Ποινή κάθειρξης 6 ετών σε δικηγόρο για χρησικτησίες εκκλησιαστικών ακινήτων

Σε ποινή κά­θειρ­ξης 6 ετών με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα κα­τα­δι­κά­στη­κε χθες από το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των δι­κη­γό­ρος της Ρόδου, που δια­μέ­νει πλέον στο εξω­τε­ρι­κό, ο οποί­ος κρί­θη­κε ένο­χος πλα­στο­γρα­φί­ας κατ’ επάγ­γελ­μα και κατά συ­νή­θεια με σκο­πού­με­νο όφε­λος και αντί­στοι­χη ζημία άνω των 30.000 ευρώ κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, ενώ δεν του ανα­γνω­ρί­στη­καν ελα­φρυ­ντι­κά.

Στον κα­τη­γο­ρού­με­νο απο­δό­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να η απο­κλει­στι­κή ευ­θύ­νη για το σκάν­δα­λο των χρη­σι­κτη­σιών εκ­κλη­σια­στι­κών ακι­νή­των του Ιερού Ναού Τα­ξιαρ­χών Αρ­χαγ­γέ­λου, της Ιεράς Μονής Πα­να­γιάς Τσα­μπί­κας Αρ­χαγ­γέ­λου, της Ιεράς Μονής Αγίου Μι­χα­ήλ Αρ­χαγ­γέ­λου Ρόδου, του Ιερού Ναού Αγίου Γε­ωρ­γί­ου Μα­λώ­νας και της Ιεράς Μονής «Κα­μει­ρί» Μα­σά­ρων, ενώ αί­σθη­ση προ­κά­λε­σε το γε­γο­νός ότι απου­σιά­ζαν ου­σιώ­δεις μάρ­τυ­ρες από τη δίκη.

Ο ίδιος κα­τη­γο­ρού­με­νος είχε κρι­θεί αθώος πλημ­με­λη­μα­τι­κής εξα­κο­λου­θη­τι­κής απι­στί­ας λόγω της εμπλο­κής του σε 11 υπο­θέ­σεις χρη­σι­κτη­σί­ας εκ­κλη­σια­στι­κών ακι­νή­των.

Στην χθε­σι­νή δίκη, που εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Κώστα Σαρή, απο­κα­λύ­φθη­κε ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος προ­κά­λε­σε ζημία ύψους 628.532,04 ευρώ από τις ει­κο­νι­κές χρη­σι­κτη­σί­ες.

Συ­νο­πτι­κά φέ­ρε­ται να είχε λάβει από τις Εκ­κλη­σια­στι­κές Επι­τρο­πές των ανω­τέ­ρω Ιερών Ναών, εντο­λή και εξου­σιο­δό­τη­ση να χει­ρί­ζε­ται τις δι­κα­στι­κές   και   εξώ­δι­κες   υπο­θέ­σεις   τους και στο πλαί­σιο της δια­χεί­ρι­σης των υπο­θέ­σε­ων των εντο­λέ­ων του, να προ­σέγ­γι­ζε κα­τοί­κους της Αρ­χαγ­γέ­λου, των Μα­σά­ρων και της Μα­λώ­νας, οι οποί­οι νέ­μο­νταν ακί­νη­τα ιδιο­κτη­σί­ας των ανω­τέ­ρω ναών, επί σει­ράν πολ­λών συ­να­πτών ετών αδιά­λει­πτα και υπό­σχο­νταν να τους βοη­θή­σει με την πα­ρο­χή των νο­μι­κών του υπη­ρε­σιών, προ­κει­μέ­νου να διεκ­δι­κή­σουν δι­κα­στι­κά τη θε­με­λί­ω­ση δι­καιώ­μα­τος χρη­σι­κτη­σί­ας επί του ακι­νή­του, που έκα­στος εξ αυτών νέ­μο­νταν με την έγερ­ση αγω­γών χρη­σι­κτη­σί­ας.

Φέ­ρε­ται να τους εξη­γού­σε εξ αρχής ότι επει­δή ήταν δι­κη­γό­ρος των προ­α­να­φε­ρο­μέ­νων Ιερών Ναών δεν μπο­ρού­σε ο ίδιος να πα­ρα­στεί αυ­το­προ­σώ­πως στο δι­κα­στή­ριο ούτε και να υπο­γρά­ψει τα σχε­τι­κά δι­κό­γρα­φα αγω­γών, αλλά στις ενέρ­γειες αυτές θα προ­έ­βαι­ναν άλλοι δι­κη­γό­ροι, συ­νά­δελ­φοι του, με τους οποί­ους συ­νερ­γα­ζό­ταν.

Στην πο­ρεία φέ­ρε­ται να έθεσε κατά απο­μί­μη­ση την υπο­γρα­φή συ­να­δέλ­φων του, οι οποί­οι δεν είχαν ενη­με­ρω­θεί και δεν συ­ναι­νού­σαν να συ­νέ­τασ­σε και να κα­τέ­θε­τε προς εκ­δί­κα­ση αγω­γές χρη­σι­κτη­σί­ας σε βάρος της ανω­τέ­ρω Εκ­κλη­σί­ας, η οποία μά­λι­στα δεν είχε ενη­με­ρω­θεί για τις αγω­γές αυτές.

Τις    ανω­τέ­ρω    πλα­στο­γρα­φί­ες, φέ­ρε­ται μά­λι­στα να  τέ­λε­σε προ­κει­μέ­νου να ωφε­λη­θούν οι προ­α­να­φε­ρό­με­νοι εκά­στο­τε ενά­γο­ντες με ζημία της Ορ­θό­δο­ξης Εκ­κλη­σί­ας Αγίου Μι­χα­ήλ Αρ­χαγ­γέ­λου Ρόδου κατά το συ­νο­λι­κό ποσό των 628.532,04 ευρώ.

Πρό­κει­ται συ­γκε­κρι­μέ­να για την αντι­κει­με­νι­κή μόνο αξία των ακι­νή­των, που ανα­φέ­ρο­νται σε 24 αγω­γές χρη­σι­κτη­σί­ας (τιμές 2007) και προ­κύ­πτει από κα­τά­στα­ση αντι­κει­με­νι­κών αξιών της Δ.Ο.Υ. Η δε εμπο­ρι­κή τους αξία είναι κατά πολύ υψη­λό­τε­ρη.

Στον κα­τη­γο­ρού­με­νο απο­δί­δο­νται συ­γκε­κρι­μέ­να 30 πλα­στο­γρα­φί­ες.

Με την έναρ­ξη της δια­δι­κα­σί­ας ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος του εξέ­θε­σε ότι η δίκη στην ουσία απο­τε­λεί με­τάλ­λα­ξη της προη­γού­με­νης για την οποία είχε αθω­ω­θεί ο εντο­λέ­ας του το­νί­ζο­ντας ότι στο σκε­πτι­κό της κα­θί­στα­ται σαφές ότι δεν προ­έ­κυ­ψε βλάβη αφε­νός διότι όσα λεφτά ει­σπρά­χθη­καν και έχουν επι­στρα­φεί και αφε­τέ­ρου διότι οι ιεροί ναοί πα­ραι­τή­θη­καν από όλες τις αγω­γές και καμία δεν οδή­γη­σε στην έκ­δο­ση από­φα­σης η οποία με­τα­γρά­φη­κε στο κτη­μα­το­λό­γιο ώστε να πα­ρά­γει έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα. Πε­ραι­τέ­ρω ισχυ­ρί­στη­κε ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είχε φι­λι­κή σχέση με όλους τους συ­να­δέλ­φους του τα ονό­μα­τα των οποί­ων έθεσε στις αγω­γές και πί­στευε ότι συ­ναι­νού­σαν στην από­φα­ση του. Επι­πλέ­ον  προ­σέ­βα­λε το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα ως αό­ρι­στο.

Το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε την έν­στα­ση και κατά την ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία που ακο­λού­θη­σε κα­τέ­θε­σαν 6 δι­κη­γό­ροι, που εφέ­ρο­ντο να έχουν υπο­γρά­ψει και να έχουν κα­τα­θέ­σει τις αγω­γές χρη­σι­κτη­σί­ας σε βάρος των ιερών ναών τους οποί­ους εκ­προ­σω­πού­σε ο κα­τη­γο­ρού­με­νος.

Όλοι οι δι­κη­γό­ροι μάρ­τυ­ρες κα­τέ­θε­σαν ότι δεν είχαν δώσει την συ­γκα­τά­θε­ση τους για να τεθεί απο­μί­μη­ση της υπο­γρα­φής τους στα δι­κό­γρα­φα, πλην ενός που είχε συμ­φω­νή­σει στην χρήση του ονό­μα­τος του σε μια και μόνο αγωγή.

