Διπλωματική, κι αν χρειαστεί δικαστική, διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών

Τον διπλω­μα­τικό κατ’ αρχήν δρόμο για τη διεκ­δί­κηση των γερ­μα­νι­κών οφειλών μέσω δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με τη γερ­μα­νική κυβέρ­νηση, αλλά και τον δικα­στικό σε περί­πτωση που η Γερ­μα­νία επι­μεί­νει στη σημε­ρινή αρνη­τική της στάση, προ­τεί­νε­ται στην έκθεση της Δια­κομ­μα­τι­κής Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Επι­τρο­πής για τη διεκ­δί­κηση των Γερ­μα­νι­κών Οφειλών, οι εργα­σίες της οποίας ολο­κλη­ρώ­θη­καν με την ψήφιση της έκθεσης και την κατά­θεσή της στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής.

«Οι συνέ­πειες του Β΄ Παγκό­σμιου Πολέμου για την Ελλάδα και τους πολίτες της υπήρξαν τρο­μα­κτι­κές και ανε­πα­νόρ­θω­τες, καθώς η χώρα υπέστη απρόκλητη- προ­με­λε­τη­μένη επίθεση, αλλά και τη βάρβαρη κατοχή από τις δυνά­μεις της ναζι­στι­κής Γερ­μα­νίας, της φασι­στι­κής Ιταλίας και της τσα­ρι­κής Βουλ­γα­ρίας. Η τριπλή αυτή κατοχή οδήγησε τον ελλη­νικό λαό στην απόλυτη εξα­θλί­ωση, αφού εξάρ­θρωσε την οικο­νο­μία της χώρας. Η δια­πί­στωση αυτή προ­κύ­πτει αβίαστα από το υφι­στά­μενο υπηρεσιακό- κρατικό υλικό και τεκ­μη­ριώ­νε­ται από πλήθος ακλό­νη­των μαρ­τυ­ριών και πληθώρα ιστο­ρι­κών πηγών» σημειώ­νε­ται στην εισα­γωγή της έκθεσης.

Οι αξιώ­σεις της Ελλάδας σε αριθ­μούς

Μεταξύ των πολε­μι­κών επα­νορ­θώ­σεων περι­λαμ­βά­νο­νται απαι­τή­σεις από τον Α’ Παγκό­σμιο Πόλεμο με βάση τη Συνθήκη των Βερ­σαλ­λιών του 1919. Στην Ελλάδα κατα­βλή­θη­καν 47 εκατ. μάρκα για να δοθούν στους ιδιώτες δικαιού­χους, ενώ από το επα­νορ­θω­τικό ποσό των 485.975.000 χρυσών μάρκων έχουν εισπρα­χθεί 7.275.380 χρυσά μάρκα. Το υπό­λοιπο ποσό προσ­διο­ρί­στηκε από την Έκθεση της Ειδικής Επι­τρο­πής του Γενικού Λογι­στη­ρίου του Κράτους σε 9.189.270.837 ευρώ.

