Η οικονομική κρίση και η παιδική φτώχεια στο επίκεντρο της Βουλής των Εφήβων

Του Νίκου Κε­ρα­μέα

Ως μία αξέ­χα­στη εμπει­ρία θα μπο­ρού­σα να χα­ρα­κτη­ρί­σω το διά­στη­μα αυτών των πέντε ημε­ρών που πέ­ρα­σα στην Αθήνα ως έφη­βος βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου. Χάρη στην ορ­γά­νω­ση του Ιδρύ­μα­τος της Βου­λής των Ελ­λή­νων, εμείς οι νέοι μπο­ρέ­σα­με να δια­τυ­πώ­σου­με τις θέ­σεις και τις εν­στά­σεις μας για την τρέ­χου­σα επι­και­ρό­τη­τα.

Είχα την ευ­και­ρία να επι­σκε­φθώ τις ίδιες αί­θου­σες, που λίγο ως πολύ βλέ­που­με όλοι στους τη­λε­ο­πτι­κούς δέ­κτες και επη­ρε­ά­ζουν τις ζωές δέκα εκα­τομ­μυ­ρί­ων κα­τοί­κων, και σε αυτές να συμ­με­τά­σχω, σχε­δόν σε κα­θη­με­ρι­νή βάση, σε ομά­δες και επι­τρο­πές γό­νι­μου δια­λό­γου, ει­δι­κά με τους υπό­λοι­πους έφη­βους βου­λευ­τές από ολό­κλη­ρη τη χώρα. Η ανταλ­λα­γή θέ­σε­ων, από­ψε­ων και εμπει­ριών έδωσε τη θέση της στην κα­λο­και­ρι­νή ρα­στώ­νη, σε μια εμπει­ρία που θεωρώ από τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες της έως σή­με­ρα ζωής μου.

Μέσα από τη δρα­στη­ριό­τη­τά μου στην ομάδα προ­βλη­μα­τι­σμού επι­λέ­χθη­κα ομό­φω­να, δια ψη­φο­φο­ρί­ας, να συμ­με­τά­σχω ως εκ­πρό­σω­πος – ει­ση­γη­τής στην επι­τρο­πή οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και παι­δι­κής φτώ­χειας, και στη συ­νέ­χεια κατά την δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης, μου δό­θη­κε ο λόγος, προ­κει­μέ­νου να ανα­πτύ­ξω τις θέ­σεις μου πάνω στο συ­γκε­κρι­μέ­νο θέμα.

Μπό­ρε­σα να ανα­πτύ­ξω συ­νο­πτι­κά τις προ­τά­σεις μου με μία ολι­γό­λε­πτη ει­σα­γω­γή, βα­σι­ζό­με­νος σε στοι­χεία της Eurostat και της σχε­τι­κής έκ­θε­σης της Unicef για την Ελ­λά­δα του 2016. Στά­θη­κα στην από­γνω­ση που αι­σθά­νε­ται το παιδί που αντι­κρί­ζει τους γο­νείς του να πα­σχί­ζουν να εξα­σφα­λί­ζουν τα προς το ζην και ανα­γκά­ζο­νται να σκέ­φτο­νται ακόμη και τη λύση της με­τα­νά­στευ­σης, είτε αυτή είναι εσω­τε­ρι­κή, είτε προς το εξω­τε­ρι­κό.

Ωστό­σο, ως υπο­στη­ρι­κτής της άπο­ψης ότι τα λόγια κρί­νε­ται ανα­γκαίο να συ­νο­δεύ­ο­νται από πρά­ξεις, πρό­τει­να σε συ­νεν­νό­η­ση με την επι­τρο­πή ένα σύ­νο­λο άμε­σων, ει­δι­κό­τε­ρων δρά­σε­ων – τομών, ώστε να υπο­στη­ρί­ξου­με τους κοι­νω­νι­κά, συ­ναι­σθη­μα­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά ευά­λω­τους συ­μπο­λί­τες μας σε αυτή την κρίση, και ει­δι­κό­τε­ρα τα παι­διά των οποί­ων τις ανά­γκες συχνά πα­ρα­βλέ­που­με. Έχου­με φτά­σει στο ση­μείο να θε­ω­ρού­με τη σί­τι­ση και έν­δυ­ση των παι­διών πο­λυ­τέ­λεια και σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις η φρο­ντί­δα τους να τε­λειώ­νει εκεί.