Σε δύο πε­ρι­πτώ­σεις οι δι­κη­γό­ροι που είχαν πλήρη άγνοια, όπως κα­τέ­θε­σαν για το γε­γο­νός, δεν ήταν καν στην Ρόδο. Ο ένας έκανε την δι­δα­κτο­ρι­κή του δια­τρι­βή στην Κο­μο­τη­νή και ο άλλος έκτιε την στρα­τιω­τι­κή του θη­τεία στην Κω.

4 δι­κη­γό­ροι κα­τέ­θε­σαν ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ασκού­σε κα­θή­κο­ντα δι­κη­γό­ρου της Ιεράς Μη­τρό­πο­λης Ρόδου, έχο­ντας στενή σχέση με επι­τε­λι­κά στε­λέ­χη αυτής και ότι εκ της θέ­σε­ως του αυτής είχε ανα­λά­βει και υπο­θέ­σεις ιερών ναών ενώ υπο­στή­ρι­ξαν ότι οι αι­τή­σεις χρη­σι­κτη­σί­ας αφο­ρού­σαν ου­σια­στι­κά συ­γκε­κα­λυμ­μέ­νες αγο­ρα­πω­λη­σί­ες των ακι­νή­των και ότι τα χρή­μα­τα κα­τέ­λη­γαν στην Μη­τρό­πο­λη.

Το ισχυ­ρι­σμό αυτό ανέ­πτυ­ξε και ο κα­τη­γο­ρού­με­νος στην ανα­κρι­τι­κή του κα­τά­θε­ση αλλά και ο συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του, το­νί­ζο­ντας ότι το θέμα των εκ­κλη­σια­στι­κών ακι­νή­των είναι γνω­στό επί σει­ράν ετών και ότι ακο­λου­θεί­ται η συ­γκε­κρι­μέ­νη μέ­θο­δος των χρη­σι­κτη­σιών προ­κει­μέ­νου να μπο­ρούν οι δι­καιού­χοι να με­τα­γρά­φουν στην ιδιο­κτη­σία τους ακί­νη­τα, πα­ρα­κάμ­πτο­ντας το Πα­τριαρ­χείο Κων­στα­ντι­νου­πό­λε­ως, που δεν δίδει άδεια για την αγορά ακι­νή­των ιδιο­κτη­σί­ας του.

Κα­τέ­θε­σαν επί­σης 6 ιδιώ­τες, που εφέ­ρο­ντο να έχουν ασκή­σει αγω­γές χρη­σι­κτη­σί­ας. Δύο εξ’ αυτών αρ­νή­θη­καν ότι είχαν δώσει τέ­τοια εντο­λή στον κα­τη­γο­ρού­με­νο, ενώ άλλοι τό­νι­σαν ότι τα χρή­μα­τα  θα κα­τέ­λη­γαν στην εκ­κλη­σία.

Στην ίδια δίκη κα­τέ­θε­σε και ο πα­τέ­ρας του κα­τη­γο­ρού­με­νου, το­νί­ζο­ντας ότι ο γιος του ως νέος δι­κη­γό­ρος (είχε μόλις 2 έτη προ­ϋ­πη­ρε­σί­ας) ενήρ­γη­σε με αφελή τρόπο και πρό­σθε­σε ότι έχει πλέον κλο­νι­στεί η υγεία του και δια­μέ­νει στο εξω­τε­ρι­κό και ότι ενήρ­γη­σε ως εντο­λο­δό­χος της εκ­κλη­σί­ας έχο­ντας στε­νές σχέ­σεις με την Ιερά Μη­τρό­πο­λη Ρόδου, προς όφε­λος αυτής.

Με τις υπε­ρα­σπι­στι­κές θέ­σεις που ανα­πτύ­χθη­καν δεν συμ­φώ­νη­σε στην αγό­ρευ­ση του ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας της έδρας, προ­τεί­νο­ντας την κα­τα­δί­κη του κα­τη­γο­ρού­με­νου για από­πει­ρα και ζη­τώ­ντας να απορ­ρι­φθούν οι αυ­το­τε­λείς ισχυ­ρι­σμοί του.