αβί­α­στα ότι η από­φα­ση για την ανά­κλη­ση της αδεί­ας ήταν προει­λημ­μέ­νη και ότι πα­ρα­βιά­στη­κε ου­σια­στι­κά το δι­καί­ω­μα της προη­γού­με­νης ακρό­α­σης από τους εντε­ταλ­μέ­νους της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου.