Φωνή απελπισίας από την Τήλο: «Αν οι βουλευτές είχαν φιλότιμο θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί»!

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Για τις αγω­νί­ες, τους φό­βους και το τί­μη­μα να ζει κα­νείς σε ένα μικρό νησί, μιλά σή­με­ρα στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κ. Μι­χά­λης Σα­κελ­λά­ρης, που το 1993 άφησε τη Ρόδο και με­τα­κό­μι­σε με την οι­κο­γέ­νειά του στην Τήλο για μια κα­λύ­τε­ρη και πιο ήρεμη ζωή.

Σή­με­ρα, όπως εξο­μο­λο­γεί­ται, δεν κοι­μά­ται ήσυ­χος τα βρά­δια και δεν περνά μέρα που να μην σκέ­φτε­ται να επι­στρέ­ψει με την οι­κο­γέ­νειά του λόγω της έλ­λει­ψης για­τρού στο νησί. Εχει νιώ­σει πώς είναι να πε­ρι­μέ­νεις το ελι­κό­πτε­ρο για να σε με­τα­φέ­ρει στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου και οι ώρες να μην περ­νά­νε, έχει δει τον γιο του να σφα­δά­ζει από τους πό­νους και να μην υπάρ­χει ούτε για­τρός ούτε φάρ­μα­κα στο νησί για να τον ανα­κου­φί­σουν, έχασε τη μη­τέ­ρα του από γα­στρε­ντε­ρί­τι­δα και φο­βά­ται για τα χει­ρό­τε­ρα…

Υπο­στη­ρί­ζει πως αν οι βου­λευ­τές είχαν φι­λό­τι­μο θα έπρε­πε να είχαν πα­ραι­τη­θεί, μιλά για το κό­στος να επι­λέ­ξει κα­νείς να ζει σε μικρό νησί και να πα­ρα­κα­λεί τον Θεό να μην αρ­ρω­στή­σει και δη­λώ­νει ότι όλα στην Τήλο άλ­λα­ξαν από τότε που έφυγε από τη ζωή ο Τάσος Αλι­φέ­ρης, ο «άγ­γε­λος», όπως τον απο­κα­λεί.

• Πότε απο­φα­σί­σα­τε να με­τα­κο­μί­σε­τε στην Τήλο;

Εμείς απο­φα­σί­σα­με να με­τα­κο­μί­σου­με από την Ρόδο στην Τήλο οι­κο­γε­νεια­κώς, το 1993.

• Πώς πή­ρα­τε αυτή την από­φα­ση;

Από αγάπη για το νησί μας. Την αγάπη αυτή μας την είχε με­τα­δώ­σει ο πα­τέ­ρας μας. Πα­ρό­λο που εί­χα­με τις δου­λειές μας στη Ρόδο και ήμα­σταν επαγ­γελ­μα­τι­κά καλά, ξε­ση­κω­θή­κα­με και με­τα­κο­μί­σα­με στην Τήλο. Εγώ ήμουν μό­νι­μος υπάλ­λη­λος και εί­χα­με και δική μας δου­λειά. Το ίδιο έκα­ναν και τα αδέλ­φια μου με τις οι­κο­γέ­νειές τους. Με­τα­κό­μι­σαν εδώ και ο κα­θέ­νας άνοι­ξε την δική του δου­λειά. Εγώ έχω εστια­τό­ριο και τα παι­διά μου, έχουν ο κα­θέ­νας τη δική του επι­χεί­ρη­ση

• Πόσα αδέλ­φια είστε συ­νο­λι­κά;

Εί­μα­στε πέντε αδέλ­φια. Η μια αδελ­φή με τον γα­μπρό μου ήρθαν πρώ­τοι και μετά ακο­λου­θή­σα­με τα τέσ­σε­ρα αδέλ­φια. Όταν με­τα­κό­μι­σα εδώ, τα παι­διά μου ήταν 10 ετών ο μι­κρός και 14 ο με­γά­λος.

• Με­τα­κο­μί­σα­τε λοι­πόν στην Τήλο, ανα­ζη­τώ­ντας μια κα­λύ­τε­ρη ζωή.

Ναι, μια κα­λύ­τε­ρη και μια πιο ήρεμη ζωή για την οι­κο­γέ­νειά μου.

• Βρή­κα­τε αυτό που ψά­χνα­τε;

Ηταν έτσι, μέχρι που χά­σα­με τον για­τρό. Όταν έφυγε ο αεί­μνη­στος Τάσος Αλι­φέ­ρης όλα άλ­λα­ξαν. Οσο ζούσε ο Τάσος, το νησί ανα­πτύ­χθη­κε, άνοι­ξαν δου­λειές, ήρθε κό­σμος, πήρε ο τόπος ζωή. Πολλά νέα παι­διά με­τα­κό­μι­σαν τότε στην Τήλο με τις οι­κο­γέ­νειές τους. Φα­ντα­στεί­τε ότι την εποχή που ήρ­θα­με εμείς στην Τήλο, δεν υπήρ­χαν παι­διά στο νησί ούτε για να βγουν στα κά­λα­ντα, και σή­με­ρα το νησί έχει 80 παι­διά.

