Δημήτρης Κούκος: Ζωγράφος, φανατικός φίλος της Ρόδου

Πριν λίγες ημέρες στο « Βήμα της Κυρια­κής », ο γνωστός στους εικα­στι­κούς κύκλους της χώρας μας, με σειρά εκθέ­σεων στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό ζωγρά­φος

Δημή­τρης Κούκος, μας εξέ­πληξε για μία ακόμη φορά ευχά­ρι­στα.

Με ένα γραπτό και ζωγρα­φικό οδοι­πο­ρικό παρου­σί­ασε την αγα­πη­μένη του Ρόδο στο κοινό της εφη­με­ρί­δας και όχι μόνο.

Πολύ αγα­πη­τός φίλος και συνερ­γά­της, ( είναι Μέλος της Καλ­λι­τε­χνι­κής Επι­τρο­πής του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης του Δήμου Ρόδου) απέ­δειξε  για μια ακόμη φορά την αγάπη του προς το νησί μας, στο οποίο υπη­ρέ­τησε πριν πολλά χρόνια τη στρα­τιω­τική του θητεία και έκτοτε πάνω από σαράντα χρόνια το επι­σκέ­πτε­ται, κάθε χρόνο.

Με τους καμ­βά­δες και τα πινέλα  «ανά χείρας», αλω­νί­ζει το νησί.

Μπορεί να τον βρεις τη μια στο ύπαιθρο, στη  παραλία, στα κάστρα, την άλλη σε βρα­χώ­δεις περιο­χές ακόμη και σε ταρά­τσες, με ξαπλω­μέ­νους τους μου­σα­μά­δες να εμπνέ­ε­ται και να απο­τυ­πώ­νει με το δικό του αφαι­ρε­τικό τρόπο κάθε λογής τοπίο.

Δεν υπάρχει συνέ­ντευξή η συνο­μι­λία του στην οποία να μην ανα­φέ­ρε­ται η Ρόδος. Για κάποιον που δεν γνω­ρί­ζει πρόσωπα και πράγ­ματα τον εκλαμ­βά­νει ως Ροδίτη.

Συχνά λέει: « Η Ρόδος με ενδια­φέ­ρει πάρα πολύ, μου πάει πολύ αυτό το ροζ μοβέ που έχει. Έχει μια ένταση, είναι πολύ ερωτικό νησί. Έχει μια άλλη διά­σταση. Τερά­στια ιστορία. Εδώ ενώ­νο­νται πολι­τι­σμοί. Ακόμη και αυτός ο του­ρι­σμός μου δίνει μια ένταση. Έχει πολύ ωραία τοπία, πολύ ωραία κάστρα, είναι ένας κόσμος μαγικός τα βρί­σκεις όλα»

Στη Ρόδο έχει μόνο πολλούς και καλούς φίλους. Ο μεγάλος πίνακας που κοσμεί το  γραφείο του Δημάρ­χου είναι δική του δημιουρ­γία.

Τον ευχα­ρι­στούμε για την αγνή αγάπη που επι­δει­κνύει για το νησί μας  και για την καλ­λι­τε­χνική προ­σφορά στην Πινα­κο­θήκη μας.

Αξίζει να δια­βά­σετε το κείμενο και να θαυ­μά­σετε τα έργα που έφτιαξε μαζί με το γραπτό οδοι­πο­ρικό.

 

Δρ. Νικό­λαος Τα. Φρόνας

Πρό­ε­δρος

Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης

Δήμου Ρόδου

 

Η Ρόδος του Νότου και

του Δημήτρη Κούκου

 

Ο ζωγρά­φος γράφει και ζωγρα­φί­ζει στιγ­μιό­τυπα από το πιο αυθε­ντικό κομμάτι του νησιού του ήλιου και της άμμου

 

Του  ΝΙΚΟΥ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΥ – BHMA THΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ –ΒΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

 

Προτού εξε­ρευ­νήσω συστη­μα­τικά με πολλά ταξίδια τον Νότο του νησιού των ρόδων και αισθανθώ επί τόπου την αύρα της αυθε­ντι­κής Ρόδου που εξα­κο­λου­θεί να πνέει εδώ με είχε προϊ­δε­ά­σει ο ζωγρά­φος Δημή­τρης Κούκος. Αυτό ακριβώς κάνει και ο ίδιος στα συνήθως μεγάλων δια­στά­σεων έργα του.

