Δικάζονται στο Εφετείο για φθορά μνημείου από κοινού

Ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου θα εξε­τα­στεί η υπόθεση με κατη­γο­ρού­με­νους για φθορά µνηµείου από κοινού, έναν αρχι­τέ­κτονα και έναν εργο­λάβο της Ρόδου, που έχουν κατα­δι­κα­στεί ερήμην σε ποινή φυλά­κι­σης 3 ετών, με 3ετή ανα­στολή.

Οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι, από τους πλέον γνω­στούς στον κλάδο των οικο­δο­μών και των δημο­σίων έργων, παρότι κλη­τεύ­θη­καν δεν παρου­σιά­στη­καν στο πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο.

Κρί­θη­καν ένοχοι για το ό,τι κατά το χρονικό διάστηµα από 8 έως 10 Μαρτίου 2008 από κοινού προ­χώ­ρη­σαν σε εκσκαφή στο βορειο­δυ­τικό τµήµα οικο­πέ­δου επί της οδού Καµείρου στη Ρόδο, µε σκοπό την ανέ­γερση οικοδοµής.

Ωστόσο, η οικοδόµηση στο συγκεκριµένο οικό­πεδο είχε επι­τρα­πεί µόνο υπό τους όρους και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις από­φα­σης της KB’ Εφο­ρείας Προϊ­στο­ρι­κών και Κλα­σι­κών Αρχαιο­τή­των.

Από την εκσκαφή προ­κλή­θηκε κατα­στροφή αρχαίων µνηµείων κατά παρά­βαση των όρων της άδειας του ΥΠΠΟ, η οποία προ­έ­βλεπε τη δια­τή­ρηση των αρχαίων µε κατά­χωση κάτω από τη θεµελίωση της οικοδοµής.

Εκτός από τα διε­ρευ­νη­θέ­ντα και αποτυπωµένα αρχαία προ­κλή­θηκε και κατα­στροφή άλλων αρχαίων µνηµείων µη ερευ­νη­θέ­ντων, όπως προ­κύ­πτει από την ύπαρξη οστε­ο­θη­κών και οστών στα µπάζα της εκσκα­φής.

Ειδι­κό­τερα, η κατα­στροφή των αρχαίων µνηµείων αφορά κλασικά ελλη­νι­στικά ταφικά ευρήµατα, καθώς και τάφους µε κτερίσµατα και οστε­ο­θή­κες την περίοδο της ακµής της κλα­σι­κής και ελλη­νι­στι­κής Ρόδου.

Η δίωξη που είχε ασκηθεί σε βάρος τους είχε κακουργηµατική µορφή. Το δικα­στικό συµβούλιο έκρινε όµως ότι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να διωχθεί η πράξη της φθοράς µνηµείου σε κακουργηµατικό βαθµό, οι οποίες πρέπει να συντρέ­χουν σωρευ­τικά, είναι να πρό­κει­ται για µνηµείο ιδιαί­τερα µεγάλης αξίας και η πράξη είτε να έχει τελε­στεί στο πλαίσιο οργανωµένης εγκληµατικής δρα­στη­ριό­τη­τας είτε από πολλούς ενωµένους για την τέλεσή της.

Από την επι­σκό­πηση του απο­δει­κτι­κού υλικού και ειδι­κό­τερα από τις συν­θή­κες που έλαβε χώρα η πράξη προ­έ­κυψε συγκεκριµένα ότι ανε­ξαρ­τή­τως της συνδροµής της πρώτης προ­ϋ­πό­θε­σης δε συντρέ­χει η δεύτερη, καθώς η πράξη δεν έχει τελε­στεί στο πλαίσιο οργανωµένης εγκληµατικής δρα­στη­ριό­τη­τας, αλλά ούτε και υπήρξε ένωση για την τέλεσή της παρά µόνο τέλεση κατά συναυ­τουρ­γία.

Στην πρω­τό­δικη δίκη κατέ­θε­σαν δύο μάρ­τυ­ρες κατη­γο­ρίας που εργά­ζο­νται στην αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία και περιέ­γρα­ψαν ποιες ακριβώς κατα­στρο­φές προ­κλή­θη­καν στα μνημεία από την δράση των δύο επω­νύ­μων.