Ομιλία του Δημάρχου κατά την ανακήρυξη του ΠτΔ επίτιμου δημότη Ρόδου

Εξο­χό­τατε κ. Πρόεδρε της Δημο­κρα­τίας.

   Είναι δίκαιον και πρέπον, όπως απαι­τούν οι περι­στά­σεις, να τιμή­σουμε τον Ανώ­τα­τον πολι­τεια­κόν ΄Αρχοντα της Χώρας, κατά την παρούσα τελετή της 6^ης Μαρτίου 2017, σε  εκτέ­λεση της υπ’ αριθμό 54/2017 ομό­φω­νης από­φα­σης του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου του Δήμου Ρόδου και να Σας ανα­κη­ρύ­ξουμε Επίτιμο Δημότη του Δήμου μας.

  Η παρου­σία Σας και η αποδοχή της πρό­τα­σης μας, η οποία μάλιστα λαμ­βά­νει χώρα, σήμερα στα πλαίσια των εορ­τα­στι­κών εκδη­λώ­σεων της 70^ης ιστο­ρι­κής επε­τείου της Ενσω­μα­τώ­σεως της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα, απο­τε­λεί εξαι­ρε­τική τιμή και το ελά­χι­στο οφει­λό­μενο χρέος, του Δήμου Ρόδου προς Εσάς.

   Ως αρμόζει στην ιστο­ρική τούτη επέτειο και στην παρούσα τελετή, θα μου επι­τρέ­ψετε να ανα­φερθώ στην προ­σω­πι­κό­τητα σας και να ξεκι­νήσω με τα λόγια του Περικλή, τα οποία εκφώ­νησε στον «ΕΠΙΤΑΦΙΟ», προ­κει­μέ­νου να απο­τί­σει φόρο τιμής στην μνήμη των προ­γό­νων μας, οι οποίοι, ως ανα­φέ­ρει, «κατά την διαδοχή των αλλε­πάλ­λη­λων γενεών με την ανδρεία τους παρέ­δω­σαν ελεύ­θερη την πατρίδα μας».  Είναι, συνε­χί­ζει (ο Περι­κλής), δύσκολο να μιλήσει κανείς με το προ­σή­κον μέτρον, το ανά­λο­γον με τις περι­στά­σεις, διότι οι έπαινοι είναι τοσού­τον ανεκτοί, μόνον εφόσον είναι αντά­ξιοι των επαι­νου­μέ­νων.

  Προς τούτο, ο λόγος τούτος προς εσάς, εξο­χό­τατε κ. Πρόεδρε, ως του ανώ­τα­του πολι­τεια­κού φορέα της Ελλάδος και ως προ­σω­πι­κό­τη­τας, η οποία με την παρου­σία της στον δημόσιο βίο και την προ­σφορά της, στη Νομική Επι­στήμη, αρμόζει να είναι αντά­ξιος του τιμώ­με­νου.

  Κάθε πολίτης, όπως υπο­γραμ­μί­ζει ο Θου­κυ­δί­δης προ­τι­μά­ται στα δημόσια αξιώ­ματα, όχι γιατί ανήκει σε ορι­σμένη κοι­νω­νική τάξη, αλλά για την προ­σω­πική του αξία.

  Η Δικαιο­σύνη, την οποία υπη­ρε­τή­σατε πιστά, από την θέση του  καθη­γητή της Νομικής Σχολής του Καπο­δι­στρια­κού Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, όπως εσείς διδά­ξατε, είναι η διορ­θω­τική λει­τουρ­γία των  κοι­νω­νι­κών αδικιών και  ως έννοια είναι η αρετή εκείνη, η οποία, ως υπέρ­τατη αρχή και αξία απο­τε­λεί γνώ­ρι­σμα του ανώ­τε­ρου ανθρώ­που.

  Οι γνώσεις σας περί δικαίου, μαζί με τις άλλες ανθρω­πι­στι­κές προ­σεγ­γί­σεις σας περί ηθικής, ελευ­θε­ρίας, ισό­τη­τας, συν­δυα­σμέ­νες με την απόλυτη ιδε­ο­λο­γική σας ταύτιση με το δημο­κρα­τικό μας πολί­τευμα, το υψηλό σας αίσθημα ευθύνης και η αφο­σί­ωση σας στην Πατρίδα μας, συν­θέ­τουν την προ­σω­πι­κό­τητα σας, ως άξιου φορέα του πολι­τεια­κού αξιώ­μα­τος, το οποίο υπη­ρε­τείτε με πίστη, ακε­ραιό­τητα και ικα­νό­τητα. Προ­σό­ντα, τα οποία κατά τον Πλάτωνα, θεω­ρού­νται απα­ραί­τητα γνω­ρί­σματα Δημο­κρα­τίας.