Επί τόπου, πάνω στις αμμου­διές ή στους βράχους απλώνει τους χωρίς προ­κα­θο­ρι­σμένα όρια καμ­βά­δες του και ζωγρα­φί­ζει με φορ­τω­μέ­νες με χρώμα έντονες χει­ρο­νο­μίες την αύρα του τόπου. Η άμμος, τα πετρα­δά­κια και τα ξερά χόρτα, ίσως και κάποιο μικρο­σκο­πικό κοχύλι, ενσω­μα­τώ­νο­νται στην επι­φά­νεια του πίνακα. Στην αρχή η εικόνα που ανα­δύ­ε­ται από τον καμβά είναι σχεδόν ρεα­λι­στική. Οσο όμως προ­σθέ­τει στρώ­σεις χρω­μά­των το έργο χάνει σε ρεα­λι­στι­κό­τητα και κερ­δί­ζει σε αίσθημα. Είναι θαυ­μά­σιο πώς ο ζωγρά­φος με χρώματα δια­φο­ρε­τικά από τα φυσικά και σχήματα ασαφή δίνει μια τόσο σαφή εικόνα της ατμό­σφαι­ρας του τοπίου. Στα έργα μικρών δια­στά­σεων που φιλο­τέ­χνησε ειδικά για «Το Βήμα» ο Δημή­τρης Κούκος συγκρα­τή­θηκε στην πρώτη φάση δημιουρ­γίας των τοπίων του για να είναι αυτά πιο κοντά στο βλέμμα και στην ψυχή του περι­η­γητή της Νότιας Ρόδου. Ας τον ακο­λου­θή­σουμε στις γει­το­νιές του Νότου.

«Το νησί του ήλιου. Απέ­ρα­ντες χρυσές αμμου­διές, φωτεινό γαλάζιο, αστρα­φτερό λευκό των παρα­δο­σια­κών οικι­σμών. Ακρο­πό­λεις και κάστρα που μαρ­τυ­ρούν το πέρασμα των αιώνων και των δια­φο­ρε­τι­κών πολι­τι­σμών. Αυτά και άλλα πολλά συν­θέ­τουν τη μαγεία και τη διεκ­δί­κηση του τίτλου του πιο όμορφου νησιού του κόσμου.

Ξεκι­νώ­ντας από τον εσω­τε­ρικό κόσμο της Ρόδου που αγα­πούσε ο σπου­δαίος δάσκα­λός μου Γιάννης Μόραλης, ο οποίος μου μετέ­δωσε το ενδια­φέ­ρον και την αγάπη του γι’ αυτόν τον χώρο. Αγία Ελεούσα με την όμορφη στέρνα που κατα­σκεύ­α­σαν οι Ιταλοί και που τώρα φιλο­ξε­νεί το ενδη­μικό των ρεμάτων της Νότιας Ρόδου ψαράκι, μενία το λένε οι γηγε­νείς, μονα­δικό στη Γη, το μετα­βυ­ζα­ντινό εκκλη­σάκι της Πανα­γίας, μαγικός τόπος, μονα­δι­κός σε φυσική ομορφιά.

 

 

Χαράκι

 

Πηγαί­νουμε ανα­το­λικά προς την παραλία και συνα­ντάμε τον παλαιό αερο­διά­δρομο της Καλάθου που στην παραλία της κρύβει ένα μονα­δικό κοχύλι. Ο Δημή­τρης Μυταράς, παθια­σμέ­νος με τη θάλασσα και τη συλλογή κοχυ­λιών, παράγ­γειλε στον μαθητή μας Πανα­γιώτη Μπε­ρε­δήμα, άξιο ανι­χνευτή των βυθών, να του βρει ένα.

