Καθολική και Δημήτρης: Από τη Ρόδο στη σκηνή του Διεθνούς Διαγωνισμού Τραγουδιού για Ατομα με οπτική αναπηρία

Καθο­λική και Δημήτρη, να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξή μας από τον 3o Διεθνή Δια­γω­νι­σμό Τρα­γου­διού για Άτομα με Μειω­μένη Όραση.

Καθο­λική: Το τρα­γούδι το δημιούρ­γησα εγώ απο­κλει­στικά για τον συγκε­κρι­μένο δια­γω­νι­σμό. Εχω γράψει τους στίχους και τη μουσική. Ηθελα να είναι ένα χορευ­τικό τρα­γούδι με χαρού­με­νους στίχους, με σκοπό να περάσω αισιό­δοξα μηνύ­ματα σε όλους μέσα από τη δύναμη της αγάπης.

Πώς απο­φα­σί­σατε να πάρετε μέρος σε αυτό το δια­γω­νι­σμό;

Καθο­λική: Επειδή τη μουσική την αγαπάμε πάρα πολύ και οι δύο, το συζη­τή­σαμε και απο­φα­σί­σαμε να το ηχο­γρα­φή­σουμε το 2022 μα δεν είχαμε δηλώσει συμ­με­τοχή γιατί δυστυ­χώς μεσο­λά­βησε η απώλεια του αγα­πη­μέ­νου μας πατέρα, τον οποίον χάσαμε ξαφνικά. Αυτό το τρα­γούδι όταν το άκουσε πρώτη φορά ήταν η τελευ­ταία μέρα που τον συνα­ντή­σαμε. Οπότε κατα­λα­βαί­νετε ότι έχει ιδιαί­τερη σημασία για εμάς. Η απόφαση για τη συμ­με­τοχή μας ήταν κοινή με τον αδελφό μου, διότι ό,τι και να έγραφα δεν θα κατά­φερνα να το ηχο­γρα­φήσω μόνη μου. Ο Δημή­τρης με την ενορ­χή­στρωσή του και τη συμ­με­τοχή του γενικά στο τρα­γούδι, το απο­γεί­ωσε.

Είναι η πρώτη φορά που παίρ­νετε μέρος σε δια­γω­νι­σμό;

Καθο­λική: Δεν συμ­με­τεί­χαμε ποτέ σε κανένα δια­γω­νι­σμό και είναι μεγάλη τιμή για εμάς που χάρη στην απί­στευτη συμ­με­τοχή του κόσμου στην ψηφο­φο­ρία που προη­γή­θηκε θα εκπρο­σω­πή­σουμε τη χώρα μας στον τελικό του δια­γω­νι­σμού “International Low-Vision Song Contest” με το τρα­γούδι μας: Θα τρα­γου­δάω όσο ζω.

Δημή­τρης: Είναι η πρώτη φορά που παίρ­νουμε μέρος σε δια­γω­νι­σμό γενικά.

Με τη μουσική όμως ασχο­λεί­στε πάρα πολλά χρόνια…

Καθο­λική: Ναι, από παι­δά­κια ασχο­λού­μα­στε. Είμαστε και οι δύο αυτο­δί­δα­κτοι μου­σι­κοί. Το καλό είναι ότι εμείς θέλουμε να παί­ζουμε σε γλέντια – όχι μόνο για να πάμε να παί­ξουμε και να φύγουμε. Θέλουμε ο κόσμος να συμ­με­τέ­χει στα γλέντια μας και για αυτό προ­σπα­θούμε.

Δημή­τρης: Και εμείς δια­σκε­δά­ζουμε μαζί με τον κόσμο σε κάθε γλέντι. Παί­ζουμε ό,τι ακούμε. Ο,τι τρα­γούδι και να ακού­σουμε. Αυτό μας έχει βοη­θή­σει στις πολλές συνερ­γα­σίες που έχουμε με μου­σι­κούς στο νησί μας – και όχι μόνο – να παί­ζουμε μαζί τους χωρίς καμία πρόβα. Επειδή παί­ζουμε με το αυτί, αυτό μας βοηθάει να ακο­λου­θούμε τους μου­σι­κούς σε ό,τι τρα­γούδι και να παίξουν.