Όσον αφορά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο, ο προσ­διο­ρι­σμός του ΓΛΚ βάσει της Συν­διά­σκε­ψης των Παρι­σίων κατα­λή­γει στο συμπέ­ρα­σμα ότι οι καθαρές απαι­τή­σεις της Ελλάδας από τη Γερ­μα­νία ανέρ­χο­νται σε 6.741.07.692 δολάρια ΗΠΑ του 1938, ποσό που υπο­λο­γί­ζε­ται στα 309.498.827.179,51 ευρώ. Σε αυτό τον προσ­διο­ρι­σμό δεν περι­λαμ­βά­νο­νται αρκετές από τις απαι­τή­σεις της Ελλάδας από τη Γερ­μα­νία, όπως για παρά­δειγμα το κατο­χικό δάνειο. Το ΓΛΚ επι­χεί­ρησε και μία εναλ­λα­κτική προ­σέγ­γιση του προσ­διο­ρι­σμού των απαι­τή­σεων δίνο­ντας έμφαση στη χρήση του αρχεια­κού υλικού. Με βάση αυτή την προ­σέγ­γιση οι καθαρές απαι­τή­σεις της Ελλάδας έναντι της Γερ­μα­νίας υπο­λο­γί­ζο­νται στα 171.442.057.838 ευρώ. Σε αυτό το ποσό προ­στί­θε­ται η απαί­τηση της Ελλάδας για το κατο­χικό δάνειο που ανέρ­χε­ται στα 10.344.859.092 ευρώ, η απαί­τηση για απο­θε­τι­κές ζημίες που ανέρ­χε­ται στα 33.873.928.462 ευρώ κι η απαί­τηση από μείωση παρα­γό­με­νου προ­ϊ­ό­ντος που ανέρ­χε­ται στα 53.886.160.462 ευρώ. Συνο­λικά το ποσό των απαι­τή­σεων της Ελλάδας από τη Γερ­μα­νία ανέρ­χε­ται στα 269.547.005.854 ευρώ. Και στους δύο προσ­διο­ρι­σμούς εξαι­ρού­νται οι απαι­τή­σεις από απώλεια ανθρω­πί­νων ζωών ή ανα­πη­ριών μόνο από πολε­μι­κές ενέρ­γειες, οι οποίες υπο­λο­γί­ζο­νται συνο­λικά σε 22.120.000.000 ευρώ χωρίς τους τόκους, ενώ μια δεύτερη εναλ­λα­κτική περι­λαμ­βά­νει όλα τα θύματα της Κατοχής, δηλαδή και τους θανά­τους από λιμό κι ασθέ­νειες, με το ποσό να ανέρ­χε­ται στα 107.268.000.000 ευρώ.

Επι­πλέον γίνεται ανα­λυ­τική περι­γραφή του ιστο­ρι­κού τής λήψης του κατο­χι­κού δανείου, το οποίο δεν συν­δέ­ε­ται με τα έξοδα Κατοχής που έπρεπε να κατα­βά­λει η Ελλάδα, αλλά συνά­φθηκε ως ανα­γκα­στικό δάνειο (χωρίς συνυ­πο­γραφή της Ελλάδας) κι ανα­γνω­ρί­ζε­ται ως πίστωση από τα αρχεία των ίδιων των γερ­μα­νι­κών κατο­χι­κών Αρχών. Εκτενής αναφορά γίνεται και στη λεη­λα­σία των αρχαιο­λο­γι­κών θησαυ­ρών της χώρας κατά τη διάρ­κεια της Κατοχής σημειώ­νο­ντας ότι υπάρχει αρχαιο­λο­γική τεκ­μη­ρί­ωση για 1.208 αγνο­ού­μενα αντι­κεί­μενα.

Ενεργές κι απαι­τη­τές οι απαι­τή­σεις της Ελλάδας έναντι της Γερ­μα­νίας

Σύμφωνα με την πολυ­σέ­λιδη Έκθεση της Δια­κομ­μα­τι­κής Επι­τρο­πής της Βουλής, η Γερ­μα­νία βάσει των ανα­γκα­στι­κών συμ­βά­σεων ουδέ­ποτε τήρησε τα συμ­φω­νη­θέ­ντα. Σχε­τι­κώς με το κατο­χικό δάνειο, ανα­φέ­ρε­ται ότι είναι αβάσιμο και αστή­ρι­κτο να υπο­στη­ρι­χθεί πωςι η μετα­πο­λε­μική οικο­νο­μική κατά­σταση της Γερ­μα­νίας δεν επέ­τρεπε την, έστω και στα­διακή, εξό­φληση των συναφών ελλη­νι­κών απαι­τή­σεων. Εξάλλου, είναι δεδο­μένο ότι η Ελλάδα δεν είχε τη δυνα­τό­τητα, τόσο στην αμέσως μετα­πο­λε­μική περίοδο, όσον και μετά τη Συμ­φω­νία του Λον­δί­νου του 1953, να διεκ­δι­κή­σει την επι­στροφή του δανείου.

