Γ. Νταλάρας: «Eίμαι χαρούμενος και υπερήφανος, που μετά από 30 χρόνια ξαναγυρίζω στο Αρχαίο Στάδιο για να μοιραστούμε τη σκηνή και τη συναυλία με την μοναδική Μαρία Φαραντούρη»

• Ποιες  είναι οι μνή­μες που έχετε, από το νησί της Ρόδου, από πα­λαιό­τε­ρες επο­χές που εί­χα­τε βρε­θεί και εί­χα­τε τρα­γου­δή­σει μαζί με χι­λιά­δες Ρο­δί­τες και Ρο­δί­τισ­σες. Τι είναι αυτό που σας έκανε πε­ρισ­σό­τε­ρο εντύ­πω­ση;

Είναι μνή­μες είναι και παρόν, γιατί αγαπώ πολύ τη Ρόδο.  Είναι ένα νησί ξε­χω­ρι­στό και ερ­χό­μα­στε συχνά με την Άννα. Νοι­κιά­ζου­με μια μη­χα­νή και γυρ­νά­με τις ατέ­λειω­τες πα­ρα­λί­ες του.  Είναι ένας τόπος με ιστο­ρία, με απα­ρά­μιλ­λη φυ­σι­κή ομορ­φιά και ξε­χω­ρι­στούς αν­θρώ­πους, που αγα­πούν την μου­σι­κή και την τέχνη.  Έχω καιρό να έρθω και ανυ­πο­μο­νώ.  Οι Ρο­δί­τες είναι ένα κοινό δύ­σκο­λο, που όμως εκτι­μούν την καλή μου­σι­κή και εμένα μ’ έχουν αντα­μεί­ψει με την εμπι­στο­σύ­νη και την αγάπη τους.

• Δεν είναι η πρώτη φορά που επι­λέ­γε­τε το Αρ­χαίο Στά­διο της Ρόδου για καλ­λι­τε­χνι­κή σας εκ­δή­λω­ση. Απο­τε­λεί αγα­πη­μέ­νο μέρος για εσάς;

Θυ­μά­μαι πάντα με συ­γκί­νη­ση τις χι­λιά­δες κό­σμου που πα­ρα­κο­λού­θη­σαν τις συ­ναυ­λί­ες μας στο Αρ­χαίο Στά­διο και είμαι χα­ρού­με­νος και υπε­ρή­φα­νος, που μετά από πολλά χρό­νια ξα­να­γυ­ρί­ζω για να μοι­ρα­στού­με τη σκηνή και τη συ­ναυ­λία με την μο­να­δι­κή Μαρία Φα­ρα­ντού­ρη.

• Πόσο σας έχουν γε­μί­σει με ευ­θύ­νη οι τί­τλοι που σας δό­θη­καν ως ο νού­με­ρο 1 Έλ­λη­νας τρα­γου­δι­στής ή ο τρα­γου­δι­στής του αιώνα; Πού οφεί­λε­τε τη διάρ­κεια και το μέ­γε­θος της επι­τυ­χί­ας σας;

Αυτά είναι υπερ­βο­λές που με κά­νουν να νοιώ­θω αμή­χα­να.  Αγαπώ την μου­σι­κή και το τρα­γού­δι, είμαι γεν­νη­μέ­νος μέσα σ’ αυτήν και νο­μί­ζω ότι τε­λι­κά δε θα μπο­ρού­σα να κάνω οτι­δή­πο­τε άλλο στη ζωή μου.  Η επι­τυ­χία έρ­χε­ται μετά, αφού προη­γη­θεί η με­λέ­τη και η αφο­σί­ω­ση σ’ αυτό που κά­νεις και βε­βαί­ως απα­ρά­βα­τα, ο σε­βα­σμός στο κοινό.  Αυτά με τις σω­στές επι­λο­γές στί­χου και μου­σι­κής, νο­μί­ζω δια­σφα­λί­ζουν τη διάρ­κεια και χτί­ζουν τη σχέση εμπι­στο­σύ­νης με το κοινό.