Είναι θε­με­λιώ­δες να στα­θού­με δίπλα στις ει­δι­κές εκ­παι­δευ­τι­κές ανά­γκες των παι­διών που βιώ­νουν μια δύ­σκο­λη εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κή συ­γκυ­ρία, ενώ κρί­νε­ται ανα­γκαίο να επε­κτα­θεί η εφαρ­μο­γή της ενι­σχυ­τι­κής δι­δα­σκα­λί­ας στα σχο­λεία, ώστε να δοθεί έτσι ένα χτύ­πη­μα στην πα­ρα­παι­δεία και να μειω­θεί η μη­νιαία οι­κο­γε­νεια­κή δα­πά­νη.

Ακόμη όμως και ο υπο­σι­τι­σμός σε βάρος των παι­διών, ως απο­τέ­λε­σμα της κρί­σης, έλαβε ρα­γδαί­ες δια­στά­σεις, τόσο στο κλει­στό σχο­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον, όσο και ως ευ­ρύ­τε­ρο, μεί­ζον κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα. Προ­κει­μέ­νου λοι­πόν κα­νέ­να παιδί σε όλη την επι­κρά­τεια να μην έρ­χε­ται αντι­μέ­τω­πο με αυτό το τρα­γι­κό φαι­νό­με­νο, το κρά­τος πρέ­πει να πα­ρέ­χει δω­ρε­άν γεύ­μα­τα στα σχο­λεία στο πρό­τυ­πο της με­σο­γεια­κής δια­τρο­φής . Έτσι θα προ­ω­θη­θεί ένας με­σο­γεια­κός, πιο υγιει­νός τρό­πος δια­τρο­φής, που με βάση το σχο­λείο θα με­τα­λα­μπα­δευ­τεί στις οι­κο­γέ­νειες.

Στο ση­μείο αυτό θα πρέ­πει να ανα­φερ­θώ σε κοι­νω­νι­κές δομές, στις οποί­ες θα πρέ­πει να εξει­δι­κευ­τούν τα κρι­τή­ρια πρό­σβα­σης, ώστε να διευ­κο­λύ­νε­ται η πρό­σβα­ση σε ευά­λω­τες οι­κο­γέ­νειες με παι­διά. Τέ­τοιες δομές είναι τα κοι­νω­νι­κά πα­ντο­πω­λεία και οι κοι­νω­νι­κοί λα­χα­νό­κη­ποι ,που μπο­ρούν να δώ­σουν γρή­γο­ρα μι­κρές ανά­σες και ποιο­τι­κές πρώ­τες ύλες στη σκλη­ρά δο­κι­μα­ζό­με­νη ελ­λη­νι­κή οι­κο­γέ­νεια.

Σε επί­πε­δο το­πι­κής ανα­σύ­ντα­ξης, καλό θα ήταν οι μα­θη­τι­κές κοι­νό­τη­τες να συν­δε­θούν με τις εκά­στο­τε δη­μο­τι­κές αρχές, ώστε να γνω­στο­ποιούν, με ευαι­σθη­σία και σε­βα­σμό στα προ­σω­πι­κά δε­δο­μέ­να, αι­τή­μα­τα και ανά­γκες μα­θη­τών που αντι­με­τω­πί­ζουν ζη­τή­μα­τα φτώ­χειας. Οι πρώ­τοι κρί­κοι στην αντι­με­τώ­πι­ση αυτού του φαι­νο­μέ­νου είναι οι συμ­μα­θη­τές, που πρώ­τοι αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τα προ­βλή­μα­τα των φίλων μας στις δια­προ­σω­πι­κές μας σχέ­σεις. Προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, οφεί­λου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με ένα ορ­γα­νω­μέ­νο τα­μείο αλ­λη­λεγ­γύ­ης μα­θη­τών, ανοι­κτό στην κοι­νω­νία, με δυ­να­τό­τη­τα άμε­σης πρό­σβα­σης, πάντα σε συ­νερ­γα­σία με τις υπη­ρε­σί­ες του δήμου και υπό την επί­βλε­ψή τους. Με τον τρόπο αυτό θα συ­γκε­ντρώ­νε­ται ένα ικα­νο­ποι­η­τι­κό πόσο, που θα επι­στρέ­φει τους ίδιους τους μα­θη­τές μέσω δια­φό­ρων προ­γραμ­μά­των αντι­με­τώ­πι­σης της αν­θρω­πι­στι­κής κρί­σης.