Από τα παρα­πάνω συνά­γε­ται ότι στις ελλη­νι­κές απαι­τή­σεις για επα­νορ­θώ­σεις από τον Β΄ Παγκό­σμιο Πόλεμο έναντι της Γερ­μα­νίας περι­λαμ­βά­νο­νται τόσον οι δημό­σιες, όσον και οι ιδιω­τι­κές ζημίες, οι οποίες υπά­γο­νται στη διάταξη του άρθρου 5 παρ. 2 της Συμ­φω­νίας του Λον­δί­νου και παρα­μέ­νουν ενεργές, δεδο­μέ­νου ότι οι μόνες ελλη­νι­κές απαι­τή­σεις που έχουν ικα­νο­ποι­η­θεί είναι οι προ­βλε­πό­με­νες στις διμε­ρείς συμ­βά­σεις της Βόννης των ετών 1960 (απαι­τή­σεις θυμάτων από εθνι­κο­σο­σια­λι­στι­κές διώξεις) και 1961 (απαι­τή­σεις από αφαι­ρε­θέ­ντα καπνά). Στη Σύμβαση της Χάγης του έτους 1907 δεν υπάρχει πρό­βλεψη για παρα­γραφή αξιώ­σεων που στη­ρί­ζο­νται στη διεθνή αστική ευθύνη του κατέ­χο­ντος κράτους.

Επί πλέον, σύμφωνα με την Έκθεση της Βουλής, υπάρ­χουν πολλά παρα­δείγ­ματα διεθνών συμ­φω­νιών για τη ρύθμιση εδα­φι­κών ή άλλων δια­φο­ρών μεταξύ κρατών ή για την ικα­νο­ποί­ηση δικαιω­μά­των ιδιωτών και μάλιστα για θέματα που παρέ­με­ναν εκκρεμή για μεγάλα χρονικά δια­στή­ματα, χωρίς να τίθεται ζήτημα παρα­γρα­φής. Το γεγονός αυτό απο­δει­κνύει ότι οι κατά το Διεθνές Δίκαιο κρα­τι­κές ή ιδιω­τι­κές αξιώ­σεις της Ελλάδας κατά της Γερ­μα­νίας δεν μπορεί να υπο­στη­ρι­χθεί βάσιμα ότι υπέ­πε­σαν σε παρα­γραφή.

Εξάλλου, η ίδια η Γερ­μα­νία δια των κυβερ­νη­τι­κών και δικαιο­δο­τι­κών της οργάνων (ρημα­τι­κές δια­κοι­νώ­σεις και ΒGH 21 Ιουνίου 2003) δέχεται ότι η Συμ­φω­νία του Λον­δί­νου είχε ανα­στεί­λει το απαι­τητό των αξιώ­σεων μέχρι την επα­νέ­νωσή της και συνεπώς από το 1944 μέχρι το 1990 συνέ­τρεχε ανα­βλη­τικό κώλυμα για τη δικα­στική επι­δί­ωξη των ελλη­νι­κών απαι­τή­σεων κατά της Γερ­μα­νίας.

Τo γεγονός ότι οι αξιώ­σεις αυτές παρέ­μει­ναν εκκρε­μείς μέχρι σήμερα δεν θέτει ούτε ζήτημα αχρη­σίας ή απο­δυ­νά­μω­σης των αξιώ­σεων αυτών, ούτε απο­δο­χής εκ μέρους της ελλη­νι­κής πλευράς της ανυ­παρ­ξίας τέτοιων απαι­τή­σεων, δεδο­μέ­νου ότι δεν υπήρξε αδρά­νεια της Ελλάδας.