Κατε­βαί­νο­ντας στον Νότο συνα­ντάμε την παραλία της Αγάθης, ατε­νί­ζο­ντας το Χαράκι με το κάστρο του και στο βάθος του ορί­ζο­ντα δια­κρί­νουμε την πανέ­μορφη Λίνδο, μία από τις τρεις δωρικές πόλεις της Ρόδου. Οι άλλες είναι η Κάμει­ρος και η Ιαλυσός. Εκεί αξίζει να πας να ζωγρα­φί­σεις, μου είπε ο δάσκα­λός μου Νίκος Νικο­λάου. Το γνωστό Ιππο­τικό κάστρο της Λίνδου βρί­σκε­ται στην κορυφή του πέτρι­νου λόφου και δεσπό­ζει πάνω από τον παρα­δο­σιακό οικισμό με τις μνη­μεια­κές εξώ­πορ­τες. Θρο­νιά­στηκε πάνω στα ερείπια του ναού της Λινδίας Αθηνάς του 3ου αιώνα π.Χ. και της Αρχαϊ­κής ακρό­πο­λης που έχτισε ο σοφός Κλε­ό­βου­λος τον 6ο αιώνα π.Χ. και η οποία ανα­και­νί­στηκε την κλασική περίοδο, το 407 π.Χ.

Ο οχυρός  λόφος  είχε  κατοι­κη­θεί  από την  Εποχή  του  Χαλκού (2.500 π.Χ.), αλλά η

 

          Μαύρος Κάβος

 

σημα­ντι­κό­τερη περί­ο­δος ανά­πτυ­ξης της πόλης σημα­το­δο­τή­θηκε με την έλευση των Δωριέων, τον 10ο αιώνα π.Χ. Θυμάμαι, όταν ανε­βαί­ναμε στο Κάστρο, με τη σχεδόν τρι­γω­νική κάτοψη, με τον Κώστα Τσόκλη και τη σύζυγό του, βλέ­πο­ντας ο εξαι­ρε­τι­κός εικα­στι­κός μια σπηλιά, φώναξε: Να, εδώ θέλω να μείνω! Ο Τσόκλης έκανε τότε έκθεση στο Καστέλο στην πόλη της Ρόδου και εγώ ανέλαβα να τους οδηγήσω στον γύρο της Ρόδου που μας έμεινε αξέ­χα­στος. Από το Κάστρο δια­γρά­φε­ται κάτω η πανο­ρα­μική εικόνα της βρά­χι­νης αγκα­λιάς του Αγίου Παύλου.

 

 

Άγιος Παύλος

Προ­χω­ράμε νότια και συνα­ντάμε τους Πεύκους, ένα χωριό για χαλά­ρωση μέσα στην αμμου­διά και στη θάλασσα. Λάρδος, ωραίο χωριό σαν να είσαι στην Ανατολή. Και μετά από μερικά χιλιό­με­τρα το πανέ­μορφο ξενο­δο­χείο Lindian Village του φίλου μας Ντέμη Σβυ­ριάδη. Είχαμε την ευκαι­ρία εγώ και η σύζυγός μου, επίσης ζωγρά­φος Αντα Τσι­ρο­πού­λου να γεμί­σουμε το ξενο­δο­χείο με έργα που ζωγρα­φί­σαμε επί τόπου. Ασκλη­πειός, Γενάδι, Λαχανιά, με το ωραίο σπίτι του αρχαιο­λό­γου Ηλία Κόλλια να δεσπό­ζει στην παραλία. Ο Ηλίας Κόλλιας μαζί με την αξέ­χα­στη Βάνα Τρια­ντα­φύλ­λου, από το ιταλικό προ­ξε­νείο, μου έδωσαν την ευκαι­ρία να εκθέσω στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου έργα που έγιναν ως επί το πλεί­στον στη Ρόδο, μια έκθεση ζωής, αφιε­ρω­μένη στα 2.400 χρόνια της ιστο­ρίας του νησιού των ρόδων.