Δημήτρη, οι πρώτες σας μνήμες από τη μουσική ως παιδιά, ποιες είναι;

Δημή­τρης: Οι πρώτες μου μνήμες είναι από το νηπια­γω­γείο. Τότε, ο αγα­πη­μέ­νος μας πατέρας μου είχε χαρίσει μία μελό­ντικα, που όπως πίστευα μου είχε φέρει ο Αγιος Βασίλης. Κι έτσι ξεκί­νησα σιγά σιγά με τη μουσική. Στην τρίτη δημο­τι­κού, λέω στον πατέρα μου: “Πατέρα, θέλω να μου φέρει ο Άγιος Βασίλης αρμόνιο”. Μου λέει: “Τον ρώτησες αν έχει χρήματα;” Του λέω: “Δεν με πει­ρά­ζει, θέλω να μου φέρει”. Και έτσι λοιπόν, μου πήρε ένα αρμόνιο τότε, δεν μου χάλασε το χατίρι. Ξεκί­νησα σιγά σιγά να παίζω μουσική μόνος μου. Κάποια στιγμή στον Έμπωνα ήρθε ένας δάσκα­λος, ο οποίος έψαχνε να βρει μαθητές για να τους διδάξει αρμόνιο. Του είχαν μιλήσει για μένα οι συγ­χω­ρια­νοί. Και έτσι λοιπόν, αυτό που απο­φά­σισε να κάνει – διότι εγώ δεν μπο­ρούσα να ακο­λου­θήσω τα μαθή­ματά του, επειδή ο συγκε­κρι­μέ­νος δάσκα­λος δίδασκε με νότες – ήταν, μέχρι να αγο­ρά­σουν οι μαθητές από το χωριό μας το δικό τους αρμόνιο, να μαθαί­νουν στο δικό μου αρμόνιο. Εγώ τους άκουγα. Κι έτσι, σιγά σιγά, από αυτό που άκουγα – μέχρι να μάθει δηλαδή ο μαθητής ένα τρα­γούδι – το μάθαινα εγώ ακου­στικά. Και τότε ήταν η πρώτη φορά που είχαν γράψει για μένα οι εφη­με­ρί­δες. Εκανε εντύ­πωση στον δάσκαλο, πώς μπο­ρούσε ένα παιδί και λόγω της τύφλω­σης αλλά και που δεν διάβαζε νότες, να μπορεί να πιάνει με τόση λεπτο­μέ­ρεια τον ήχο με το αυτί. Ετσι άρχισε, έγινε η πρώτη μου επαφή με τη μουσική.

Καθο­λική: Κι εγώ μόνη μου έμαθα, λίγο αργό­τερα από τον Δημήτρη, τον παρα­κο­λου­θούσα και άρχισα κι εγώ να ασχο­λού­μαι με τη μουσική. Οπότε κατα­λα­βαί­νεις, οι γεί­το­νες τι ακού­γανε!

Εσύ παρα­κο­λου­θού­σες τον Δημήτρη που είχε ήδη κάνει τα βήματά του στη μουσική και μπήκες κι εσύ σε αυτό το μονο­πάτι, ας πούμε;

Καθο­λική: Ναι, και γενικά με τον Δημήτρη έχουμε πολλά κοινά. Εγώ ξεκί­νησα την καριέρα μου με μία κιθάρα που μου είχε αγο­ρά­σει κι εμένα ο Άγιος Βασίλης! Μη φαντα­στείς – απλά τη γραν­τζου­νούσα. Επαιζα διάφορα τρα­γου­δά­κια, άλλαζα και τους στίχους. Εγώ από μικρή ήθελα να μάθω να παίζω μουσική, όμως είχα περισ­σό­τερο πάθος με το τρα­γούδι. Μου άρεσε πάρα πολύ να τρα­γου­δάω.

Αυτο­δί­δα­κτη κι εσύ;

Καθο­λική: Ναι, ναι. Αυτο­δί­δα­κτη. Ο Δημή­τρης έμαθε μόνος του και μπου­ζούκι. Και έτσι παί­ζουμε επαγ­γελ­μα­τικά μαζί.

Πόσα χρόνια ασχο­λεί­στε επαγ­γελ­μα­τικά με το τρα­γούδι;

Δημή­τρης: Πάρα πολλά. Εγώ άρχισα επαγ­γελ­μα­τικά να παίζω μουσική σε ξενο­δο­χεία το 1993.