   Ο Αρι­στο­τέ­λης στα «Πολι­τικά» του υπο­στη­ρί­ζει, ότι: «οι αιτίες που επη­ρε­ά­ζουν τα πολι­τεύ­ματα, είναι κοι­νω­νι­κές, ιδε­ο­λο­γι­κές, ηθικές, παράλ­ληλα με τις οικο­νο­μι­κές, ανάλογα και σε συν­δυα­σμό με ένα σύνολο μετα­βο­λών, συγκυ­ριών και παρα­γό­ντων, που συμ­βαί­νει να συνυ­πάρ­χουν σε ένα συγκε­κρι­μένο χρόνο.»

  Η Δημο­κρα­τία, είναι το πολί­τευμα του μέτρου και των ανα­λο­γιών. Είναι η αρτιό­τερη μορφή πολι­τεια­κής οργά­νω­σης και δια­κυ­βέρ­νη­σης, επειδή συν­θέ­τει και πραγ­μα­τώ­νει δύο κορυ­φαίες αξίες: την ελευ­θε­ρία και την δικαιο­σύνη. Η δημο­κρα­τία δεν είναι μόνο ιδέα, αλλά πράξη και βίωμα, στην οποία ο δημο­κρα­τι­κός διά­λο­γος είναι προ­α­παι­τού­μενο. Για τους αρχαί­ους ‘Ελληνες, θεμε­λιώ­δεις αρχές της Δημο­κρα­τίας ήταν η ιση­γο­ρία και η ισο­νο­μία. Για τον Ρουσσώ, η δημο­κρα­τία είναι το κατάλ­ληλο πολί­τευμα μόνο για θεούς. Για τους σύγ­χρο­νους, Δημο­κρα­τία, είναι η δια­δο­χική εναλ­λαγή των πολι­τι­κών δυνά­μεων στη δια­κυ­βέρ­νηση, ο σεβα­σμός στα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα. Eίναι η αρμονία των αντι­θέ­σεων.

  Οι θεσμοί, απο­τε­λούν τα θεμέλια και την βάση της σύγ­χρο­νης οργα­νω­μέ­νης κοι­νω­νίας και είναι οι θεμα­το­φύ­λα­κες και οι εγγυ­η­τές της Δημο­κρα­τίας.

  Η πολι­τική σας συνέ­πεια, οι γνώσεις σας και η στήριξη των κοι­νω­νι­κών αξιών, που προ­ά­γουν τον διάλογο, τον πολι­τι­σμό και την παιδεία, καθώς επίσης η προ­σή­λωση σας, στους δημο­κρα­τι­κούς θεσμούς, απο­τε­λούν την εγγύηση της Δημο­κρα­τίας και της ενό­τη­τας του ΄Εθνους.

    Εξο­χό­τατε κ. Πρόεδρε.

   Είναι ιδιαί­τερη τιμή για τα Δωδε­κά­νησα, ότι τιμάτε με την παρου­σία σας τον εορ­τα­σμό της 70^ης επε­τείου της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα.  

  Στα πολι­τικά και πολε­μικά γεγο­νότα, που σφρά­γι­σαν την ιστορία της Ελλάδας, ήταν και το Δωδε­κα­νη­σιακό ζήτημα. Τα Δωδε­κά­νησα, στο σταυ­ρο­δρόμι των μεγάλων θαλάσ­σιων οδών, στον ιστο­ρικό χώρο, όπου συνα­ντή­θη­καν και συγκρού­στη­καν λαοί και πολι­τι­σμοί, είναι από αρχαιο­τά­των χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελλη­νι­σμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσω­μα­τώ­θη­καν στο ελλη­νικό κράτος. Ήταν απαί­τηση του ελλη­νι­κού λαού και είχε χυθεί πολύ ελλη­νικό αίμα για την εκδίωξη των κατα­κτη­τών από τα Δωδε­κά­νησα.

 Ιστο­ρικά, στις 2 Φεβρουα­ρίου 1947, υπο­γρά­φε­ται Συνθήκη Ειρήνης Ιταλίας και Συμ­μά­χων και στο άρθρο 14 ανα­φέ­ρε­ται: «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρη κυριαρ­χία τας νήσους της Δωδ/σου: Αστυ­πά­λαια, Ρόδο, Χάλκη, Κάρπαθο, Κάσο, Τήλο, Νίσυρο, Κάλυμνο, Λέρο, Πάτμο, Σύμη, Κω και Καστελ­λό­ριζο, ως και τας παρα­κει­μέ­νας νησίδας».

  Την 31 Μαρτίου 1947 ο ‘Αγγλος Ταξί­αρ­χος Parker υπο­γρά­φει στη Ρόδο το πρω­τό­κολλο παρά­δο­σης της Δωδε­κα­νή­σου στον ‘Ελληνα Στρα­τιω­τικό Διοι­κητή, Αντι­ναύ­αρχο Περικλή Ιωαν­νίδη. 