• Σή­με­ρα, λοι­πόν, πώς είναι τα πράγ­μα­τα στο νησί;

Εχουν αλ­λά­ξει δρα­μα­τι­κά. Δεν υπάρ­χει η σι­γου­ριά του για­τρού. Να ξέ­ρεις δη­λα­δή ότι αν σου συμ­βεί κάτι θα έχεις έναν για­τρό δίπλα σου ό,τι ώρα και να είναι. Σή­με­ρα υπάρ­χει μόνο ένας για­τρός του στρα­τού που βοη­θά­ει όσο μπο­ρεί. Νιώ­θου­με με­γά­λη ανα­σφά­λεια… Προ­σω­πι­κά, ξα­πλώ­νω τα βρά­δια και δεν μπορώ να κοι­μη­θώ. Ανη­συ­χώ για τα παι­διά μου, για τα εγ­γό­νια μου. Αν, μη κακό, συμ­βεί κάτι τι θα γίνει; Δεν αφή­νου­με τα παι­διά να παί­ξουν, να τρέ­ξουν, φο­βό­μα­στε… Πριν δύο χρό­νια, χά­σα­με την μη­τέ­ρα μου από γα­στρε­ντε­ρί­τι­δα. Η γυ­ναί­κα αφυ­δα­τώ­θη­κε κι ο για­τρός τότε δεν το κα­τά­λα­βε. Από τότε που έφυγε ο Αλι­φέ­ρης, έχου­με κα­ταρ­ρεύ­σει. Από το 2012 που πέ­θα­νε, κα­νέ­νας δεν κα­τά­φε­ρε να κα­λύ­ψει το κενό του. Ερ­χο­νται κατά και­ρούς για­τροί για μια εβδο­μά­δα, για να μας εξυ­πη­ρε­τή­σουν και επι­στρέ­φουν στη Ρόδο. Εμείς θέ­λου­με μό­νι­μο για­τρό, να ξέ­ρου­με ότι αν συμ­βεί κάτι ανά πάσα στιγ­μή, θα μπο­ρού­με να τον κα­λέ­σου­με.

• Αρα, ζείτε μό­νι­μα με το άγχος να μην αρ­ρω­στή­σε­τε ή συμ­βεί κά­ποιο ατύ­χη­μα.  

Βέ­βαια. Υπο­φέ­ρου­με. Πέρα από το τε­ρά­στιο ψυ­χο­λο­γι­κό κό­στος υπάρ­χει και οι­κο­νο­μι­κό κό­στος. Ακόμα και για το πα­ρα­μι­κρό πρό­βλη­μα υγεί­ας, εί­μα­στε ανα­γκα­σμέ­νοι να τρέ­χου­με στη Ρόδο. Ει­δι­κά τώρα τον χει­μώ­να που δεν είναι τα­κτι­κή η συ­γκοι­νω­νία, πρέ­πει μέ­νου­με τρεις και τέσ­σε­ρις μέρες στη Ρόδο, να πλη­ρώ­νου­με ξε­νο­δο­χεία, φα­γη­τό… Ξέ­ρε­τε πόσο στοι­χί­ζουν όλα αυτά; Πρό­σφα­τα χρειά­στη­κε να πάμε σε οδο­ντί­α­τρο κι εγώ και η σύ­ζυ­γός μου και δεν μας έφτα­σαν 800 ευρώ! Και εί­χα­με και σπίτι να μεί­νου­με στη Ρόδο. Πριν κά­ποια χρό­νια χρειά­στη­κε να με­τα­φερ­θώ στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου με ελι­κό­πτε­ρο. Το πε­ρί­με­να από τις 12 τα με­σά­νυ­χτα και ήρθε στις 6 το πρωί. Κό­ντε­ψα να πε­θά­νω μέχρι να με­τα­φερ­θώ στο Νο­σο­κο­μείο…  Αυτά οι κα­ρε­κλο­κέ­νταυ­ροι των Αθη­νών και οι τρι­γύ­ρω τους, δεν τα κα­τα­λα­βαί­νουν. Τι άλλο πρέ­πει να γίνει για να το κα­τα­λά­βουν;

• Πρό­σφα­τα, πε­ρά­σα­τε μια πε­ρι­πέ­τεια με τον τραυ­μα­τι­σμό του γιου σας, του Κυ­ριά­κου, ο οποί­ος υπέ­στη εγκαύ­μα­τα και χρειά­στη­κε να πε­ρι­μέ­νει δύο ημέ­ρες στην Τήλο για να με­τα­φερ­θεί στη Ρόδο με το πλοίο της γραμ­μής.