Καθο­λική: Κι εγώ το 1996. Και από τότε είμαστε συνεχώς μαζί. Εγώ από το ’95 ξεκί­νησα πρώτη φορά να τρα­γου­δάω μόνο. Παί­ζουμε από τότε μαζί επαγ­γελ­μα­τικά σε διά­φο­ρες εκδη­λώ­σεις. Και αυτό είναι και το ωραίο – ότι και στο νησί μας, και όχι μόνο στο νησί μας – ο κόσμος μας επι­λέ­γει στα γλέντια του, στις χαρές του, στους γάμους του. Και αυτό είναι κάτι που μας δίνει μεγάλη χαρά, γιατί μας αντι­με­τω­πί­ζουν ισότιμα. Δεν μας έχουν δείξει ποτέ ότι μας παίρ­νουν σε κάποια δουλειά λόγω της οπτικής ανα­πη­ρίας που έχουμε. Ούτε και εμείς το αφή­νουμε αυτό να επη­ρε­ά­ζει οτι­δή­ποτε. Θέλουμε να ζούμε μία φυσιο­λο­γική ζωή, όπως όλοι.

Γεν­νη­θή­κατε με οπτική ανα­πη­ρία και οι δύο;

Καθο­λική και Δημή­τρης: Ναι. Και οι δύο.

Δημή­τρης: Είχαμε μερική όραση. Ποτέ δεν βλέπαμε κανο­νικά.

Καθο­λική: Όταν ήμασταν μικροί, βλέπαμε καλύ­τερα. Στον Έμπωνα που μεγα­λώ­σαμε, μπο­ρού­σαμε να κάνουμε ποδή­λατο σαν παιδιά. Η μελαγ­χρω­στική αμφι­βλη­στροει­δο­πά­θεια που έχουμε, όσο μεγα­λώ­νεις, χει­ρο­τε­ρεύει…

Παρόλα αυτά όμως πήγατε σε κανο­νικό σχολείο.

Καθο­λική: Ναι. Σε αυτό είμαστε πολύ τυχεροί. Μας μεγά­λω­σαν δύο υπέ­ρο­χοι γονείς, σε ένα κατα­πλη­κτικό χωριό, τον Έμπωνα. Εκεί πηγαί­ναμε σχολείο, και οι δάσκα­λοί μας και αργό­τερα οι καθη­γη­τές μας, μας πρό­σε­χαν και μας βοη­θού­σαν πάρα πολύ. Βέβαια, στην αρχή ήταν όλα δύσκολα. Γιατί μερικοί άνθρω­ποι έλεγαν στους γονείς μας ότι δεν θα μάθουμε γράμ­ματα, ότι θα πρέπει να το πάρουν απόφαση. Όμως με υπομονή και επιμονή οι γονείς μας δεν το έβαλαν κάτω… Θυμό­μα­στε που είχε μία λάμπα η μητέρα μας και την έβαζε κοντά για να βλέ­πουμε καλύ­τερα, και είχε ένα πινα­κάκι με κιμωλία και έτσι μάθαμε να γρά­φουμε. Στο σχολείο, γράφαμε με μαρ­κα­δόρο για να μπο­ρούμε να δια­κρί­νουμε τα γράμ­ματα

Εντυ­πω­σιακό…

Καθο­λική: Ναι. Οπότε οι δάσκα­λοί μας και αργό­τερα οι καθη­γη­τές μας, μας βοη­θού­σαν όπου μπο­ρού­σαν, δια­βά­ζαμε πολύ και στο σπίτι και δόξα τον Θεό τα κατα­φέ­ραμε. Πολλές φορές, ο πατέρας μας ήταν στη δουλειά – και η μητέρα μας καθόταν στο σπίτι και μας διάβαζε. Θυμάμαι ήταν καλο­καίρι και μας διάβαζε για να μπο­ρέ­σουμε να πάμε στην πρώτη τάξη, να ξέρουμε τα γράμ­ματα. Δυστυ­χώς, δεν υπήρχε τότε η παράλ­ληλη στήριξη. ζήσαμε μία φυσιο­λο­γική ζωή. Είχαμε τους φίλους μας, τους συμ­μα­θη­τές μας, τις συμ­μα­θή­τριές μας, στη γει­το­νιά παίζαμε κανο­νικά μαζί τους. Θυμάμαι είχαμε μία μπάλα με κου­δου­νά­κια, και οι φίλοι μας δεν παρα­ξε­νεύ­ο­νταν που παίζανε μαζί μας με έναν δια­φο­ρε­τικό τρόπο. Νιώ­θουμε πολύ τυχεροί που μεγα­λώ­σαμε σε χωριό. Αργό­τερα πηγαί­ναμε και στα Σιάννα στο χωριό της μητέρας μας, όπου εκεί ζήσαμε τη μαγεία του ραδιο­φώ­νου και έχουμε πολλές όμορφες ανα­μνή­σεις.

