Ν. Χουντής: «Ο ΣΥΡΙΖΑ πέταξε στο καλάθι των αχρήστων τη βούληση του ελληνικού λαού»

Κύριε Χουντή, να ξεκι­νή­σουμε από τα πρό­σφατα γεγο­νότα με το δημο­ψή­φι­σμα στην Μεγάλη Βρε­τα­νία και τις εκλογές στην Ισπανία. Μήπως κάποιοι αισθά­νο­νται πλέον άβολα απέ­να­ντι σε αυτό που ανα­φέ­ρε­ται ως ‘ευρω­παϊκή ιδέα’; Τι περι­μέ­νει η Ευρώπη από αυτά τα απο­τε­λέ­σματα;

Στην ευρω­παϊκή ήπειρο έχει κυριαρ­χή­σει ένα πολύ συγκε­κρι­μένο πολιτικό-οικονομικό και γεω­στρα­τη­γικό σχέδιο, που παίρνει τη μορφή της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και των θεσμών της. Το σχέδιο αυτό απο­σκο­πεί στην επιβολή θεσμι­κών δια­δι­κα­σιών και πολι­τι­κών που στόχο έχουν την απε­λευ­θέ­ρωση των αγορών προς όφελος του κεφα­λαίου, τη συντο­νι­σμένη επίθεση στα δικαιώ­ματα και τους μισθούς των εργα­ζο­μέ­νων, τη συρ­ρί­κνωση του Κράτους, μέσω των χαμηλών δημο­σιο­νο­μι­κών ελλειμ­μά­των και των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων και την ενί­σχυση της στρα­τιω­τι­κής παρου­σίας της ευρω­α­τλα­ντι­κής συμ­μα­χίας στην περιοχή. Το σχέδιο αυτό, ειδικά μετά την χρη­μα­το­πι­στω­τική κρίση του 2009 και την μετε­ξέ­λιξή της σε κρίση χρέους, έχει φέρει την πλειο­ψη­φία των Ευρω­παίων πολιτών, τους εργα­ζό­με­νους, τους ανέρ­γους, τους συντα­ξιού­χους, τη νεολαία και τους επι­στή­μο­νες, τους μικρούς παρα­γω­γούς και τους αγρότες, σε μια συνεχώς επι­δει­νού­μενη κοι­νω­νική θέση.  Για αυτό το λόγο, η Ευρω­παϊκή Ένωση και οι πολι­τι­κές της, δημιουρ­γούν όλο και μεγα­λύ­τερη απο­στροφή στις ευρω­παϊ­κές κοι­νω­νίες, αφού όχι μόνο δεν έχει προ­σφέ­ρει στους ευρω­παί­ους πολίτες έναν χώρο ευη­με­ρίας, κοι­νω­νι­κής συνοχής, αλλη­λεγ­γύης και ασφά­λειας, αλλά απο­τε­λεί παρά­γο­ντα διαιώ­νι­σης των πολύ­πλο­κων κρίσεων που αντι­με­τω­πί­ζει η ευρω­παϊκή ήπειρος.

Η αλλαγή του εκλο­γι­κού νόμου στην Ελλάδα τι εξυ­πη­ρε­τεί τελικά; Μπορεί να λύσει προ­βλή­ματα κατά την άποψή σας;   

Η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ξέφυγε από την πάγια τακτική των συστη­μι­κών κομ­μά­των που μας κυβέρ­νη­σαν 40 χρόνια τώρα. Τακτική που επι­τάσ­σει εκλο­γικά μαγει­ρέ­ματα ανάλογα με τα μικρο­πο­λι­τικά συμ­φέ­ρο­ντα κάθε κόμ­μα­τος.  Η πρόταση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης για το εκλο­γικό σύστημα είναι μια μορφή ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής και όχι απλής ανα­λο­γι­κής, αφού δια­τη­ρεί­ται το όριο του 3% για την είσοδο ενός κόμ­μα­τος στη Βουλή. Όποιος από την ελλη­νική κυβέρ­νηση υπο­στη­ρί­ζει ότι φέρνει την απλή ανα­λο­γική κοροϊ­δεύει για άλλη μια φορά.  Για τη Λαϊκή Ενότητα το εκλο­γικό σύστημα απο­τε­λεί θεμε­λιώ­δες στοι­χείο του δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος και μόνο η απλή και ανό­θευτη ανα­λο­γική, χωρίς προ­φα­νώς όριο εισόδου, μπορεί να εγγυ­η­θεί την ισότητα της ψήφου. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώ­τη­σής σας δεν πιστεύω ότι ο νέος εκλο­γι­κός νόμος, με τους υπάρ­χο­ντες πολι­τι­κούς συσχε­τι­σμούς, θα επι­τρέ­ψει πολι­τι­κές λύσεις στα σημα­ντικά οικο­νο­μικά και κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα της Ελλάδας, αφού οι κυρί­αρ­χες πολι­τι­κές δυνά­μεις της χώρας έχουν βαφτι­στεί στο όνομα του Μνη­μο­νίου.