Τέλος ση­μα­ντι­κό είναι, να υπάρ­ξει ση­μα­ντι­κή μεί­ω­ση της φο­ρο­λο­γί­ας και της γρα­φειο­κρα­τί­ας για νέους που ανοί­γουν επι­χει­ρή­σεις, με­τα­ξύ άλλων και δια­δι­κτυα­κές, αφού η επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα της νέας γε­νιάς θα κρα­τή­σει τους συ­μπο­λί­τες μας στις πε­ριο­χές τους, ενώ η μικρή και με­σαία επι­χεί­ρη­ση είναι η ρα­χο­κοκ­κα­λιά της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

Τα όσα ανέ­φε­ρα επι­γραμ­μα­τι­κά πα­ρα­πά­νω έγι­ναν απο­δε­κτά με θέρμη από τους υπό­λοι­πους έφη­βους βου­λευ­τές, δεί­χνο­ντας ότι υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα σύ­μπρα­ξης και συ­γκε­ρα­σμού ιδεών, ει­δι­κά ανά­με­σα σε νέους αν­θρώ­πους που δεν έχουν αλω­θεί από κομ­μα­τι­κές το­πο­θε­τή­σεις. Ακόμη όμως και ο κύ­ριος Πάνος Καμ­μέ­νος, που έτυχε να είναι ο πα­ρι­στά­με­νος πο­λι­τι­κός εκεί­νης της ημέ­ρας, συμ­φώ­νη­σε με τις θέ­σεις που ανέ­λυ­σα και ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά “Δεν νο­μί­ζω ότι κα­νείς μπο­ρεί να δια­φω­νή­σει με τον συ­νά­δελ­φο , μας εκ­φρά­ζει όλους”. Οι προ­σω­ρι­νά “συ­νά­δελ­φοι” έφη­βοι βου­λευ­τές, μέσω της ψήφου τους, και με ένα πο­σο­στό της τά­ξε­ως του 54% με εξέ­λε­ξαν ει­ση­γη­τή στην ολο­μέ­λεια της βου­λής των Εφή­βων, για να με­τα­φέ­ρω εκεί τις θέ­σεις μου, απευ­θυ­νό­με­νος προς το σύ­νο­λο του σώ­μα­τος. Η πρω­τό­γνω­ρη τιμή που ένοιω­σα, με έκανε να ευ­χα­ρι­στή­σω την κα­θε­μία και τον κα­θέ­να προ­σω­πι­κά για τη δυ­να­τό­τη­τα που μου έδω­σαν, να θέσω σκέ­ψεις, προ­τά­σεις και προ­βλη­μα­τι­σμούς στην ολο­μέ­λεια.

Στην επό­με­νη συ­νε­δρί­α­ση του σώ­μα­τος έλαβα τον λόγο, για να εκ­φρά­σω το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο εκ των θε­τι­κών, αλλά πα­ράλ­λη­λα να επι­ση­μά­νω ότι η όλη δια­δι­κα­σία δεν με εξέ­φρα­ζε. Από τη μία, ανέ­φε­ρα λοι­πόν πως η Βουλή των Εφή­βων ενώ­νει τον Ελ­λη­νι­σμό και του δίνει νε­α­νι­κή φωνή, γε­γο­νός ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό από μόνο του.

Από την άλλη όμως, ως δια­δι­κα­σία, η οποία δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με τον τρόπο που θα πε­ρί­με­να, δεν με εξέ­φρα­ζε και θεωρώ ότι το ίδιο ένοιω­θαν και αρ­κε­τοί από τους υπό­λοι­πους έφη­βους βου­λευ­τές, αφού μπο­ρού­σα­με να θέ­σου­με ση­μα­ντι­κά ερω­τή­μα­τα, ιδιαί­τε­ρα προς τους νέους βου­λευ­τές του Κοι­νο­βου­λί­ου, χωρίς ωστό­σο να παίρ­νου­με σα­φείς απα­ντή­σεις. Λες και η όλη δια­δι­κα­σία είχε κα­θα­ρά ψη­φο­θη­ρι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Μας άκου­γαν χωρίς να μας κα­τα­λα­βαί­νουν.