Δημή­τρης: Αργό­τερα πηγαί­ναμε και στα Σιάννα, εκεί είχαμε άλλα καλά. Ασχο­λη­θή­καμε με το ραδιό­φωνο. Είχαμε 22 χρόνια το Ράδιο Σιάννα. Και ερχό­ντου­σαν και άλλοι φίλοι από άλλα χωριά. Είχαμε ζήσει πολύ μεγάλες στιγμές και απ’ το ραδιό­φωνο.

Τώρα μένετε στη Ρόδο;

Καθο­λική: Μένουμε και στο χωριό και στην πόλη. Είναι ωραία που έχουμε αυτή την εναλ­λα­κτική επιλογή.

Δημή­τρης: Να μου επι­τρέ­ψεις, Μαίρη, να πω ότι έχουμε φίλους από άλλα χωριά, που δεν είχαν την ίδια αποδοχή που είχαμε εμείς από τους γονείς μας και από τους συγ­χω­ρια­νούς μας. Προ­φα­νώς βοήθησε και η οικο­γέ­νειά μας, αλλά και οι κάτοι­κοι, είχαν μία δια­φο­ρε­τική αντί­ληψη. Γιατί – δυστυ­χώς – δεν είναι κανόνας εάν κάποιο παιδί με ανα­πη­ρία μεγα­λώ­νει σε ένα χωριό, ότι θα το απο­δε­χτούν.

Καθο­λική: Οι αγα­πη­μέ­νοι μας γονείς μας είχαν από μικρά παιδιά μέσα σε όλα. Ούτε νιώσαμε ποτέ ότι ντρέ­πο­νται για μας – γιατί δυστυ­χώς συμ­βαί­νει και αυτό. Ούτε θέλησαν να κρύψουν ότι έχουν δύο παιδιά με ανα­πη­ρία όρασης. Μας πηγαί­νανε παντού, να παί­ζουμε μουσική χωρίς ποτέ να νιώσουν μειο­νε­κτικά. Το άλφα και το ωμέγα για την ψυχο­λο­γία του κάθε ατόμου με ανα­πη­ρία, και για την αποδοχή απ’ τους γύρω, πρώτα απ’ όλα οφεί­λε­ται στην οικο­γέ­νεια.

Δημή­τρης: Είμαστε τυχεροί και που τα πρώτα μας χρόνια, τα μαθη­τικά, ήτανε στον Έμπωνα.

Δημήτρη, η Ντέμη – η εφαρ­μογή για τα κινητά τηλέ­φωνα που δημιούργησες- πώς ήρθε στη ζωή σας;

Δημή­τρης: Η Ντέμη ήρθε στη ζωή μας το 2019. Ξεκί­νησα να ασχο­λού­μαι με την Ντέμη επειδή δια­πί­στωσα ότι υπήρχε ένα κενό σε μία τέτοια εφαρ­μογή, παρότι είχαν γίνει κάποιες προ­σπά­θειες. Εγώ είμαι πάρα πολύ εξοι­κειω­μέ­νος με την τεχνο­λο­γία, μπορώ να χρη­σι­μο­ποι­ήσω το κινητό μου άνετα και χωρίς την Ντέμη. Αλλά αυτό που ήθελα ήταν να προ­σφέρω – αρχικά για τα άτομα με οπτική ανα­πη­ρία – μία εφαρ­μογή που να τους βγάλει από το άγχος στη μετά­βασή τους από τα τηλέ­φωνα της παλιάς τεχνο­λο­γίας με πλήκτρα, στα νέα τηλέ­φωνα αφής. Οπότε, αυτό που ήθελα ήταν να δημιουρ­γήσω μία εφαρ­μογή – αρχικά να καλύψει τις δικές μας ανάγκες. Κι αυτό έκανα. Είχα πολύ χρόνο στον κορω­νοϊό – εγώ δεν κατά­λαβα καρα­ντίνα, δούλευα συνέ­χεια και συνε­χίζω να δουλεύω καθη­με­ρινά, γιατί ξεκί­νησα από το μηδέν, χωρίς να έχω ιδιαί­τε­ρες γνώσεις προ­γραμ­μα­τι­σμού. Έπρεπε να διαβάσω. Πλέον η Ντέμη χρη­σι­μο­ποιεί­ται από όλους ανε­ξαι­ρέ­τως.