Αντι­θέ­τως, το ελλη­νικό κράτος πάντοτε προ­έ­βαλε επι­φύ­λαξη για τη μελ­λο­ντική ικα­νο­ποί­ηση των αξιώ­σεών του εξαι­τίας των πολε­μι­κών επα­νορ­θώ­σεων, τόσο στους εσω­τε­ρι­κούς νόμους (π.χ. Ν. 2023/1052), όσον και στις διμε­ρείς συμ­βά­σεις (π.χ. σύμβαση της Βόννης της 18-3-1960), αλλά και με επί­ση­μες δηλώ­σεις των νομίμων εκπρο­σώ­πων του. Το γεγονός αυτό ανα­γνω­ρί­ζει και η γερ­μα­νική κυβέρ­νηση, απα­ντώ­ντας σε σχετική ερώτηση του Κόμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς (Die Linke), στις 6.2.2014. Οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις τόνιζαν -και μετά το 1990- ότι η Ελλάδα θεωρεί ανοικτό το ζήτημα των επα­νορ­θώ­σεων, το δε έτος 1995 επι­δό­θηκε ρημα­τική δια­κοί­νωση προς τη Γερ­μα­νία, με την οποία ζητή­θηκε η έναρξη δια­πραγ­μα­τεύ­σεων για την επίλυση του ζητή­μα­τος αυτού.

Προ­τει­νό­με­νες ενέρ­γειες για τη διεκ­δί­κηση των γερ­μα­νι­κών οφειλών

Σύμφωνα με την Έκθεση της Δια­κομ­μα­τι­κής Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Επι­τρο­πής για τη διεκ­δί­κηση των γερ­μα­νι­κών οφειλών οι προ­τει­νό­με­νες ενέρ­γειες της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας τόσο σε διπλω­μα­τικό επίπεδο όσο και σε δικα­στικό, αν απαι­τη­θεί, είναι ως προς τις κρα­τι­κές/δημό­σιες αξιώ­σεις, ήτοι τις πολε­μι­κές επα­νορ­θώ­σεις και το κατο­χικό δάνειο, το Διαι­τη­τικό Δικα­στή­ριο, άρθρο 28 της Συμ­φω­νίας του Λον­δί­νου της 27-2-1953, «περί εξω­τε­ρι­κών γερ­μα­νι­κών χρεών», το Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης και τα εθνικά δικα­στή­ρια. Ως προς δε τις ιδιω­τι­κές αξιώ­σεις, το Διαι­τη­τικό Δικα­στή­ριο, άρθρο 28 της Συμ­φω­νίας του Λον­δί­νου της 27-2-1953, «περί εξω­τε­ρι­κών γερ­μα­νι­κών χρεών» (κυρώ­θηκε από την Ελλάδα με το Ν. 3480/1955 (ΦΕΚ Α΄ 6/1956) και το Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης, και τα εθνικά δικα­στή­ρια, στα οποία η προ­σφυγή κατά του γερ­μα­νι­κού Δημο­σίου με αντι­κεί­μενο τις ιδιω­τι­κές αξιώ­σεις έχει να αντι­με­τω­πί­σει, στο παρόν στάδιο εξέ­λι­ξης του διε­θνούς εθι­μι­κού δικαίου, το ζήτημα της ετε­ρο­δι­κίας (rule of state immunity), κατά την οποία τα ξένα κράτη δεν υπά­γο­νται στη δικαιο­δο­σία των εγχω­ρίων, των εθνικών, δηλαδή, δικα­στη­ρίων άλλων κρατών.

Επίσης προ­τεί­νε­ται:

– Σύσταση Επι­τρο­πής Προ­ώ­θη­σης της Διεκ­δί­κη­σης, απο­τε­λού­μενη από βου­λευ­τές, δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς, διε­θνο­λό­γους, ιστο­ρι­κούς και νομι­κούς επι­στή­μο­νες, εκπρο­σώ­πους αντι­στα­σια­κών οργα­νώ­σεων, μέλη των Ενώσεων Θυμάτων και του Δικτύου Μαρ­τυ­ρι­κών Πόλεων και Χωριών.