  Στις 22 Οκτω­βρίου 1947 επι­κυ­ρώ­νε­ται η Συνθήκη Ελλάδας-Ιταλίας και στις 28 του ίδιου μήνα, γίνεται η προ­σάρ­τηση της  Δωδε­κα­νή­σου.

  Στην Εφη­με­ρίδα της Κυβερ­νή­σεως 7/9.1.1948 δημο­σιεύ­ε­ται ο Νόμος 518/48 «περί προ­σαρ­τή­σεως της Δωδε­κα­νή­σου εις την Ελλάδα», ο οποίος στην πρώτη παρά­γραφο του μόνου άρθρου ανα­φέ­ρει: «Αι νήσοι της Δωδε­κα­νή­σου (Ρόδος, Κάλυ­μνος, Κάρ­πα­θος, Αστυ­πά­λαια, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Κάσος, Τήλος, Σύμη, Κως, Λέρος και Καστελ­λό­ρι­ζον), ως και αι παρα­κεί­με­ναι νησίδες είναι προ­σηρ­τη­μέ­ναι εις το Ελλη­νι­κόν Κράτος από της 28ης Οκτω­βρίου 1947». 

  Στις 7 Μαρτίου 1948, με την παρου­σία του επί­ση­μου Ελλη­νι­κού Κράτους, ήτοι του Ανώ­τα­του Άρχοντα, των Μελών της Κυβέρ­νη­σης και της Στρα­τιω­τι­κής Ηγεσίας επι­σφρα­γί­ζε­ται σε επίσημη τελετή η Ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα.

«Ήταν η ημέρα της δικαί­ω­σης των αγώνων και των θυσιών του Δωδε­κα­νη­σια­κού λαού».

   Σήμερα, ο εορ­τα­σμός της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα, απο­τε­λεί ένα ιστο­ρικό ανα­στο­χα­σμό των Δωδε­κα­νη­σίων, για το παρόν και το μέλλον των Δωδε­κα­νή­σων. Η  ιστορία κάθε τόπου, κλη­ρο­δο­τεί αξίες και διδάγ­ματα, τα οποία πρέπει να απο­τε­λούν τον φάρο  και να καθο­δη­γούν τις επό­με­νες γενιές,  στους στόχους και στα οράματά τους.

  Τα Δωδε­κά­νησα, ανα­πό­σπα­στο τμήμα του Ελλη­νι­σμού, είναι φάροι και κοι­τί­δες της ιστο­ρίας του ευρω­παϊ­κού και παγκό­σμιου πολι­τι­σμού. Ένα αρχι­πέ­λα­γος διά­σπαρ­των και απο­μα­κρυ­σμέ­νων μεταξύ τους νησιών, που οι άνθρω­ποι τους πάλεψαν με κατα­κτη­τές. Όμως δεν κου­ρά­στη­καν να αντι­στέ­κο­νται, να αγω­νί­ζο­νται «στου πελά­γους τα κύματα» και να μετα­φέ­ρουν μηνύ­ματα πολι­τι­σμού, δημιουρ­γίας, έμπνευ­σης και ειρήνης, όπως ανα­φέ­ρει και ο πρώην πρέσβης των Η.Π.Α. στην Ελλάδα, Edward Capps στις 28.04.1944: “Oι Δωδε­κα­νή­σιοι κατά­φε­ραν να κρα­τή­σουν αναλ­λοί­ω­τες τις αξίες μιας ράτσας, ιδιαί­τερα προι­κι­σμέ­νης, καλ­λιερ­γη­μέ­νης, φίλερ­γης και αυτάρ­κους.»

   Τα Δωδε­κά­νησα, στην ευαί­σθητη αυτή γεω­πο­λι­τική τους θέση, δίνουν το δικαί­ωμα στην πατρίδα μας, να αξιώνει, σύμφωνα με τους κανόνες του Διε­θνούς Δικαίου, τον απαι­τού­μενο σεβασμό, γιατί « η ελλη­νι­κό­τητα των νησιών του Αιγαίου είναι «ιστο­ρικά απα­ρά­γρα­πτη και εθνικά αδια­πραγ­μά­τευτη», όπως ανέφερε ο αεί­μνη­στος  Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής στις 12-05-1992.

Εξο­χό­τατε Κύριε Πρόεδρε

.

   Το Αιγαίο, είναι ο πνεύ­μο­νας της πατρί­δας μας και της Ευρώπης, που η γεω­πο­λι­τική του θέση στην Ευρω­παϊκή και στην Παγκό­σμια σκα­κιέρα, προσ­δί­δει στην πατρίδα μας, το σπου­δαιό­τερο δια­πραγ­μα­τευ­τικό όπλο. Ο διττός αυτός ρόλος των νησιών, ως εξω­τε­ρικό σύνορο της χώρας και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και η πολυ­διά­σπαση του χώρου, τους προσ­δί­δει μια μονα­δι­κό­τητα.