Καθο­λική: Να διευ­κρι­νίσω ότι την εφαρ­μογή, μπορεί να τη χρη­σι­μο­ποι­ή­σει κάποιος που είτε έχει είτε δεν έχει ιδιαί­τε­ρες γνώσεις σχετικά με την τεχνο­λο­γία, αφού μπορεί να χει­ρι­στεί τη συσκευή του μόνο με φωνη­τι­κές εντολές.

Βρε­θή­κατε πρό­σφατα και στην Κύπρο για την παρου­σί­αση της Ντέμη.

Καθο­λική: Μέχρι σήμερα έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί τέσ­σε­ρις παρου­σιά­σεις της εφαρ­μο­γής, στη Σύρο από το Σωμα­τείο Ατόμων με προ­βλή­ματα όρασης νομού Κυκλά­δων «Αρωγή» , στην Αθήνα από τον Φάρο Τυφλών Ελλάδος, στη Θεσ­σα­λο­νίκη από την Περι­φε­ρειακή Ενωση Κεντρι­κής Μακε­δο­νίας του Πανελ­λή­νιου Συν­δέ­σμου Τυφλών. Πριν από λίγες μέρες επι­σκε­φθή­καμε και την Κύπρο, όπου πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η παρου­σί­αση της εφαρ­μο­γής στη Σχολή Τυφλών Αγιος Βαρ­νά­βας. Ο κόσμος αγκα­λιά­ζει την προ­σπά­θεια του Δημήτρη. Και το πιο σημα­ντικό είναι ότι ξεκί­νησε μόνος του να δημιουρ­γή­σει μία τόσο σπου­δαία εφαρ­μογή χωρίς να έχει γνώσεις προ­γραμ­μα­τι­σμού.

Πάντως, Καθο­λική και Δημήτρη, είστε απο­λύ­τως αυτό­νο­μοι, πηγαί­νετε τα ταξίδια σας, κάνετε τη δουλειά σας, τις παρου­σιά­σεις σας. Οι βάσεις που πήρατε από το οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον και σε χωριό μεγα­λώ­νο­ντας, ήταν πάρα πολύ σημα­ντι­κές για να είστε ανε­ξάρ­τη­τοι στην ενήλικη ζωή σας.

Καθο­λική: Ναι. Για αυτό είπα και στην αρχή ότι το άλφα και το ωμέγα στο πώς θα είναι ένα παιδί με ανα­πη­ρία, και πώς θα μεγα­λώ­σει και πώς θα εξε­λι­χθεί αργό­τερα, έχει να κάνει με την οικο­γέ­νεια, με τους γονείς που σε μεγα­λώ­νουν.

Εχετε ξεκι­νή­σει την προ­ε­τοι­μα­σία για το ταξίδι στη Γερ­μα­νία;

Καθο­λική: Μέχρι τώρα δεν μπο­ρού­σες να πας, ο δια­γω­νι­σμός γινόταν μόνο δια­δι­κτυακά. Εστελ­νες μόνο το τρα­γούδι. Από φέτος αν θες, μπορείς να πας. Εμείς ακόμα δεν έχουμε ξεκι­νή­σει τη δια­δι­κα­σία για να πάμε στη Γερ­μα­νία, αλλά το θέλουμε πολύ να πάμε. Είναι και η πρώτη φορά που συμ­με­τέ­χουμε και είναι και η πρώτη φορά που μπορείς να πας στον δια­γω­νι­σμό. Είναι σαν να μας λένε… όλα γίνο­νται για εσάς!

Στις 16 Μαΐου είναι ο δια­γω­νι­σμός.

Καθο­λική: Ναι, στις 16 Μαΐου. Τώρα, λεπτο­μέ­ρειες ακόμα δεν ξέρουμε. Θα ανα­κοι­νω­θούν σύντομα, αλλά πάλι με τη συμ­με­τοχή του κόσμου μέσω ψηφο­φο­ρίας θα γίνει.

Θέλω να μου πεις, Καθο­λική, την αντα­πό­κριση που είχατε όταν δια­κρι­θή­κατε.

