Διεκδικεί χρηματική αποζημίωση από το Δημόσιο και το ΤΑΠΑ ιδιοκτήτης νυκτερινού κέντρου

Eνώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, με αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και του Τα­μεί­ου Αρ­χαιο­λο­γι­κών Πόρων και Απαλ­λο­τριώ­σε­ων, προ­σέ­φυ­γε ο ιδιο­κτή­της δη­μο­φι­λούς νυ­χτε­ρι­νού κέ­ντρου δια­σκέ­δα­σης στην Με­σαιω­νι­κή Πόλη, που πα­ρο­λί­γον να δει το κα­τά­στη­μά του να κα­ταρ­ρεύ­σει…

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο ενά­γων εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται από το έτος 2006 κα­τά­στη­μα υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος στην οδό Πυ­θα­γό­ρα.

Το ακί­νη­το, στο οποίο βρί­σκε­ται το πα­ρα­πά­νω κα­τά­στη­μα, ήτοι μια λι­θό­κτι­στη μο­νώ­ρο­φη οι­κο­δο­μή έχει απο­κτή­σει στα­θε­ρή πε­λα­τεία και συ­γκα­τα­λέ­γε­ται με­τα­ξύ των γνω­στών κέ­ντρων δια­σκέ­δα­σης του νη­σιού.

Το συ­γκε­κρι­μέ­νο ακί­νη­το συ­νο­ρεύ­ει –ου­σια­στι­κά εφά­πτε­ται- ανα­το­λι­κά με με­ρί­δα, εντός της οποί­ας υφί­στα­ται μία πα­λαιά εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νη οι­κο­δο­μή,  η οποία με­τα­βι­βά­στη­κε στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, συ­νε­πεία της μετά της Ιτα­λί­ας σύμ­βα­σης οι­κο­νο­μι­κής συ­νερ­γα­σί­ας στις 25-08-1949 και στη συ­νέ­χεια πε­ρι­ήλ­θε στον Ορ­γα­νι­σμό Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας Δη­μο­σί­ου Δω­δε­κα­νή­σου.

Από δε την έναρ­ξη ισχύ­ος του Ν.Δ. 195/1973 ολό­κλη­ρη η κι­νη­τή και ακί­νη­τη πε­ριου­σία του κα­ταρ­γου­μέ­νου Ορ­γα­νι­σμού πε­ρι­ήλ­θε αυ­το­δι­καί­ως στην κυ­ριό­τη­τα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και το εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται πλέον το ΤΑΠΑ.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει αργά το βράδυ της 27ης Οκτω­βρί­ου και ξη­με­ρώ­μα­τα της 28ης Οκτω­βρί­ου 2010 ση­μειώ­θη­κε ισχυ­ρή βρο­χό­πτω­ση στην πε­ριο­χή, με απο­τέ­λε­σμα να κα­ταρ­ρεύ­σει –λόγω της πλημ­με­λούς συ­ντή­ρη­σης όλα αυτά τα έτη- η οροφή της οι­κο­δο­μής ιδιο­κτη­σί­ας του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου .

Σύμ­φω­να με τε­χνι­κή έκ­θε­ση πο­λι­τι­κού μη­χα­νι­κού κατά τη νε­ρο­πο­ντή που ση­μειώ­θη­κε η οροφή της όμο­ρης οι­κο­δο­μής κα­τέρ­ρευ­σε συ­μπα­ρα­σύ­ρο­ντας τμήμα των πε­ρι­με­τρι­κών τοι­χο­ποι­ϊ­ών της.

Η κα­τάρ­ρευ­ση προ­έ­κυ­ψε από την αστο­χία φθαρ­μέ­νων φε­ρό­ντων στοι­χεί­ων λόγω φυ­σι­κής διά­βρω­σης από την εισ­ροή των βρό­χι­νων υδά­των σε συν­δυα­σμό με την πλή­ρω­ση της ορο­φής από αυτά.

Η πλάκα της ορο­φής ήταν κα­τα­σκευα­σμέ­νη από σκυ­ρό­δε­μα, το οποίο στη­ρι­ζό­ταν σε με­ταλ­λι­κούς δο­κούς και κα­τέρ­ρευ­σε στο εσω­τε­ρι­κό του κτί­σμα­τος συ­μπα­ρα­σύ­ρο­ντας τμή­μα­τα από τη στέψη των φέ­ρου­σων λι­θο­δο­μών.

Συ­ντρίμ­μια των λι­θο­δο­μών βρέ­θη­καν στους πε­ρι­με­τρι­κούς δη­μο­σί­ους οδούς καθώς και επί του θόλου της ισό­γειας οι­κο­δο­μής.

Ακόμη, με­γά­λο τμήμα της βο­ρι­νής και δυ­τι­κής λι­θο­δο­μής φέρει σή­με­ρα εκτε­νείς καθ’ ύψος ρωγ­μές κα­θι­στώ­ντάς το επι­σφα­λή για τη δη­μό­σια υγεία ως ετοι­μόρ­ρο­πο.

Επι­πλέ­ον πα­ρα­τή­ρη­σε στην οι­κο­δο­μή που στε­γά­ζε­ται το κέ­ντρο ζη­μιές, οι οποί­ες προ­κλή­θη­καν κατά την εξέ­λι­ξη του πα­ρα­πά­νω συμ­βά­ντος στο τμήμα του θόλου και τη λι­θο­δο­μής που βρί­σκε­ται σε επαφή με την κα­τε­στραμ­μέ­νη οι­κο­δο­μή.