Συνε­χί­ζουμε στο Πλημ­μύρι που το έχουμε συν­δέ­σει με το καλύ­τερο ψάρι. Πλη­σιά­ζουμε στην περιοχή του Αγίου Παύλου με την καθο­λική εκκλη­σιά και τα κτίρια των ιτα­λι­κών φυλακών. Εκεί είναι ο μαγικός δρόμος που μέσα από τους αμμό­λο­φους βγαίνει σε μια ονει­ρε­μένη παραλία, εκτε­τα­μένη, με πρα­σι­νο­γά­λαζα νερά και με ψάρια πολύ­χρωμα να πηδούν έξω από το νερό. Κοχύλια σπάνια, πανέ­μορφα. Εκεί βρήκαμε εγώ και η σύζυγός μου το μοβ κοχύλι. Δίπλα υπάρ­χουν άλλες τρεις παρα­λίες και τα υψώματα είναι γεμάτα απο­λι­θώ­ματα.

Και μετά το γοη­τευ­τικό Πρα­σο­νήσι, η άλλη άκρη της Ρόδου. Η μαγεία ολο­φά­νερη, όπως μου έλεγε ο Ηλίας Κόλλιας και πρό­σθετε και την Όλυμπο της Καρ­πά­θου που επίσης λάτρευε. Η φαρδιά αμμου­διά που συνδέει το Πρα­σο­νήσι με το κυρίως σώμα της Ρόδου έχει από τη μια μεριά πάντα κύμα για τους λάτρεις της ιστιο­σα­νί­δας και του kite serf  και από την άλλη θάλασσα λάδι.

 

 

         Πρα­σο­νήσι

 

Πιά­νο­ντας την άλλη ακτή της Ρόδου πηγαί­νουμε στη θάλασσα της Απο­λακ­κιάς και στους Φούρ­νους με τις αγκα­λιές τα κρι­νά­κια της άμμου. Αφη­νό­μα­σταν σαν ιστιο­σα­νί­δες να μας παίρνει το κύμα και να μας πετά στην αμμου­διά δια­τρέ­χο­ντας πολλά μέτρα. Το κάναμε αυτό και με μαθητές της Σχολής Καλών Τεχνών. Μεγάλος λάτρης της δοκι­μα­σίας ήταν ο Δημή­τρης Σεβα­στά­κης, ο σπου­δα­στής που έπαιζε με τις λέξεις και τα πινέλα. Καταβιά, λίμνη Απο­λακ­κιάς, Μονό­λι­θος, μαγε­μένο κάστρο, δυνατό πράσινο που μου θύμισε το σκούρο της Θράκης.

 

            Μονό­λι­θος

 

Στον Μονό­λιθο, πάνω στον θεόρατο βράχο, σώζο­νται τμήματα των τειχών, δυο στέρνες και ο ναός του Αγίου Παντα­λέ­ο­ντος.

Υπάρχει το δρομάκι που πηγαί­νει στον Προφήτη Ηλία, μια ωραία δια­δρομή μέσα στο δάσος. Στην κορυφή τα δυο ξενο­δο­χεία με πολλή ιστορία από την ιταλική κατοχή, ο Ελαφος και η Ελαφίνα.

 

         Κάμει­ρος

Κατε­βαί­νο­ντας συνα­ντάμε τα ερείπια της αρχαίας Καμεί­ρου, της δεύ­τε­ρης δωρικής πόλης, και τη Σκάλα της απ’ όπου απο­πλέ­ουν τα σκάφη για τη Χάλκη και λει­τουρ­γούν εστια­τό­ρια για ψάρι.

Τελειώ­νουμε με το κάστρο της Κρη­τι­νίας που δεσπό­ζει στη δυτική μεριά του νησιού. Οι παλιοί γηγε­νείς λένε ότι αυτή η πλευρά και περισ­σό­τερο η νοτιο­δυ­τική είναι η πραγ­μα­τική Ρόδος».