Καθο­λική: Από την πρώτη στιγμή που στεί­λαμε τη συμ­με­τοχή μας στο δια­γω­νι­σμό, νιώσαμε γι΄άλλη μία φορά την αγάπη του κόσμου και τη στήριξη. Και θέλουμε να ευχα­ρι­στή­σουμε πάρα πολύ όλους και όλες, που για άλλη μία φορά ήταν δίπλα μας. Όταν βγήκε το τρα­γούδι μας πρώτο στον δια­γω­νι­σμό, το τηλέ­φωνό μας – και το δικό μου και του αδερφού μου – δεν είχε στα­μα­τή­σει. Και μηνύ­ματα, και τηλε­φω­νή­ματα, και πολλή πολλή χαρά από τον κόσμο. Και το ωραίο είναι ότι μέσα από τον συγκε­κρι­μένο δια­γω­νι­σμό γνω­ρί­σαμε πάρα, πάρα πολλούς ανθρώ­πους. Δηλαδή, ήταν δίπλα μας οικο­γέ­νεια, φίλοι, γνωστοί αλλά και άγνω­στοι. Αυτό ήταν αυτό που μας συγκί­νησε. Που είχαμε τόσο, τόσο κόσμο δίπλα μας.

Θέλω να μοι­ρα­στείτε μαζί μου – ξεχω­ρι­στά ο καθένας – το πιο μεγάλο σας όνειρο.

Καθο­λική: Εμένα το πιο μεγάλο μου όνειρο είναι να έχουμε καταρ­χάς όλοι την υγεία μας. Γιατί μετά από αυτό που έγινε με τον πατέρα μας, που τον χάσαμε τόσο ξαφνικά και άδικα, τίποτα άλλο δεν έχω. Μόνο να είμαστε καλά. Και όπως λέει ένα τρα­γούδι μου:

“Μια θάλασσα είναι η ζωή

Γι’ αυτό και με τρο­μά­ζει.

Τη μια είναι ήρεμη,

την άλλη φουρ­του­νιά­ζει…”

Και εννο­εί­ται, σε ό,τι αφορά τη μουσική, θέλουμε πάντα να πετυ­χαί­νουμε και να κάνουμε πράγ­ματα. Και αυτό που γίνεται τώρα, για μας είναι κάτι μαγικό και πρω­τό­γνωρο. Ελπί­ζουμε – και τώρα – να κατα­φέ­ρουμε να πάει καλά το τρα­γούδι μας. Όλα τα υπό­λοιπα, με δύναμη και με υπομονή και επιμονή, τα κατα­φέρ­νεις.

Δημή­τρης: Πάνω απ’ όλα είναι να έχουμε υγεία. Και να έχω δίπλα μου όλους τους αγα­πη­μέ­νους μου, να είναι υγιείς. Και εγώ μαζί τους. Και σε ό,τι αφορά στις δρα­στη­ριό­τη­τες, ένα όνειρο που έχω είναι τα τρα­γού­δια που έχουμε γράψει – και εγώ και η αδερφή μου – να βγουν κάποια στιγμή από το συρτάρι που έχουμε. Να τα ηχο­γρα­φή­σουμε και να τα μάθει ο κόσμος. Γιατί πραγ­μα­τικά έχουμε γράψει πάρα πολλά τρα­γού­δια, στίχο και μουσική. Η δυσκο­λία είναι – και ο λόγος που δεν τα έχουμε προ­χω­ρή­σει μέχρι τώρα –επειδή τα παρά­γουμε μόνοι μας, τα ηχο­γρα­φούμε μόνοι μας, πρέπει να βρούμε κάποιο πρό­γραμμα ηχο­γρά­φη­σης που να είναι προ­σβά­σιμο με το πρό­γραμμα που μας βοηθάει, που είναι για τυφλούς. Αυτό μας έχει «κλέψει» πάρα πολλά χρόνια τη δημιουρ­γι­κό­τητα, διότι τα επαγ­γελ­μα­τικά προ­γράμ­ματα μπορεί κάποιος τυφλός να τα χει­ρι­στεί δύσκολα με τον ανα­γνώ­στη οθόνης.

Καθο­λική: Ο Δημή­τρης ασχο­λεί­ται με την ηχο­γρά­φηση τόσο εντα­τικά. Δεν θα έκανα τίποτα χωρίς τον Δημήτρη.

Είναι πολύ όμορφο όμως αυτό, που μπο­ρείτε οι δύο σας τόσο αρμο­νικά να συνερ­γά­ζε­στε και να βγαίνει αυτό το απο­τέ­λε­σμα.