Συ­γκε­κρι­μέ­να τόσο από την κρού­ση των λίθων στο θόλο, όσο και κατά τη διέ­γερ­ση – δό­νη­ση που προ­κλή­θη­κε στην κα­τα­σκευή από την πτώση της γει­το­νι­κής πλά­κας και τμή­μα­τα των λι­θο­δο­μών, διέρ­ρευ­σαν και απο­δυ­να­μώ­θη­καν οι αρμοί του θόλου εσω­τε­ρι­κά του κα­τα­στή­μα­τος.

Τμήμα της υγρο­μό­νω­σης της ορο­φής του θόλου έφερε ζη­μιές από την κρού­ση των λι­θο­σω­μά­των της γει­το­νι­κής οι­κο­δο­μής καθώς και από τις κα­τα­σκευ­ές αντι­στή­ρι­ξης που εγκα­τα­στά­θη­καν από το κλι­μά­κιο της αρ­χαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σί­ας τις επό­με­νες ημέ­ρες για την αντι­στή­ρι­ξη του ετοι­μόρ­ρο­που δυ­τι­κού τοί­χου.

Τε­λι­κώς, η απο­κα­τά­στα­ση των ζη­μιών που υπέ­στη η επι­χεί­ρη­ση του ενά­γο­ντος ολο­κλη­ρώ­θη­καν ιδί­αις δα­πά­ναις, περί τις αρχές Φε­βρουα­ρί­ου 2012, όταν και του δό­θη­κε η προ­φο­ρι­κή δια­βε­βαί­ω­ση από μη­χα­νι­κό ότι δεν υπήρ­χε πρό­βλη­μα για τη στα­τι­κή επάρ­κεια του κτη­ρί­ου και μπο­ρού­σε να προ­χω­ρή­σει στην επα­να­λει­τουρ­γία της επι­χεί­ρη­σής του.

Ο ενά­γων «πυ­ρο­βο­λεί» το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο και το ΤΑΠΑ για την αδια­φο­ρία που έχουν επι­δεί­ξει για τη συ­ντή­ρη­ση των κτη­ρί­ων ιδιο­κτη­σί­ας και εκ­με­τάλ­λευ­σης τους στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου.

«Επα­νει­λημ­μέ­να τόσο οι αρ­μό­διοι φο­ρείς όσο και οι πο­λί­τες έχουν δια­μαρ­τυ­ρη­θεί για την κακή κα­τά­στα­ση που βρί­σκο­νται τα πα­ρα­πά­νω ακί­νη­τα, ανά­με­σα στα οποία και το επί­δι­κο, τα οποία έχουν εγκα­τα­λει­φθεί προ πολ­λού από τους κα­τό­χους τους και δεν έχουν έκτο­τε συ­ντη­ρη­θεί από το Δη­μό­σιο και το Τ.Α.Π.Α., με απο­τέ­λε­σμα πολλά από αυτά, ανά­με­σα στα οποία και το επί­δι­κο, να «κρέ­μο­νται ετοι­μόρ­ρο­πα στον αέρα» και να υφί­στα­ται άμε­σος κίν­δυ­νος για τη σω­μα­τι­κή ακε­ραιό­τη­τα των πο­λι­τών. Μά­λι­στα, και κατά το επί­δι­κο συμ­βάν από θαύμα δε θρη­νή­σα­με κά­ποιο θύμα, αφού η νε­ρο­πο­ντή ση­μειώ­θη­κε σε ώρα, κατά την οποία δεν κυ­κλο­φο­ρούν πο­λί­τες στην επί­δι­κη πε­ριο­χή» το­νί­ζει με­τα­ξύ άλλων.

Η πλημ­με­λής συ­ντή­ρη­ση του κτη­ρί­ου από τους ενα­γό­με­νους οδή­γη­σε, όπως επι­ση­μαί­ε­νι, στην αστο­χία των φθαρ­μέ­νων φε­ρό­ντων στοι­χεί­ων λόγω της φυ­σι­κής διά­βρω­σης από την εισ­ροή των βρό­χι­νων υδά­των, προ­σθέ­τω­ντας ότι «είναι προ­φα­νές ότι στην επί­δι­κη πε­ρί­πτω­ση ότι υπήρ­ξε πα­ρά­βα­ση της διοι­κη­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης επι­μέ­λειας από την πλευ­ρά των ενα­γο­μέ­νων.  Όπως ανα­φέρ­θη­κε πα­ρα­πά­νω εκεί­νος που επι­τρέ­πει να υπάρ­ξει μια εστία δια­κιν­δύ­νευ­σης, στο πεδίο για το οποίο είναι υπεύ­θυ­νος, πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει όλα τα δια­θέ­σι­μα μέσα ώστε να απο­τρέ­ψει τον κίν­δυ­νο που μπο­ρεί να επα­πει­λή­σει τρί­τους.

Παρά το γε­γο­νός ότι οι ενα­γό­με­νοι γνώ­ρι­ζαν την κακή κα­τά­στα­ση που βρι­σκό­ταν το συ­γκε­κρι­μέ­νο ακί­νη­το και τις ερ­γα­σί­ες συ­ντή­ρη­σης που έπρε­πε να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν για να το προ­φυ­λά­ξουν από πι­θα­νή κα­τάρ­ρευ­σή του, αυτοί ουδέν έπρα­ξαν όλα αυτά τα έτη».  Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Γ. Λα­μπα­δά­κης.