Τάγματα ξυπόλητα

Τα κόμ­μα­τα, όλα τα κόμ­μα­τα, αντί να ασχο­λού­νται μόνο με τα πο­σο­στά που τους δίνει κάθε φορά μια δη­μο­σκό­πη­ση, θα είχε εν­δια­φέ­ρον να ρί­ξουν με­ρι­κές μα­τιές στη με­γά­λη εκεί­νη ομάδα της κοι­νω­νί­ας που ου­σια­στι­κά βρί­σκε­ται εκτός του πο­λι­τι­κού παι­χνι­διού. Και σε με­γά­λο βαθμό, συ­νει­δη­τά. Απο­φεύ­γουν συ­στη­μα­τι­κά να δουν μια συ­ντρι­πτι­κά με­γά­λη ομάδα πο­λι­τών που σε όλες τις με­τρή­σεις, κατ’ επι­λο­γή ή όχι, πα­ρα­μέ­νουν στις στή­λες της λε­γό­με­νης αδιευ­κρί­νι­στης ψήφου. Απο­φεύ­γουν να δουν την κλι­μα­κού­με­νη άνοδο της απο­χής όλα αυτά τα χρό­νια. Απο­φεύ­γουν ακόμη να δουν και μια με­ρί­δα πο­λι­τών που ψη­φί­ζουν με βάσει το κρι­τή­ριο «το μη χεί­ρον, βέλ­τι­στο». Επι­λέ­γουν δη­λα­δή το μι­κρό­τε­ρο κακό, κάτι που δεν την λες θε­τι­κή ψήφο. Το πρό­βλη­μα δεν έχει να κάνει μόνο με την αδυ­να­μία των κομ­μά­των να «συ­γκι­νή­σουν» αυ­τούς τους αν­θρώ­πους. Αφορά στην ίδια την ποιό­τη­τα της δη­μο­κρα­τί­ας και τη συμ­με­το­χή των πο­λι­τών σε όσα συμ­βαί­νουν. Τα οποία προ­φα­νώς και τους αφο­ρούν, αλλά δεν θε­ω­ρούν πως με την ψήφο τους μπο­ρούν να τα επη­ρε­ά­σουν. Ιδιαί­τε­ρα τα κόμ­μα­τα που φρό­ντι­σαν να δια­ψεύ­σουν ελ­πί­δες, έχουν ένα πα­ρα­πά­νω χρέος να μην κά­νουν πως δεν βλέ­πουν αυτά τα «τάγ­μα­τα ξυ­πό­λη­τα που περ­πα­τούν σε σκο­τά­δια από­λυ­τα».