Δημή­τρης: Εγώ, δεν έχω τη φωνή που έχει η αδερφή μου. Οπότε ο καθένας βάζει το δικό του λιθα­ράκι.

Καθο­λική: Ναι, εγώ είμαι περισ­σό­τερο στο τρα­γούδι, ο Δημή­τρης στην ενορ­χή­στρωση, στην τεχνική, στον ήχο…

Ουσια­στικά έχετε μεγα­λώ­σει, έχετε ωρι­μά­σει και μουσικά μαζί.

Καθο­λική: Ναι. Και γενικά έχουμε πολλά κοινά. Εκτός από τη μουσική και από το ραδιό­φωνο, ασχο­λού­μα­στε και με το σκάκι.

Δημή­τρης: Έχουμε ιδρύσει και ομάδα, με τη βοήθεια του Σκα­κι­στι­κού Ομίλου Ρόδου. Μας βοή­θη­σαν να ιδρύ­σουμε έναν σύλλογο εδώ για άτομα με οπτική ανα­πη­ρία.

Καθο­λική: Με τη συνερ­γα­σία και τη στήριξη του Ιππότη Ρόδου ιδρύ­σαμε σύλλογο για σκα­κι­στές και σκα­κί­στριες με ανα­πη­ρία όρασης. Υπάρ­χουν ειδικές σκα­κιέ­ρες δια­μορ­φω­μέ­νες για άτομα με οπτική ανα­πη­ρία.

Δημή­τρης: Και αυτό – αν θέλεις – είναι και το παρά­πονό μας: Στο νησί μας, δεν μπο­ρούμε να γνω­ρί­σουμε πολλούς ανθρώ­πους με οπτική ανα­πη­ρία.

Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω. Έχετε επαφή μεταξύ σας οι άνθρω­ποι με οπτική ανα­πη­ρία;

Καθο­λική: Ελά­χι­στα. Δεν έχουμε εύκολα πρό­σβαση.

Δημή­τρης: Αυτό μας στε­νο­χω­ρεί. Δεν έτυχε ποτέ να γνω­ρί­σουμε έτσι απλά κάποιον. Αν οι συγκυ­ρίες δεν ήταν έτσι να τους γνω­ρί­σουμε, δεν θα τους είχαμε συνα­ντή­σει.

Καθο­λική: Θα σου δώσω ένα παρά­δειγμα. Αν πάμε στην Αθήνα και πάμε στον χώρο του Φάρου Τυφλών και καθί­σουμε στο κυλι­κείο, αμέσως θα γνω­ρί­σουμε κόσμο. Εκεί υπάρχει σημείο ανα­φο­ράς. Εδώ δεν υπάρχει κάποιο τέτοιο.

Άρα, είναι μία καλή ευκαι­ρία να πούμε ότι πρέπει να δημιουρ­γη­θεί ένας χώρος που θα μπο­ρείτε να περνάτε τον χρόνο σας τα άτομα με οπτική ανα­πη­ρία.

Καθο­λική: Ακριβώς. Έχουμε ζητήσει από τον Δήμο, να μας παρα­χω­ρή­σουν έναν χώρο, για να μπο­ρούμε να μαζευό­μα­στε εκεί. Για να ξέρει κάποιος που έχει οπτική ανα­πη­ρία, ότι υπάρχει αυτός ο χώρος για να μας πλη­σιά­σει πιο εύκολα. Γιατί δεν υπάρχει σύλ­λο­γος τυφλών στη Ρόδο.

Δημή­τρης: Πολλοί δεν βγαί­νουν καν από το σπίτι τους. Και αυτό είναι που μας στε­νο­χω­ρεί: Θέλουμε να τους γνω­ρί­σουμε και να τους πούμε ότι, όπως μπο­ρούμε εμείς, μπορούν κι εκείνοι.

Σας λείπουν οι γνω­ρι­μίες μεταξύ σας δηλαδή.

Καθο­λική: Ακριβώς αυτό μας λείπει. Οι γνω­ρι­μίες.