Ξέ­ρε­τε τι είναι να βλέ­πεις το παιδί σου να σπαρ­τα­ρά­ει από τον πόνο και να μην μπο­ρείς να το βοη­θή­σεις; Μας ζη­τού­σε φάρ­μα­κα, γάζες και ορούς ο στρα­τιω­τι­κός για­τρός και δεν υπήρ­χε τί­πο­τα στο ια­τρείο… Ούτε το Λι­με­νι­κό μπο­ρού­σε να έρθει να πάρει το παιδί, ούτε ελι­κό­πτε­ρο μπο­ρού­σε να πλη­σιά­σει, λόγω της κα­κο­και­ρί­ας. Το παιδί μου υπέ­φε­ρε. Ημα­σταν από πάνω του όλη η οι­κο­γέ­νεια και δεν ξέ­ρα­με τι να κά­νου­με για να τον ανα­κου­φί­σου­με. Ελάτε στη θέση μας… Ας έρ­θουν στην θέση μας οι πο­λι­τι­κοί.

Εγώ πι­στεύω ότι είναι ανεύ­θυ­νοι, δεν τους καί­γε­ται καρφί γιατί δεν ζουν οι ίδιοι εδώ.

• Αν εί­χα­τε τους πο­λι­τι­κούς μπρο­στά σας, τι θα τους λέ­γα­τε;

Τι να τους πω… Πρέ­πει να ντρέ­πο­νται. Μόνο αυτό. Να ντρέ­πο­νται, που στη ση­με­ρι­νή εποχή δεν έχου­με το αυ­το­νό­η­τα και να ζη­τά­νε από εμάς τα πάντα. Ο,τι θέ­λου­με να προ­μη­θευ­τού­με το χρε­ω­νό­μα­στε πα­ρα­πά­νω, εδώ όλα κο­στί­ζουν. Εμείς όμως εί­μα­στε σω­στοί απέ­να­ντι στο κρά­τος. Και την εφο­ρία μας πλη­ρώ­νου­με, και τις ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές μας και δεν απο­λαμ­βά­νου­με τί­πο­τα. Το κα­λο­καί­ρι πάλι θα μας θυ­μη­θούν για ελέγ­χους η εφο­ρία, το ΙΚΑ και ο κάθε υπη­ρε­σια­κός. Και καλά κά­νουν. Να είναι όμως και το κρά­τος σωστό απέ­να­ντι μας και να μας πα­ρέ­χει τα αυ­το­νό­η­τα.

• Σας απο­νεί­μουν όμως τα εύ­ση­μα που ζείτε στην άγονη γραμ­μή και κρα­τά­τε «Θερ­μο­πύ­λες», κατά την προ­σφι­λή έκ­φρα­ση των πο­λι­τι­κών.

Αυτά είναι κο­λο­κύ­θια. Δεν τα πι­στεύ­ουν αυτά που λένε κ. Φώτη, μας κο­ροϊ­δεύ­ουν. Εμείς έχου­με ζήσει το πρό­βλη­μα στο πετσί μας που λένε. Από το παιδί μου, την μη­τέ­ρα μου, εμένα τον ίδιο, φί­λους, γεί­το­νες. Ζούμε με τον φόβο και την αγω­νία μην μας συμ­βεί κάτι.

• Σκε­φτή­κα­τε ποτέ να φύ­γε­τε από την Τήλο;

Τώρα πλέον, ναι. Το σκέ­φτο­μαι πολύ σο­βα­ρά. Από την εποχή που πέ­θα­νε η μη­τέ­ρα μου και μετά, δεν περνά μέρα που να μην πε­ρά­σει από το μυαλό μου αυτή η σκέψη. Φο­βά­μαι. Φο­βά­μαι μην τύχει κάτι κακό στην οι­κο­γέ­νεια, στα παι­διά και τότε τι θα γίνει; Νιώθω υπεύ­θυ­νος, γιατί εγώ έφερα την οι­κο­γέ­νειά μου στην Τήλο. Οσο ζούσε ο Αλι­φέ­ρης, αυτός ο άγ­γε­λος, όλα ήταν δια­φο­ρε­τι­κά. Είχε τον τσα­μπου­κά να τους χτυ­πή­σει χέρι στο τρα­πέ­ζι. Οι Δω­δε­κα­νή­σιοι πο­λι­τι­κοί, όλων των κομ­μά­των πού είναι; Τι κά­νουν για όλα αυτά; Πα­ραι­τή­θη­κε κα­νείς από φι­λό­τι­μο γι αυτά που συμ­βαί­νουν στα νησιά μας; Εχει κα­νέ­νας το φι­λό­τι­μο να πα­ραι­τη­θεί;