– Κατάρ­γηση του τέλους δικα­στι­κού ενσήμου επί των ανα­γνω­ρι­στι­κών αγωγών που αφορούν αξιώ­σεις λόγω διεθνών αδι­κο­πρα­ξιών, κατά τη διάρ­κεια της τριπλής κατοχής (1941-1945), εφόσον ασκού­νται από θύματα, ενώσεις θυμάτων ή συγγενών- καθο­λι­κών δια­δό­χων των θυμάτων.

– Ενί­σχυση της δικτύωσης- συντο­νι­σμού των Ενώσεων Θυμάτων με το Δίκτυο Μαρ­τυ­ρι­κών Πόλεων και Χωριών, στον αγώνα της διεκ­δί­κη­σης. Υπο­στή­ριξη με όλα τα νόμιμα μέσα των Ενώσεων Θυμάτων, με έμφαση στην ανα­γκαιό­τητα δημιουρ­γίας και νέων ενώσεων και συγκρό­τη­σής τους σε ομο­σπον­δία.

– Προ­ώ­θηση συνερ­γειών με τις ομάδες Γερ­μα­νών νομικών, ιστο­ρι­κών, συνταγ­μα­το­λό­γων και γερ­μα­νι­κών οργα­νώ­σεων, ευαί­σθη­των στα θέματα από­δο­σης δικαιο­σύ­νης, κλπ, που πραγ­μα­το­ποιούν ένα πολυ­μέ­τωπο και πολύ­χρονο αγώνα για τη διεκ­δί­κηση των οφειλών.

– Απο­στολή κλι­μα­κίου της Βουλής για την ενη­μέ­ρωση του γερ­μα­νι­κού και άλλων κοι­νο­βου­λίων. Έγερση του ζητή­μα­τος στο Συμ­βού­λιο της Ευρώπης, τον ΟΗΕ και σε άλλα διεθνή fora.

– Ανα­σύ­σταση του Ελλη­νι­κού Γρα­φείου Εγκλη­μα­τιών Πολέμου, το οποίο δημιουρ­γή­θηκε με τον ΑΝ 384/1945 (ΦΕΚ Α΄ 145/8-6-1945) και καταρ­γή­θηκε με το ΝΔ 4016/1959 (ΦΕΚ Α237/3-11-1959). Η ανα­βί­ωση του Γρα­φείου κρί­νε­ται ανα­γκαία, καθώς αυτό θα μπο­ρούσε να δια­δρα­μα­τί­σει κομβικό ρόλο τόσο στη νομική έρευνα για τα διεθνή ποινικά αδι­κή­ματα που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα κατά τον Β΄ ΠΠ (ανα­κά­λυψη και προ­σα­γωγή σε δίκη τυχόν επι­ζώ­ντων εγκλη­μα­τιών πολέμου) όσο και στις αστικές υπο­θέ­σεις που αφορούν τα εν λόγω γεγο­νότα.

-Υποβολή πρό­τα­σης προς την Ελλη­νική Κυβέρ­νηση με σκοπό την επι­κύ­ρωση της Σύμ­βα­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών για τη Μη Εφαρ­μογή του Θεσμού της Παρα­γρα­φής επί Εγκλη­μά­των Πολέμου και Εγκλη­μά­των κατά της Ανθρω­πό­τη­τας της 26ης Νοεμ­βρίου 1968 [Ψήφισμα Γενικής Συνέ­λευ­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών S/RES/2391(XXIII)] που έχει τεθεί σε ισχύ την 11η Νοεμ­βρίου 1970.

– Προ­τεί­νε­ται, επίσης, εναλ­λα­κτικά, αντί της κύρωσης ορι­σμέ­νης διε­θνούς σύμ­βα­σης, η θέσπιση κανόνα εσω­τε­ρι­κού δικαίου σχετικά με το απα­ρά­γρα­πτο, όπως αυτό κατο­χυ­ρώ­νε­ται στο Εθιμικό Διεθνές Δίκαιο.