Δημή­τρης: Θα μπο­ρού­σαμε να κάνουμε πάρα πολλά. Και σκάκι και με τους υπο­λο­γι­στές, με την τεχνο­λο­γία, με τα κινητά. Μπο­ρούμε να κάνουμε πάρα πολλά. Απλά δεν υπάρ­χουν άτομα. Εχουμε ζητήσει από τις κρα­τι­κές υπη­ρε­σίες, να μετα­φέ­ρουν σε ανθρώ­πους που ήδη είναι εγγε­γραμ­μέ­νοι, ότι υπάρχει αυτή η πρω­το­βου­λία. Μας είπαν, όμως, πως λόγω προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων δεν μπορούν να επι­κοι­νω­νή­σουν για να τους ενη­με­ρώ­σουν. Και είναι κρίμα, γιατί εμείς δεν ζητάμε τα τηλέ­φωνά τους – ζητάμε να περά­σουν το μήνυμα, την ενη­μέ­ρωση.

Καθο­λική: Και είναι πολύ λυπηρό. Υπάρ­χουν νέοι άνθρω­ποι που δεν θέλουν να βγουν από το σπίτι τους. Εμείς είχαμε την τύχη να μεγα­λώ­σουμε στον Έμπωνα, με γονείς που δεν μας έκρυψαν ποτέ. Άλλοι όμως μπορεί να χάσουν την όρασή τους αργό­τερα και να μην έχουν τη δύναμη να το αντι­με­τω­πί­σουν. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο, να χάσεις ξαφνικά την όρασή σου. Η μετά­βαση αυτή είναι πολύ δύσκολη και είναι σημα­ντικό σε αυτό το σημείο να μην χάσεις την πίστη στον εαυτό σου και στις δυνα­τό­τη­τές σου. Να ξέρεις ότι υπάρχει ζωή και μετά. Είναι δύο κόσμοι δια­φο­ρε­τι­κοί οι βλέ­πο­ντες με τους μη βλέ­πο­ντες.

Δημή­τρης: Ακόμα κι αν τους προ­σεγ­γί­σει μία κοι­νω­νική λει­τουρ­γός, δεν είναι το ίδιο. Έχει άλλη αξία να δεις έναν άνθρωπο με το ίδιο πρό­βλημα με σένα να ζει και να προ­χω­ράει. Αυτό σε εμπνέει αληθινά.

Και ίσως μοι­ρά­ζε­σαι και πιο εύκολα τους προ­βλη­μα­τι­σμούς σου, έτσι δεν είναι;

Καθο­λική: Ναι, και η φιλία είναι σημα­ντική. Η κοι­νω­νική ζωή. Να έχεις ένα δίκτυο ανθρώ­πων. Είναι πολύ σημα­ντικό. Θέλουμε να το προ­σφέ­ρουμε αυτό στους συμπο­λί­τες μας, αλλά δυστυ­χώς δεν μπο­ρούμε να φτά­σουμε σε εκεί­νους.

Ας πούμε λοιπόν το εξής: αν κάποιος δια­βά­σει τη συνέ­ντευξη και θέλει να έρθει σε επαφή, πώς μπορεί;

Καθο­λική: Και απευ­θείας σε εμάς και μέσω του Συλ­λό­γου Ατόμων με Ανα­πη­ρία.

Και για τους γονείς, είναι επίσης σημα­ντικό να ενη­με­ρω­θούν.

Δημή­τρης: Ακριβώς. Γιατί αν ο γονιός δεν απο­δε­χτεί την κατά­σταση, δεν μπορεί και το παιδί να την απο­δε­χτεί.

Καθο­λική: Η χει­ρό­τερη ανα­πη­ρία είναι όταν δεν απο­δέ­χε­σαι αυτό που σου συμ­βαί­νει. Ούτε εσύ, ούτε οι άνθρω­ποί σου.

Δημή­τρης: Και για μένα, η χει­ρό­τερη ανα­πη­ρία είναι η κακή ψυχο­λο­γία. Γιατί γνω­ρί­ζουμε και ανθρώ­πους που δεν έχουν καμία ανα­πη­ρία, αλλά επειδή δεν έχουν καλή ψυχο­λο­γία, δεν μπορούν να ζήσουν.

Καθο­λική: Κλεί­νο­ντας Μαίρη, θέλουμε να ευχα­ρι­στή­σουμε την οικο­γέ­νειά μας που είναι πάντα κοντά μας, τους φίλους μας, όλους τους ανθρώ­πους, γνω­στούς αλλά και τους άγνω­στους που μας στή­ρι­ξαν και μας στη­ρί­ζουν, ειδικά τώρα με τη συμ­με­τοχή μας στον διεθνή δια­γω­νι­σμό τρα­γου­διού και βεβαίως και την εφη­με­ρίδα σας.