• Επι­κοι­νώ­νη­σε κά­ποιος μαζί σας μετά το ατύ­χη­μα του Κυ­ριά­κου;

Επι­κοι­νώ­νη­σαν, ναι. Αλλά αυτό τι να το κά­νου­με εμείς; Τι αλ­λά­ζει. Πήραν το παιδί τη­λέ­φω­νο και ο κ. Γάκης και η κ. Ια­τρί­δη, και λοι­πόν; Εγώ θα τους πα­ρα­δε­χό­μουν αν βρι­σκό­ταν, έστω ένας, από όλους αυ­τούς να πα­ραι­τη­θεί. Αλλά βλέ­πε­τε, η κα­ρέ­κλα είναι γλυ­κιά, ο μι­σθός με­γά­λος αλλά τα προ­βλή­μα­τα πα­ρα­μέ­νουν άλυτα. Κάθε λίγο και λι­γά­κι μας λένε ότι έρ­χε­ται για­τρός και στο τέλος δεν γί­νε­ται τί­πο­τα.

• Ο υφυ­πουρ­γός Ν. Σα­ντο­ρι­νιός ανα­κοί­νω­σε πά­ντως ότι θα με­τα­κι­νη­θεί σύ­ντο­μα στο νησί, γε­νι­κός ια­τρός, επι­με­λη­τής Α’.

Δεν φτά­νει ένας για­τρός κ. Φώτη, ακόμα και να έρθει ο γε­νι­κός ια­τρός πάλι τα ίδια θα συ­ζη­τά­με. Μπο­ρεί ένας για­τρός να τρέ­χει 24 ώρες το 24ωρο; Δεν θα αντέ­ξει ούτε ο ίδιος. Είναι με­γά­λος το βάρος να έχεις μόνος σου ένα ολό­κλη­ρο νησί. Τον καιρό που ήταν για­τρός εδώ ο κ. Αλι­φέ­ρης, εί­χα­με ακόμα μια για­τρό η οποία και δη­μιούρ­γη­σε το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα. Ση­κώ­θη­κε κι έφυγε με με­τά­θε­ση από την Τήλο, προ­φα­νώς με πο­λι­τι­κά μέσα, αλλά κρα­τά­ει την θέση και πλη­ρώ­νε­ται γι αυτήν ως διευ­θύ­ντρια μά­λι­στα.

• Σκέ­φτο­νται κι άλλοι, όπως εσείς,  να εγκα­τα­λεί­ψουν το νησί;

Βε­βαί­ως, πολ­λοί από τους πα­τριώ­τες κάθε χει­μώ­να φεύ­γουν από την Τήλο ακρι­βώς γι αυτό. Επει­δή νιώ­θουν ανα­σφά­λεια. Και δεν υπάρ­χει τα­κτι­κή συ­γκοι­νω­νία, ώστε αν συμ­βεί κάτι να μπουν στο πλοίο και να φύ­γουν για Ρόδο. Επι­πλέ­ον τα δύο τε­λευ­ταία χρό­νια οι ει­σπρά­ξεις έχουν μειω­θεί κατά 50% διότι δεν εκτε­λεί δρο­μο­λό­για το Sea Star, δεν υπάρ­χει η γραμ­μή της Τήλου πλέον. Αυτό έχει δυ­σκο­λέ­ψει πολύ την με­τα­κί­νη­ση των επι­σκε­πτών αλλά και την δική μας. Στο νησί έρ­χο­νται όσοι του­ρί­στες αγα­πούν πραγ­μα­τι­κά την Τήλο και δεν υπο­λο­γί­ζουν την τα­λαι­πω­ρία που θα υπο­στούν μέχρι να φτά­σουν. Αρκεί να σας πω ότι για δια­κο­πές μιας εβδο­μά­δας, ο πε­λά­της θα χάσει δύο μέρες στις με­τα­κι­νή­σεις.

• Το «Α» και το «Ω» για να νιώ­θει κα­νείς ασφά­λεια στα μικρά νησιά είναι ο για­τρός και η τα­κτι­κή συ­γκοι­νω­νία μας λέτε…

Το πιο βα­σι­κό απ΄ό­λα είναι ο για­τρός. Και μετά είναι η συ­γκοι­νω­νία ώστε να ξέ­ρεις ότι αν συμ­βεί κάτι θα μπο­ρείς να μπεις στο κα­ρά­βι να φύ­γεις. Ο Κυ­ριά­κος έφυγε μετά από δύο ημέ­ρες γιατί δεν είχε συ­γκοι­νω­νία και είχε κακό καιρό. Σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις ση­κώ­νεις τα χέρια ψηλά, ση­κώ­νεις το βλέμ­μα στρέ­φε­σαι προς το Θεό και πα­ρα­κα­λάς…