Ποια είναι η άποψή σας για την εκλογή Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας από τον λαό; Κάποιοι εκφρά­ζουν ανη­συ­χία ότι ανοίγει την «πόρτα» σε «δυαρχία» ή μελ­λο­ντική Προ­ε­δρική Δημο­κρα­τία.

Είναι αυτο­νό­ητο ότι η εκλογή του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας απευ­θείας από το λαό, συνε­πά­γε­ται και την ανα­βάθ­μιση του ρόλου του στα πολι­τειακά πράγ­ματα της Ελλάδας, και κατ’ επέ­κταση, σε αλλοί­ωση του χαρα­κτήρα της Τρίτης Ελλη­νι­κής Προ­ε­δρευο­μέ­νης Δημο­κρα­τίας. Μπορεί κάποιοι να υπο­στη­ρί­ζουν ότι η χώρα μας έχει ανάγκη από αλλαγή πολι­τεύ­μα­τος στην κατεύ­θυνση πιο αυταρ­χι­κών πολι­τι­κών σχη­μά­των, όπως το Προ­ε­δρικό, αλλά δεν μπορούν σε καμία περί­πτωση να ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η αλλαγή της δια­δι­κα­σίας εκλογής του ΠτΔ είναι απλά τυπική. Στο επίδικο, όμως, η θέση της Λαϊκής Ενό­τη­τας βρί­σκε­ται στον αντί­ποδα όσων έχουν δει το φως της δημο­σιό­τη­τας για τη Συνταγ­μα­τική Ανα­θε­ώ­ρηση και το ρόλο του ΠτΔ. Εμείς αγω­νι­ζό­μα­στε για νέες μορφές πολι­τι­κής συμ­με­το­χής των πολιτών, για περισ­σό­τερη δημο­κρα­τία στη λήψη νομο­θε­τι­κών και εκτε­λε­στι­κών απο­φά­σεων, τόσο σε κεντρικό, όσο και σε περι­φε­ρειακό και τοπικό επίπεδο. Αγω­νι­ζό­μα­στε για το δεσμευ­τικό χαρα­κτήρα δημο­ψη­φι­σμά­των, ώστε να απο­τρέ­πο­νται πολι­τικά πρα­ξι­κο­πή­ματα, σαν και αυτό που έκανε ο κ. Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, το περα­σμένο καλο­καίρι, πετώ­ντας στον κάλαθο τον αχρή­στων τη βούληση του ελλη­νι­κού λαού.

Παρά την συμ­φω­νία με την γείτονα Τουρκία, το μετα­να­στευ­τικό παρα­μέ­νει μία αιμορ­ρα­γούσα πληγή. Πώς κρίνετε τους μέχρι τώρα χει­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης;  

Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρ­χουν «χει­ρι­σμοί ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης». Ο κ. Τσίπρας και η κυβέρ­νησή του, όπως και στα θέματα της οικο­νο­μίας, έτσι και στο ζήτημα του μετα­να­στευ­τι­κού, κάνει ό,τι του πει η κ. Μέρκελ και τα ευρω­παϊκά όργανα, αδια­φο­ρώ­ντας για τα εθνικά και λαϊκά συμ­φέ­ρο­ντα. Οι μεγάλες ευρω­παϊ­κές δυνά­μεις, από τη μια θέλουν να ικα­νο­ποιούν τις πολε­μι­κές τους βιο­μη­χα­νίες και να εδραιώ­νουν μια, ιμπε­ρια­λι­στι­κού τύπου, παρου­σία στην περιοχή της Μέσης Ανα­το­λής, και από την άλλη, χτίζουν «προ­στα­τευ­τικά τείχη» απέ­να­ντι στις επι­πτώ­σεις των πολι­τι­κών και στρα­τιω­τι­κών τους παρεμ­βά­σεων στη Συρία, σήμερα, τη Λιβύη χτες κοκ. Σε αυτό το σκηνικό, οι ισχυροί της Ευρώπης, με την ανοχή της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, επι­φυ­λάσ­σουν για τη χώρα μας το ρόλο της «απο­θή­κης ψυχών», ενώ η έντονη παρου­σία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, μετα­τρέ­πει τη χώρα μας σε ένα ακόμα πεδίο γεω­στρα­τη­γι­κών αντι­πα­ρα­θέ­σεων.

Πώς βλέπετε τον Σύριζα σήμερα; Εκφρά­ζει την Αρι­στερά; Περι­μέ­νατε ποτέ ότι θα εξε­λισ­σό­ταν σε ένα αμιγώς μνη­μο­νιακό κόμμα που ψηφίζει τα πλέον αντι­λαϊκά μέτρα κατά του ελλη­νι­κού λαού;   

Στην Ελλάδα, δυστυ­χώς, έχει κυριαρ­χή­σει να είσαι ό,τι δηλώ­σεις. Εμείς στην Αρι­στερά, όμως, πιστεύ­ουμε ότι είσαι ό,τι πράτ­τεις. Έτσι για τους χιλιά­δες αγω­νι­στές και φίλους της Αρι­στε­ράς που είναι ακόμα εγκλω­βι­σμέ­νοι ως ψηφο­φό­ροι του ΣΥΡΙΖΑ, το κυβερ­νών κόμμα σχε­διά­ζει και υλο­ποιεί πολι­τι­κές και μεταρ­ρυθ­μί­σεις που βρί­σκο­νται στον αντί­ποδα της Αρι­στε­ράς. Δεν είναι Αρι­στερά τα πολι­τικά πρα­ξι­κο­πή­ματα και η ουσια­στική ακύρωση δημο­ψη­φι­σμά­των. Δεν είναι Αρι­στερά να παρα­δί­δεις τη λαϊκή κυριαρ­χία και τα κλειδιά των Υπουρ­γείων στην Τρόικα και τους δανει­στές.

Δεν είναι Αρι­στερά να σου ζητούν να παρέμ­βεις στην ανε­ξάρ­τητη δικαιο­σύνη, όπως στην περί­πτωση των μελών της Τρόικα στο ΤΑΙΠΕΔ που διώ­κο­νται ποινικά και εσύ να υπο­κύ­πτεις. Δεν είναι, τέλος, σε καμία περί­πτωση Αρι­στερά να ιδιω­τι­κο­ποιείς το δημόσιο πλούτο της πατρί­δας σου, αντί να τον αξιο­ποι­ή­σεις για την οικο­νο­μική ανα­γέν­νηση της οικο­νο­μίας σου, να κόβεις συντά­ξεις και να περιο­ρί­ζεις δικαιώ­ματα εργα­ζο­μέ­νων, αντί να ενι­σχύ­εις την ενεργό ζήτηση σε μια περίοδο ύφεσης.

Η Λαϊκή Ενότητα, ως ένα σύγ­χρονο πολι­τικό μέτωπο της Αρι­στε­ράς, σκο­πεύει να απο­τε­λέ­σει τον εναλ­λα­κτικό δρόμο, όχι μόνο για τα εκα­τομ­μύ­ρια των αρι­στε­ρών στην Ελλάδα, που ζουν ακόμα το δικό τους πολι­τικό και κοι­νω­νικό σοκ, αλλά για ευρύ­τερα κοι­νω­νικά στρώ­ματα, που συνει­δη­το­ποιούν ότι η συνέ­χιση των ίδιων πολι­τι­κών της λιτό­τη­τας και της υπο­τα­γής, μόνο κατα­στρο­φές μπορεί να φέρει.