• Πα­ρα­δο­σια­κά στη­ρί­ξα­τε πολ­λούς νέους καλ­λι­τέ­χνες, ώστε να εξε­λι­χθούν. Παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν άφησε τον πο­λι­τι­σμό αλώ­βη­το. Εκτι­μά­τε ότι δια­νύ­ου­με πε­ρί­ο­δο μι­κρής ή  σχε­δόν κα­θό­λου έμπνευ­σης των νέων καλ­λι­τε­χνών;

Έχετε από­λυ­το δίκιο.  Η κρίση έχει τσα­κί­σει, κυ­ριο­λε­κτι­κά, πα­λιούς και νε­ό­τε­ρους.  Όμως μπορώ να σας δια­βε­βαιώ­σω, ότι επει­δή ακρι­βώς έρ­χο­μαι συ­νε­χώς σε άμεση επαφή με νέους μου­σι­κούς, στι­χουρ­γούς, τρα­γου­δο­ποιούς, τρα­γου­δι­στές, ότι υπάρ­χουν άν­θρω­ποι με πραγ­μα­τι­κό τα­λέ­ντο και έργο, μόνο που είναι πολύ δύ­σκο­λο να επι­κοι­νω­νή­σουν με τον πολύ κόσμο.  Και έμπνευ­ση όμως υπάρ­χει και με­ρά­κι και μά­λι­στα καμιά φορά στα δύ­σκο­λα, με­γα­λώ­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο η ανά­γκη έκ­φρα­σης.

• «Οι ενο­χές δια­τη­ρούν τον άν­θρω­πο σεμνό κάτω από το κα­λά­μι» εί­πα­τε σε μια συ­νέ­ντευ­ξή σας πριν από ένα πε­ρί­που χρόνο. Θα μπο­ρού­σα­τε να το ανα­λύ­σε­τε;

Ναι. Εν­νο­ού­σα απλά ότι ποτέ δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με την προη­γού­με­νη μέρα, την αρχή, την αφε­τη­ρία και το γε­γο­νός το ότι κερ­δί­σα­με, εμείς που ξε­κι­νή­σα­με από το μηδέν, το οφεί­λου­με στην εμπι­στο­σύ­νη και την αγάπη του κό­σμου που μας τί­μη­σε, αγο­ρά­ζο­ντας τους δί­σκους μας και πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας τις συ­ναυ­λί­ες μας, εξα­σφα­λί­ζο­ντάς μας ένα κα­λύ­τε­ρο παρόν.  Ένα παρόν που οι ίδιοι μπο­ρεί να μην μπο­ρούν να το εξα­σφα­λί­σουν, μη έχο­ντας να κα­λύ­ψουν μέσα στην κρίση ζω­τι­κές ανά­γκες.  Γι’ αυτό οφεί­λου­με να εί­μα­στε τα­πει­νοί, πα­ρό­ντες και αλ­λη­λέγ­γυοι.  Δεν είναι ενοχή.  Η πιο σωστή λέξη είναι ευ­θύ­νη.  Έχου­με ευ­θύ­νη σ’ αυ­τούς τους αν­θρώ­πους.

• Κά­νο­ντας τον απο­λο­γι­σμό σας, τι έχετε να πείτε για τον τρα­γου­δι­στή Γιώρ­γο Ντα­λά­ρα και για τον άν­θρω­πο Γιώρ­γο Ντα­λά­ρα;

Όχι πολλά.  Ένα βα­σι­κό όμως.  Ότι τα έχουν καλά οι δυο τους.  Σχε­δόν ποτέ ο ένας δεν απο­γο­ή­τευ­σε τον άλλον.

• Ο Γιώρ­γος Ντα­λά­ρας, σχε­διά­ζει τις μελ­λο­ντι­κές του κι­νή­σεις; Και εάν ναι ποιες είναι αυτές; Εάν όχι, ποια είναι η πυ­ξί­δα της ζωής του;

Ναι, σχε­διά­ζω πάντα με πυ­ρή­να την μου­σι­κή και στόχο να γίνω κα­λύ­τε­ρος.  Σαν ν’ άρ­χι­σα χθες.  Δε σχε­διά­ζω με γνώ­μο­να κά­ποια μελ­λο­ντι­κή επι­τυ­χία.  Έχω δια­νύ­σει έναν με­γά­λο δρόμο και για μένα η με­γά­λη ικα­νο­ποί­η­ση είναι να τον κρα­τή­σω ανοι­χτό, ιδιαί­τε­ρα αυτές τις επο­χές, που είναι ολο­έ­να και πιο δύ­σβα­τος για νέους μου­σι­κούς.  Γι’ αυτό τον πιο πολύ χρόνο μου τον απορ­ρο­φά­ει, εκτός από τις συ­ναυ­λί­ες εκτός Ελ­λά­δας, το στού­ντιο όπου στη­ρί­ζω και συμ­με­τέ­χω σε δου­λειές νέων αν­θρώ­πων.  Πυ­ξί­δα στη ζωή μου είναι πάντα το δί­καιο, η δι­καιο­σύ­νη, που οφεί­λου­με να τη δια­σφα­λί­ζου­με σε κάθε επί­πε­δο.  Ως πο­λί­τες, ως μέλη της κοι­νω­νί­ας, αλλά και στη δου­λειά μας, την μου­σι­κή, μια και μι­λά­τε για μένα.  Πυ­ξί­δα είναι ακόμα η οι­κο­γέ­νεια και οι φίλοι.  Η φιλία είναι κάτι πολύ σο­βα­ρό.

