“Ο Τσίπρας, είναι ο νεαρός άνδρας που ο Ολαντ θα ήθελε να είναι”

Παρίσι: Της Μαρίας Δεναξά

Κάθε σελίδα και μια απο­κά­λυψη, στο βιβλίο-ντοκουμέντο «Ενας πρό­ε­δρος δεν πρέπει να τα λέει αυτά», με τις εκμυ­στη­ρεύ­σεις του Φραν­σουά Ολαντ.

Ο Γάλλος πρό­ε­δρος εκτός από τα σημα­ντικά γεγο­νότα που εξι­στο­ρούσε λεπτο­με­ρώς στους συγ­γρα­φείς του βιβλίου, τους άφηνε να γίνουν μάρ­τυ­ρες σοβαρών συζη­τή­σεων που είχε με ευρω­παί­ους πολι­τι­κούς πάνω σε καυτά ζητή­ματα, ενώ τους επέ­τρεπε να είναι παρό­ντες και στις τηλε­φω­νι­κές συνο­μι­λίες που είχε με τον Έλληνα πρω­θυ­πουργό Αλέξη Τσίπρα. Αυτό ανα­φέ­ρουν οι δυο δημο­σιο­γρά­φοι σε σχετικό από­σπα­σμα του βιβλίου.

«Μια διερ­μη­νέας πλη­σιά­ζει ντρο­παλά το γραφείο του προ­έ­δρου. Ο Φραν­σουά Ολαντ βάζει την ανοιχτή ακρόαση, μια μεταλ­λική φωνή ακού­γε­ται. Στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο Αλέξης Τσίπρας. 7 Μαρτίου 2015. Είμαστε στο γραφείο του Φραν­σουά Ολαντ. Η ιδιαι­τέρα του για μια μόνο φορά, μας κανό­νισε το ραντε­βού να γίνει Σάββατο.

Κι έπεσε πολύ καλά, την ώρα του ραντε­βού μας ο Γάλλος πρό­ε­δρος πρέπει να τηλε­φω­νή­σει στον Έλληνα πρω­θυ­πουργό. Πλήρης δια­φά­νεια. Καμία σκη­νο­θε­σία, ο πρό­ε­δρος εξασκεί απλά την δουλειά του μπροστά μας, η οποία είναι τόσο ιδιαί­τερη. Είμαστε οι προ­νο­μιού­χοι μάρ­τυ­ρες της υπό­γειας δράσης του σ αυτή την ελλη­νική κρίση που έχει τα χαρα­κτη­ρι­στικά ενός θρίλερ!», ανα­φέ­ρε­ται.

Ο Φραν­σουά Ολαντ χρη­σι­μο­ποί­ησε τον Αλέξη Τσίπρα;

Για την συγ­γραφή του βιβλίου χρειά­στηκε οι δυο δημο­σιο­γρά­φοι να συνα­ντή­σουν τον Γάλλο πρόεδρο, για περισ­σό­τε­ρες από 100 φορές τα τελευ­ταία πέντε χρόνια. Από τις συζη­τή­σεις του με τον Ολαντ, ο Φαμπρίς Λομ, ένας από τους δύο δημοσιογράφους-συγγραφείς, απο­κό­μισε ότι ο Γάλλος πρό­ε­δρος, ήταν στορ­γι­κός απέ­να­ντι στον Αλέξη Τσίπρα, γιατί θεω­ρούσε ότι η συμπε­ρι­φορά του άγγιζε σχεδόν την πολι­τική αφέλεια.

Από την άλλη η προ­σπά­θεια που κατέ­βαλλε ο Γάλλος πρό­ε­δρος για να σώσει την Ελλάδα, ενίσχυε το προφίλ του σε ευρω­παϊκό και εθνικό επίπεδο, αλλά δεν ήταν ανι­διο­τε­λής. Η οπι­σθο­χώ­ρηση του Αλέξη Τσίπρα χάρη στις προ­σπά­θειες του Ολαντ, απο­δυ­νά­μωσε τον αρχηγό της γαλ­λι­κής ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, Ζαν Λικ Μελαν­σόν, πολι­τικό αντί­παλο του σημε­ρι­νού ενοίκου του Ελιζέ.