– Κατά­θεση υπομνήματος- απά­ντη­σης της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης κατά τη συζή­τηση του ζητή­μα­τος των γερ­μα­νι­κών οφειλών στην Επι­τροπή Ανα­φο­ρών του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου στις 8 Σεπτεμ­βρίου 2016, μετά την αναφορά που κατέ­θεσε η αντι­στα­σιακή οργά­νωση ΠΕΑΕΑ- ΔΣΕ στις 15-10-2014.

– Εντα­τική καμπά­νια ενη­μέ­ρω­σης κι ευαι­σθη­το­ποί­η­σης της διε­θνούς αλλά και της ελλη­νι­κής κοινής γνώμης με διορ­γά­νωση εκδη­λώ­σεων, ημε­ρί­δων, συνε­δρίων, παρα­γωγή ντο­κι­μα­ντέρ, ταινιών, θεα­τρι­κών παρα­στά­σεων και λοιπών δράσεων πολιτισμού- πολι­τι­στι­κής διπλω­μα­τίας.

– Να δοθεί βάρος στη μελέτη της Κατοχής, της Αντί­στα­σης και του ζητή­μα­τος των γερ­μα­νι­κών οφειλών σε όλες τις βαθ­μί­δες του εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος. Βελ­τί­ωση των σχο­λι­κών συγ­γραμ­μά­των Ιστο­ρίας, εκπό­νηση εργα­σιών για το ζήτημα, υπο­τρο­φίες για έρευνα σε μετα­πτυ­χιακό και διδα­κτο­ρικό επίπεδο, οργά­νωση σεμι­να­ρίων και συνε­δρίων.

– Καθιέ­ρωση ημέρας μνήμης του Ελλη­νι­κού Ολο­καυ­τώ­μα­τος.

– Ενί­σχυση της λει­τουρ­γίας των Μου­σείων Εθνικής Αντί­στα­σης και Ελλη­νι­κών Ολο­καυ­τω­μά­των και ίδρυση εντός των Μου­σείων Κέντρων Ερευνών.

– Στο πλαίσιο της νέας αρχι­τε­κτο­νι­κής της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης πρέπει κάθε μαρ­τυ­ρι­κός δήμος να φέρει το όνομα των μαρ­τυ­ρι­κών τόπων (ή έστω του μεγα­λύ­τε­ρου μαρ­τυ­ρι­κού τόπου).

– Τέλος, πρέπει εν ευθέτω χρόνω να ορι­στι­κο­ποι­η­θεί ένα συνο­λικό πλάνο δια­χεί­ρι­σης των κον­δυ­λίων που αντι­στοι­χούν στις γερ­μα­νι­κές οφειλές, με σκοπό τη συλ­λο­γική απο­κα­τά­σταση των κοι­νω­νιών που υπέ­στη­σαν τη ναζι­στική θηριω­δία, βασι­σμένο στις βέλ­τι­στες πρα­κτι­κές και τα πορί­σματα της επι­στή­μης και πράξης του δικαίου των επα­νορ­θώ­σεων.

– Στο πεδίο των επα­νορ­θώ­σεων, προ­τεί­νε­ται η ανά­δειξη του χρέους γερ­μα­νι­κών επι­χει­ρή­σεων που επω­φε­λή­θη­καν τα μέγιστα κατά τη χιτλε­ρική περίοδο.

Σε πολι­τικό και διπλω­μα­τικό επίπεδο:

Απαι­τεί­ται σχέδιο Εθνικής Στρα­τη­γι­κής στο θέμα των γερ­μα­νι­κών οφειλών. Με πρω­το­βου­λία και συντο­νι­σμό της προ­σπά­θειας από το Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο απαι­τεί­ται η εκπό­νηση και υλο­ποί­ηση σχεδίου εθνικής στρα­τη­γι­κής στα θέματα των γερ­μα­νι­κών οφειλών. Το Κοι­νο­βού­λιο, αφού οριο­θε­τή­σει και χαράξει τις γενικές και επί μέρους κατευ­θύν­σεις, τις επί μέρους τακτι­κές και τους επί μέρους και συνο­λι­κούς στόχους, πρέπει να ανοίξει εθνικό διάλογο, με συγκε­κρι­μένη συνο­λική και επί μέρους θεμα­το­λο­γία. Αυτό μπορεί να επι­τευ­χθεί και με τη συγκρότηση-λειτουργία μόνιμης Δια­κομ­μα­τι­κής Επι­τρο­πής.