• Υπάρ­χει κάτι που επι­θυ­μεί­τε να σας συμ­βεί, όνει­ρο ζωής, που μπο­ρεί να μη σχε­διά­ζε­τε στην πα­ρού­σα φάση για το μέλ­λον, αλλά θα θέ­λα­τε να σας συμ­βεί;

Θέλω να είμαι γερός.  Τί­πο­τα άλλο.  Και να είναι καλά οι άν­θρω­ποι που αγαπώ.  Τα όνει­ρά μου είναι πιο απτά και πρα­κτι­κά.  Θα ήθελα ας πούμε, και το έχω προ­σπα­θή­σει και στο τέλος μπο­ρεί να το πε­τύ­χω, να γίνει ένα σο­βα­ρό αρ­χείο της ελ­λη­νι­κής λαϊ­κής και πα­ρα­δο­σια­κής μου­σι­κής.  Για φα­ντα­στεί­τε μετά από αυτόν τον πλού­το των δια­φο­ρε­τι­κών μου­σι­κών σ’ αυτό το σταυ­ρο­δρό­μι που ζούμε, δεν υπάρ­χει ένα συ­γκρο­τη­μέ­νο αρ­χείο μου­σι­κής.

• Αν δεν ήσα­σταν ερ­μη­νευ­τής, ποιο άλλο επάγ­γελ­μα που μπο­ρού­σα­τε να κά­να­τε;

Κατ’ αρχάς δεν είμαι μόνο ερ­μη­νευ­τής.  Είμαι κυ­ρί­ως μου­σι­κός.  Και αυτήν την ιδιό­τη­τα θα ήταν πολύ δύ­σκο­λο να την απαρ­νη­θώ.  Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως, επει­δή πιά­νουν τα χέρια μου και έχω κάνει αρ­κε­τές δου­λειές, νο­μί­ζω θα μπο­ρού­σα να είμαι ας πούμε, μη­χα­νι­κός αυ­το­κι­νή­των.  Πά­ντως ό,τι και να έκανα, θα το έκανα τρα­γου­δώ­ντας και στα δια­λείμ­μα­τα θα έπαι­ζα με την κι­θά­ρα μου.

• Πώς και πού θα επι­λέ­γα­τε να πε­ρά­σε­τε μια με­γά­λη χαρά και μια με­γά­λη λύπη;

Δεν έχει ση­μα­σία το πού.  Είμαι μο­να­χι­κός άν­θρω­πος και την με­γά­λη λύπη είναι πι­θα­νόν να την περ­νού­σα μόνος μου ή με την Άννα που εί­μα­στε ένα.  Την με­γά­λη χαρά θα την πέρ­να­γα με όλη την οι­κο­γέ­νεια, την κόρη μου, τα εγ­γό­νια μου και τους φί­λους μου.

• Ποια είναι η συ­νει­σφο­ρά των αν­θρώ­πων του πο­λι­τι­σμού στο ξε­πέ­ρα­σμα  της κρί­σης ;

Δεν ξέρω ποια είναι.  Θα σας πω ποια νο­μί­ζω ότι πρέ­πει να είναι.  Η συ­νε­χής πα­ρου­σία, η δη­μιουρ­γία, η αλ­λη­λεγ­γύη.  Η μου­σι­κή και οι άλλες τέ­χνες μπο­ρούν να απα­λύ­νουν την αγω­νία και τον πόνο των αν­θρώ­πων στις δυ­σκο­λί­ες και να ανα­πτε­ρώ­σουν το ηθικό τους.  Και εμείς οφεί­λου­με να εί­μα­στε κοντά τους με συ­ναί­σθη­μα ευ­θύ­νης και προ­σφο­ρά.

Οι ερω­τή­σεις για την δια­δι­κτυα­κή συ­νέ­ντευ­ξη του Γιώρ­γου Ντα­λά­ρα  τέ­θη­καν από τους δη­μο­σιο­γρά­φους: Λίζα Τσο­μπα­νά­κη-Ρο­δια­κή, Μαρία Βάλλα-ReadFree , Άννα Σαρρη-BlackMonday, Τζίνα Δα­βι­λά-Iporta, Βεν­νια­νά­κη Ρένα-Verena.