   Η νησιω­τι­κό­τητα όμως, έχει τους δικούς της κώδικες, τη δική της σημειο­λο­γία και σίγουρα τα δικά της μονα­δικά προ­βλή­ματα. Προ­βλή­ματα, που δια­φο­ρο­ποιού­νται από νησί σε νησί. Μια νησιω­τική περι­φέ­ρεια, δια­φο­ρο­ποιεί­ται από μια άλλη περι­φέ­ρεια, κυρίως από το βαθμό της γεω­γρα­φι­κής της απο­μό­νω­σης. Για να σχε­διά­σουμε  το μέλλον των νησιών μας, είναι απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση, να διδα­χθούμε από το παρελ­θόν και να κατα­νο­ή­σουμε το «παρόν». Το «παρόν» συν­δέ­ε­ται κυρίως με την ανάγκη συνε­χούς ανα­πτυ­ξια­κής παρέμ­βα­σης στο νησιω­τικό χώρο και απαιτεί την άμεση λήψη μέτρων και πολι­τι­κών για την αντι­με­τώ­πιση των μόνιμων μειο­νε­κτη­μά­των και των σοβαρών ελλεί­ψεων των νησιών μας.

    Οι νησιω­τι­κές πολι­τι­κές πρέπει να στο­χεύ­ουν στη βιω­σι­μό­τητα των νησιώ­τι­κων κοι­νω­νιών, με σκοπό την δημιουρ­γία «ανα­πτυ­ξιακά αυτό­νο­μων» νησιών, που να δια­θέ­τουν βασικές Υπο­δο­μές και Υπη­ρε­σίες Δημο­σίου Συμ­φέ­ρο­ντος, στους τομείς της Υγείας, της Παι­δείας, της Ενέρ­γειας, των Μετα­φο­ρών και Επι­κοι­νω­νιών για να εξυ­πη­ρε­τεί­ται και ο κάτοι­κος του πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νου νησιού.

Η Ρόδος, πρω­τεύ­ουσα των Δωδε­κα­νή­σων, με ιδιαί­τερη ιστο­ρική ταυ­τό­τητα, μεγα­λο­πρέ­πεια και διεθνή ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα, παρα­μέ­νει εγκλω­βι­σμένη. Οι εξαι­ρε­τι­κές επι­δό­σεις των κατοί­κων της, στους τομείς της οικο­νο­μίας, της ανά­πτυ­ξης, των τεχνών και των γραμ­μά­των, συνει­σφέ­ρουν τα μέγιστα στην εθνική μας προ­σπά­θεια, στην ανα­γέν­νηση και στην ανα­συ­γκρό­τηση του κράτους. H Ρόδος όμως, για μια ακόμη φορά παρα­μέ­νει χωρίς αντα­πό­δοση. Με υπο­βαθ­μι­σμέ­νες υπο­δο­μές, αρνη­τικά κίνητρα ανά­πτυ­ξης, με την κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών Φ.Π.Α., δέσμια στο ΤΑΙΠΕΔ (νυν Υπερ­τα­μείο) για ακίνητα, που έχουν ποτι­στεί με αίμα και ιδρώτα των προ­γό­νων μας.

  Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρω­ποι αυτού του τόπου αντέ­χουν, δημιουρ­γούν και εμπνέ­ουν,  δια­τη­ρώ­ντας την συνοχή τους και αναλ­λοί­ωτη την εθνική τους συνεί­δηση.

     Εξο­χό­τατε κ. Πρόεδρε της Δημο­κρα­τίας.

Ο Όμηρος όρισε το γέρας (την τιμή) :

« ὅ,τι ὁ δῆμος ἔδωκεν» (η 150).

  Σήμερα στην πανη­γυ­ρική τούτη συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, προς τιμή Σας, με την παρου­σία των εκκλη­σια­στι­κών Αρχών, των κυβερ­νη­τι­κών και κοι­νο­βου­λευ­τι­κών μας εκπρο­σώ­πων, της Περι­φε­ρεια­κής και Δημο­τι­κής Αρχής, των εκπρο­σώ­πων των φορέων και πολιτών της Ρόδου αυτόν τον κατά τον ΄Ομηρον έπαινον πραγ­μα­τώ­νουμε και Σας ανα­κη­ρύσ­σουμε επαξίως,

«ΕΠΙΤΙΜΟ ΔΗΜΟΤΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΡΟΔΟΥ» .

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΡΟΔΟΥ   

                                     ΦΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΔΙΑΚΟΣ

 

 

 

 

 

 

 

  

Εξο­χό­τατε κ. Πρόεδρε της Δημο­κρα­τίας,