Σε πολι­τικό επίπεδο προέχει το θέμα των δια­κρα­τι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Απαι­τεί­ται η σύσταση Επι­στη­μο­νι­κής Επι­τρο­πής από έγκρι­τους διε­θνο­λό­γους, πανε­πι­στη­μια­κούς, οικο­νο­μο­λό­γους και νομι­κούς Έλληνες (όπως π.χ. η Επι­στη­μο­νική Επι­τροπή της ΠΕΔ) και εάν απαι­τη­θεί και ξένους, οι οποίοι αφού ανα­γνώ­σουν σωστά και έγκυρα την απόφαση της 3-12-2-12 της Χάγης και την από 22-10-2014 απόφαση του Συνταγ­μα­τι­κού Δικα­στη­ρίου της Ιταλίας, θα συντά­ξουν σχετικό πόρισμα. Θα προ­χω­ρή­σουν στην οργά­νωση Επι­στη­μο­νι­κών Συνε­δρίων, ημε­ρί­δων στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό για τα θέματα των γερ­μα­νι­κών οφειλών. Σε ό,τι αφορά τις απο­ζη­μιώ­σεις προς τα θύματα και τους συγ­γε­νείς τους, οι οφειλές και απο­ζη­μιώ­σεις από την Γερ­μα­νία προς αυτούς είναι ιδιω­τι­κές απαι­τή­σεις και δεν συμ­ψη­φί­ζο­νται με άλλες απαι­τή­σεις της Ελλάδας κατά της Γερ­μα­νίας.

Η Επι­τροπή συγκρο­τή­θηκε με την υπ αριθμ. 17712/11602, από 4 Δεκεμ­βρίου 2015, απόφαση του Προ­έ­δρου της Βουλής, σύμφωνα με τα άρθρα 44 και 45 του Κανο­νι­σμού της Βουλής και με αντι­κεί­μενο όπως αυτό προσ­διο­ρί­ζε­ται στις, από 27.2.2014 και 10.3.2015, ομό­φω­νες απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας της Βουλής.

Η Επι­τροπή που απαρ­τι­ζό­ταν από 21 μέλη- βου­λευ­τές πραγ­μα­το­ποί­ησε δεκα­τρείς (13) συνε­δριά­σεις, συνο­λι­κής διάρ­κειας, εικο­σι­τεσ­σά­ρων (24) ωρών, περίπου, κατά τις οποίες εκλή­θη­σαν σε ακρόαση, προς ενη­μέ­ρωση των μελών της, τα μέλη της Ομάδας Εργα­σίας του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους, ο πρό­ε­δρος και τα μέλη του Εθνικού Συμ­βου­λίου Διεκ­δί­κη­σης των οφειλών της Γερ­μα­νίας προς την Ελλάδα (Ε.Σ.Δ..Ο.Γ.Ε.), ο πρό­ε­δρος και τα μέλη του ΔΣ του Δικτύου Μαρ­τυ­ρι­κών Χωριών και Πόλεων της Ελλάδος, περιό­δου 1940-1945 «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ», ο πρό­ε­δρος και τα μέλη του ΔΣ της Πανελ­λή­νιας Ένωσης Δικη­γό­ρων για τις Γερ­μα­νι­κές Απο­ζη­μιώ­σεις (Π.Ε.Δ.), ο σεβα­σμιό­τα­τος μητρο­πο­λί­της Δράμας, εκπρό­σω­ποι Συλ­λό­γων και Ενώσεων, ευρω­βου­λευ­τές, εκπρό­σω­ποι ΟΤΑ, ιστο­ρι­κοί, αρχαιο­λό­γοι κ.ά.

ΕΘΝΟΣ