Α-τυπος και υπογραμμός: Η ευκαιρία

Τα 24ωρα που δια­νύ­ου­με είναι κρί­σι­μα για το μέλ­λον της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς. Ιστο­ρι­κά θα μπο­ρού­σε να πει κα­νείς.

Είναι ανά­γκη, την ώρα αυτή να επι­κρα­τή­σει ψυ­χραι­μία από όλες τις πλευ­ρές. Να μπουν στην άκρη φέ­ου­δα και προ­σω­πάρ­χες, μι­κρο­πο­λι­τι­κές και φι­λο­δο­ξί­ες, αν πράγ­μα­τι είναι ου­σια­στι­κό το εν­δια­φέ­ρον για την ενο­ποί­η­ση της κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νης κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, που έχει γίνει χίλια κομ­μά­τια. Τόσα κομ­μά­τια όσα και οι από­ψεις του κα­θε­νός ξε­χω­ρι­στά για το πώς θα πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει αυτή η πρω­το­βου­λία.

Το πρώτο, ου­σια­στι­κό, βήμα φαί­νε­ται να έγινε κατά την συ­νά­ντη­ση του Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου με την Φώφη Γεν­νη­μα­τά. Και λέω, φαί­νε­ται, διότι υπάρ­χει πάντα ο κίν­δυ­νος να τορ­πι­λι­στεί η προ­σπά­θεια αφού οι δια­φω­νί­ες για τον τρόπο, τον χρόνο, την συ­γκυ­ρία και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις είναι πολ­λές, από όλες τις εμπλε­κό­με­νες πλευ­ρές.

Η αλή­θεια είναι ότι, πολλά ερω­τη­μα­τι­κά πλα­νώ­νται στον αέρα για την συ­νερ­γα­σία και «πού θέ­λουν τε­λι­κά να το πάνε». Ο μόνος τρό­πος για να δο­θούν οι απα­ντή­σεις, είναι να αφή­σου­με τις εξε­λί­ξεις να τρέ­ξουν. Να σχη­μα­το­ποι­η­θεί η συ­νερ­γα­σία, να ξε­κα­θα­ρί­σει το θολό τοπίο των πρώ­των ημε­ρών, κι όταν κα­τα­κά­τσει η σκόνη να μπουν οι «κόκ­κι­νες γραμ­μές». Οι όποιες «κόκ­κι­νες γραμ­μές» κι αν χρειά­ζε­ται βε­βαί­ως να μπουν.

Εχει με­γα­λύ­τε­ρη αξία, να δη­μιουρ­γη­θεί ένας τρί­τος πόλος ανά­με­σα σε ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ΝΔ. Ένα ανά­χω­μα, που θα κόψει την φόρα της Χρυ­σής Αυγής, μια ασφα­λι­στι­κή δι­κλεί­δα ότι δεν θα εγκλω­βι­στεί ξανά ο ψη­φο­φό­ρος του κέ­ντρου και της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, μια προ­ο­πτι­κή ότι δεν θα δια­μορ­φω­θούν ξανά συν­θή­κες δι­πο­λι­σμού στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή.

Μπρο­στά σε αυτή την με­γά­λη ευ­και­ρία, οι επι­φυ­λά­ξεις και οι αμ­φι­βο­λί­ες για την τύχη ή τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του εγ­χει­ρή­μα­τος, αυ­τό­μα­τα γί­νο­νται πολύ μι­κρές. Σχε­δόν αό­ρα­τες. Το θυ­μι­κό του κα­θε­νός μπο­ρεί να αντι­δρά, γιατί ο δια­χω­ρι­σμός και ο απο­χω­ρι­σμός έγινε πρό­σφα­τα και όχι ομαλά. Ποιος είναι αυτός ο απο­χω­ρι­σμός εξάλ­λου που δεν αφή­νει πικρή γεύση στο στόμα και ποιος είναι δια­χω­ρι­σμός εκεί­νος που δεν απαι­τεί όρια, φυ­σι­κά και νοητά…

Οι συν­θή­κες δεν θα είναι ποτέ ιδα­νι­κές. Τώρα, που έγι­ναν τα πρώτα βή­μα­τα ας βρουν στέ­ρεο έδα­φος να πα­τή­σουν. Κι αν αυτοί που κρα­τούν τα ηνία της προ­σπά­θειας, ξε­στρα­τί­σουν ή χά­σουν τον προ­σα­να­το­λι­σμό τους, η βάση έχει την δύ­να­μη είτε να τους επα­να­φέ­ρει είτε να τους αφή­σει στου δρό­μου τα μισά.

Η ευ­και­ρία δεν πα­ρου­σιά­ζε­ται συχνά κι αν πράγ­μα­τι η ανα­σύ­στα­ση της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς είναι αυτό που θα βοη­θή­σει την χώρα, θα είναι κρίμα να πάει χα­μέ­νη. Δεύ­τε­ρη δεν θα υπάρ­ξει. Του­λά­χι­στον όχι, πριν ισο­πε­δω­θούν όλα.