«Συναντήσεις ανθρώπων» – Τριήμερο εκδηλώσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου και του Δήμου Ρόδου

Η Σχολή Αν­θρω­πι­στι­κών Επι­στη­μών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου σε συν­διορ­γά­νω­ση με το Δήμο Ρόδου και τη Β’/θμια Εκ­παί­δευ­ση, σε συ­νερ­γα­σία και με το Ευ­ρω­παϊ­κό Πα­νε­πι­στή­μιο Κύ­πρου, σε ένα 3ήμερο εκ­δη­λώ­σε­ων, συ­νο­μι­λούν, συ­νερ­γά­ζο­νται και φι­λο­ξε­νούν λό­γους και τρό­πους συ­νύ­παρ­ξης στο πλαί­σιο «του Πρω­το­κόλ­λου συ­να­ντί­λη­ψης και συ­νερ­γα­σί­ας με­τα­ξύ του Πα­νε­πι­στη­μί­ου και του Δήμου Ρόδου» με θέμα: «‘Ερ­χο­μαι «ξένη», ερ­χό­μα­στε «ξένοι»… Συ­να­ντή­σεις αν­θρώ­πων».

Ο δή­μαρ­χος Ρόδου κος Φώτης Χα­τζη­διά­κος, ως μέλος της ορ­γα­νω­τι­κής επι­τρο­πής, στο πλαί­σιο των εκ­δη­λώ­σε­ων αυτών, ανέ­πτυ­ξε συ­να­φές θέμα, το πε­ριε­χό­με­νο του οποί­ου έχει όπως πα­ρα­κά­τω:

«Καμία γλώσ­σα στον κόσμο δεν μπο­ρεί να πε­ρι­γρά­ψει την κα­λο­σύ­νη των αν­θρώ­πων τού­των…» ‘Ετσι γρά­φουν οι πρό­σφυ­γες στην γλώσ­σα τους, για τους ΄Ελ­λη­νες. «Είμαι σί­γου­ρος, λέει κά­ποιος άλλος, ότι εδώ οι άν­θρω­ποι είναι άγ­γε­λοι…» Ίσως υπερ­βο­λές. Βέ­βαια, αν τύ­χαι­νε να βρε­θού­με και εμείς στην ίδια μοίρα και η δική μας γλώσ­σα θά­νιω­θε την ανά­γκη να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τέ­τοιες «υπερ­βο­λές» για να ευ­χα­ρι­στή­σει όσους θα μας έδει­χναν κα­λο­σύ­νη και αν­θρω­πιά.

Οι πρό­σφυ­γες, άν­θρω­ποι χωρίς τόπο, από κάθε γωνιά του χρό­νου, κα­τα­φθά­νουν σε μια άλλη πα­τρί­δα ίσως ακα­τά­δε­κτη και ανέ­τοι­μη και σταθ­μεύ­ουν, ορ­φα­νε­μέ­νοι από τη γε­νέ­τει­ρα τους και τους γε­νεί­το­ρες τους. Θύ­μα­τα του ξε­ρι­ζω­μού και της απώ­λειας, θύ­μα­τα των πιο δρα­μα­τι­κών συ­γκυ­ριών του 21ου αιώνα κα­τα­λή­γουν ύστε­ρα από από­κρη­μνες πο­ρεί­ες σε εφή­με­ρες εστί­ες, που δύ­σκο­λα γί­νο­νται σπι­τι­κά, προ­σπα­θώ­ντας να επι­νο­ή­σουν ένα νέο όνομα, μια και­νούρ­για ταυ­τό­τη­τα, με νέα συν­θή­κη ύπαρ­ξης. Το δυ­σκο­λό­τε­ρο είναι να τα­κτο­ποι­ή­σουν όλα τα χα­μέ­να με­τα­ξύ μνή­μης και λήθης. Να ζή­σουν μα­κριά από όσα έχουν εγκα­τα­λεί­ψει, ξε­χνώ­ντας ή αρ­νού­με­νοι να ξε­χά­σουν. Βέ­βαια οι πε­ρισ­σό­τε­ροι θυ­μού­νται εκεί­να, που δεν μπο­ρούν να ξε­χά­σουν. Διότι ούτε η μνήμη, ούτε η λήθη άπτο­νται της βού­λη­σης. Κά­ποιοι θυ­μού­νται την κα­μέ­νη γη, που άφη­σαν, τους αγα­πη­μέ­νους που πέν­θη­σαν, τα σπί­τια, που ρή­μα­ξαν και βλέ­πουν τους νέους τό­πους, όπου στρί­μω­ξαν την ενα­πο­μεί­να­σα ζωή τους.

Μια νέα Σμύρ­νη στα γα­λά­ζια νερά του Αι­γαί­ου. Ναυα­γί­ων ναυά­για. Μια κοινή μοίρα. Η μοίρα των απά­τρι­δων, που ζουν χωρίς το δι­καί­ω­μα να έχουν δι­καιώ­μα­τα. Με την πα­τρί­δα τους, να κομ­μα­τιά­ζε­ται, να ρη­μά­ζε­ται, να μοι­ρά­ζε­ται, να διώ­χνει και να διώ­χνε­ται, να θα­να­τώ­νει και να θα­να­τώ­νε­ται. Αρ­κε­τοί δεν ανή­κουν εκεί, που γεν­νή­θη­καν και άλλοι θέ­λουν να ανή­κουν εκεί, που δεν γεν­νή­θη­καν.

Κύ­μα­τα προ­σφύ­γων, Σύ­ριοι, Ιρα­κι­νοί, Αφ­γα­νοί με κοινή τους πα­τρί­δα τον δρόμο της ξε­νι­τιάς. Μια Οδύσ­σεια, που ξε­κι­νά χερ­σαία από τα βουνά και τους κά­μπους της Ασίας, συ­νε­χί­ζε­ται θα­λάσ­σια στο Αι­γαίο και ξα­να­γί­νε­ται χερ­σαία, βαλ­κα­νι­κή, κε­ντρο­ευ­ρω­παϊ­κή, βο­ρειο­ευ­ρω­παϊ­κή. Στο δρόμο τους με την κακή τους μοίρα γνώ­ρι­σαν και την αγάπη. Δυο λόγια πα­ρη­γο­ριάς και εγκαρ­δί­ω­σης και πολ­λές χει­ρο­νο­μί­ες για να ξε­πε­ρα­στεί το φράγ­μα της γλώσ­σας και να φανεί ο αν­θρώ­πι­νος πλού­τος για ένα κομ­μά­τι ψωμί, για φα­γη­τό, για ένα ασφα­λές