Εκτι­μάτε πως μπορεί η Ελλάδα να κατα­φέ­ρει να βγει από την κρίση και τα μνη­μό­νια μέσα σε ένα τόσο ‘εχθρικό’ περι­βάλ­λον όπως η Ευρω­ζώνη και το ΔΝΤ; Με άλλα λόγια, μπο­ρούμε να είμαστε… εκτός Ευρω­ζώ­νης;  

Εκτιμώ πως η Ελλάδα για να διορ­θώ­σει τη μεγάλη κατα­στροφή που επέφερε η εφαρ­μογή του Μνη­μο­νίου, θα πρέπει να σχε­διά­σει και να υλο­ποι­ή­σει ένα δια­φο­ρε­τικό, φιλο­λαϊκό σχέδιο οικο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης. Βασικά του σημεία θα πρέπει να είναι η επα­νεκ­κί­νηση της οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, η παρα­γω­γική ανα­συ­γκρό­τηση με τη στροφή της παρα­γω­γής σε, οικο­νο­μικά, κοι­νω­νικά και περι­βαλ­λο­ντικά, βιώ­σι­μους κλάδους, καθώς επίσης, η αύξηση της απα­σχό­λη­σης, ώστε να μειωθεί η τερά­στια ανεργία. Μπορεί να υλο­ποι­η­θεί ένα τέτοιο σχέδιο οικο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης μέσα στο πλαίσιο της Ευρω­ζώ­νης και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης; Μπορεί η ελλη­νική οικο­νο­μία να επα­νεκ­κι­νη­θεί, να προ­σφέ­ρει νέες θέσεις εργα­σίας; Η απά­ντηση είναι αρνη­τική.  Το πλαίσιο της Ευρω­ζώ­νης και της ΕΕ δεν επι­τρέ­πουν, όχι μόνο εναλ­λα­κτι­κές οικο­νο­μι­κές πολι­τι­κές, πχ αρι­στε­ρές μεταρ­ρυθ­μί­σεις ενί­σχυ­σης των δικαιω­μά­των των εργα­ζο­μέ­νων, αλλά ούτε και τις κλα­σι­κές αντι-υφεσιακές πολι­τι­κές που όλες οι καπι­τα­λι­στι­κές οικο­νο­μίες του κόσμου εφάρ­μο­σαν και εφαρ­μό­ζουν, στον ένα ή τον άλλο βαθμό. Επο­μέ­νως για μας η έξοδος από την Ευρω­ζώνη και η ρήξη με την Ευρω­παϊκή Ένωση, απο­τε­λούν μια προ­ϋ­πό­θεση, ώστε να εφαρ­μο­στεί ένα φιλο­λαϊκό σχέδιο οικο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης, που θα επι­τρέ­ψει στην ελλη­νική οικο­νο­μία και στον ελλη­νικό λαό να σταθεί στα πόδια της.

 Σας βρί­σκουν σύμφωνο οι απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις; Κι από την άλλη πλευρά, ποια θα ήταν η καλύ­τερη πρόταση για να έρθει η ‘Ανάπτυξη’ στην Ελλάδα;  

Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις δημό­σιου πλούτου μας βρίσκει αντί­θε­τους. Θεω­ρούμε ότι η δημόσια περιου­σία, οι υπο­δο­μές και οι δημό­σιες επι­χει­ρή­σεις θα πρέπει να αξιο­ποιού­νται ως παρα­γω­γι­κοί συντε­λε­στές μιας χώρας και μιας οικο­νο­μίας. Να απο­τε­λούν εργα­λεία οικο­νο­μι­κού συντο­νι­σμού και ανά­πτυ­ξης της συνο­λι­κής εθνικής οικο­νο­μίας. Δεν απο­τε­λεί «ανά­πτυξη» το ξεπού­λημα της δημό­σιας περιου­σίας και των επι­χει­ρή­σεων. Καμία χώρα στον κόσμο δεν ανα­πτύ­χθηκε μέσω ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων. Αντί­θετα, προ­κύ­πτουν πολλά και μακρο­πρό­θε­σμα προ­βλή­ματα από την ιδιω­τι­κο­ποί­ηση δημό­σιου πλούτου, όπως έχουμε δια­πι­στώ­σει στις περισ­σό­τε­ρες χώρες.