Οι απα­ντή­σεις τους ήταν κατά πλειο­ψη­φία τέ­τοιες που να υπεκ­φεύ­γουν της ου­σί­ας του ερω­τή­μα­τος. Από τη Βουλή των εφή­βων πέ­ρα­σαν αρ­κε­τοί κυ­βερ­νη­τι­κοί και κομ­μα­τι­κοί εκ­πρό­σω­ποι, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι όμως υπό τη μορφή προ­ε­κλο­γι­κής επί­σκε­ψης. Όλοι χα­ρή­κα­με με την επί­σκε­ψη του πρω­θυ­πουρ­γού κ. Αλέξη Τσί­πρα, αλλά τα μέσα μα­ζι­κής ενη­μέ­ρω­σης επι­κέ­ντρω­σαν τη θε­μα­το­λο­γία τους στις «selfies» των εφή­βων μαζί του. Η ουσία της πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής σύ­μπνοιας και των θέ­σε­ων της νέας γε­νιάς δεν εκ­φρά­στη­κε από κα­νέ­ναν και για αυτό ένοιω­σα την ανά­γκη να γράψω αυτές τις γραμ­μές. Δεν εί­μα­στε μόνο για φω­το­γρα­φί­ες και κοι­νω­νι­κά δί­κτυα. Οι νέοι έχου­με υπο­χρε­ώ­σεις και μπο­ρού­με να προ­σφέ­ρου­με. Αρκεί οι με­γα­λύ­τε­ροι να μας ακούν και να μας δί­νουν το ζω­τι­κό χώρο, για να προ­ω­θή­σου­με τις ιδέες μας και να τις κά­νου­με πρά­ξεις.

Με αφορ­μή την φράση του κυ­βερ­νη­τι­κού βου­λευ­τή Θεσ­σα­λο­νί­κης κύ­ριου Αλέ­ξαν­δρου Τρια­ντα­φυλ­λί­δη «η ιστο­ρία γρά­φε­ται με τα ΟΧΙ , δεν γρά­φε­ται με τα ΝΑΙ», πλη­σί­α­σα στο τέλος τον πρό­ε­δρο κύριο Βού­τση του εξέ­φρα­σα τη δυ­σα­ρέ­σκεια μου, λέ­γο­ντας του ότι «ο κύ­ριος Τρια­ντα­φυλ­λί­δης ξέ­χα­σε ότι συ­ναί­νε­σε στο να με­τα­φρα­στεί το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, με απο­τέ­λε­σμα η ιστο­ρία να γρα­φτεί με τέ­τοιο τρόπο που αντι­τί­θε­ται στη βού­λη­ση του ελ­λη­νι­κού λαού». Ο πρό­ε­δρος μου με­τέ­φε­ρε την ξε­κά­θα­ρη δια­φο­ρο­ποί­η­ση του με τη δή­λω­ση του βου­λευ­τή, δια­τυ­πώ­νο­ντας την άποψη ότι «τα ΝΑΙ χρειά­ζο­νται μέσα στη Δη­μο­κρα­τία».

Στην ολο­μέ­λεια της Δευ­τέ­ρας 11 Ιου­λί­ου ως πρώ­τος ομι­λη­τής ανα­φέρ­θη­κα ανα­λυ­τι­κά επί της αρχής των όσων δια­βου­λευ­τή­κα­με και έκλει­σα την ομι­λία μου απευ­θυ­νό­με­νος στην κυ­βέρ­νη­ση, υπο­βάλ­λο­ντας τις προ­τά­σεις μου και επι­μέ­νο­ντας πως έχου­με την ηθική υπο­χρέ­ω­ση να υλο­ποι­ή­σου­με τα απα­ραί­τη­τα εκεί­να μέτρα, μέσα στα στενά δη­μο­σιο­νο­μι­κά πλαί­σια, ώστε «να στα­θού­με δίπλα στο παιδί που είναι εκεί έξω και πα­λεύ­ει για να επι­βιώ­σει».