Στο ερώτημα αν το ενδια­φέ­ρον του Ολαντ για την Ελλάδα και τον Τσίπρα, ήταν πραγ­μα­τικό ή από συμ­φέ­ρον επειδή είναι πρό­ε­δρος της Γαλ­λι­κής Δημο­κρα­τίας ο Φαμπρίς Λομ απά­ντησε στο Real.gr:

«Πιστεύω ότι δεν πρέπει να είμαστε αφελείς. Ο πρό­ε­δρος Ολαντ, πιστεύει πολύ στις ανθρώ­πι­νες σχέσεις και με τον Τσίπρα, έγινε κάτι το ανε­ξή­γητο. Δηλαδή είναι κάτι περισ­σό­τερο από την γοητεία του Τσίπρα, (ο Ολαντ) ένιωσε στοργή για τον Τσίπρα κι αυτό είναι πέρα από την πολι­τική. Βρήκε ότι αυτός ο άνδρας τον αγγίζει, τον θαυ­μά­ζει και αγγίζει σχεδόν την πολι­τική αφέλεια.

«Το λέω αυτό γιατί (ο Τσίπρας), είναι το αντί­θετο από τον Ολαντ. Ο Ολαντ, είναι τα πάντα, εκτός από αφελής. Ο Τσίπρας παρου­σιά­στηκε σαν ένας ιδε­α­λι­στής, ενώ ο Ολαντ είναι ρεα­λι­στής. Κάπου ο Τσίπρας, είναι ο νεαρός άνδρας που ο Ολαντ θα ήθελε να είναι. Κάποιος που πιστεύει στις πολύ αρι­στε­ρές ιδέες, που πιστεύει ότι θα αλλάξει τον κόσμο, την χώρα του και είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ολαντ, έχει πολύ στοργή για αυτόν.

«Μετά αν μιλάμε σε επίπεδο πολι­τι­κής, δεν απο­κλεί­ε­ται ο Ολαντ να είπε πως “αν σώσω την Ελλάδα, θα φανώ σαν ήρωας σε ευρω­παϊκό επίπεδο και θα ανα­βαθ­μι­στώ στα μάτια των Γάλλων” κι αυτό σίγουρα έπαιξε το ρόλο του.

«Και ένας τρίτος λόγος, αλλά αυτός είναι για εσω­τε­ρική πολι­τική κατα­νά­λωση, θα σκέ­φτηκε πως “αν ο Τσίπρας, είναι η ενσάρ­κωση της ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, αυτή η ιδε­α­λι­στική αρι­στερά που με ενοχλεί στη Γαλλία και με κατη­γο­ρεί ότι δεν είμαι αρκετά αρι­στε­ρός, εάν κατα­φέρω να απο­δείξω ότι η ιδε­α­λι­στική αρι­στερά είναι υπο­χρε­ω­μένη να συμπρά­ξει με την πραγ­μα­τι­κό­τητα, τότε αυτό θα είναι ένα πολύ καλό μάθημα για την αρι­στερή πτέρυγα, η οποία θα πρέπει να κατα­λά­βει ότι πρέπει να συνερ­γα­στούμε με τον καπι­τα­λι­σμό, με την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή κτλ” ».

Και μια μέρα μάλιστα, προ­σθέ­τει ο Φαμπρίς Λομ, μας το είπε γελώ­ντας, ότι «τώρα ο Ζαν Λικ Μελαν­σόν, που εκπρο­σω­πεί την ριζο­σπα­στική αρι­στερά είναι πολύ ενο­χλη­μέ­νος γιατί στήριξε τον Τσίπρα στην μάχη που έδινε με τις ευρω­παϊ­κές αρχές, που τον συνε­χάρη για το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος, που επι­θυ­μούσε η Ελλάδα να εγκα­τα­λεί­ψει την ευρω­ζώνη. Για τον Μελαν­σόν η μάχη του Τσίπρα ήταν αυτό που ήθελε να πράξει ενάντια στην Ευρώπη…»

Φυσικά τον Ολάντ τον δια­σκέ­δαζε, όταν είδε στο τέλος ότι ο Αλέξης Τσίπρας οπι­σθο­χώ­ρησε και δέχθηκε την πλειο­ψη­φία των δρα­κό­ντειων μέτρων τα οποία επέ­βαλλε στη χώρα του. Αυτό μας το υπο­γράμ­μισε λέγο­ντας ότι «ο Μελαν­σόν τώρα δεν μπορεί να πεί ότι ο Τσίπρας είναι ένας από τους δικούς του» κι ότι ήταν «ενο­χλη­μέ­νος».

Κι αυτό τον δια­σκέ­δαζε. Όλη αυτή η ιστορία ήταν και ένα μάθημα σε εθνικό επίπεδο επίσης. Για να κατα­λήξω πιστεύω ότι είναι ένα μείγμα και των δυο. Ανθρώ­πινη ειλι­κρί­νεια και στοργή από τη μία και υπο­λο­γι­σμοί και συμ­φέ­ρον από την άλλη.