Α-τυπος και υπογραμμος: Ανοιχτές πληγές…

Σαν σή­με­ρα, έναν χρόνο πριν… Σε κα­τά­στα­ση ανα­μο­νής για το πε­ρι­βό­η­το δη­μο­ψή­φι­σμα. Η Ελ­λά­δα χω­ρι­σμέ­νη στα δύο. Η συ­ζή­τη­ση πα­ντού η ίδια. «Εσύ είσαι με το ΝΑΙ ή με το ΟΧΙ»; Κα­τη­γο­ριο­ποι­η­θή­κα­με, οι μεν και οι δε.

Το κλίμα στην κοι­νω­νία, εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κό. Οι­κο­γέ­νειες στα πρό­θυ­ρα νευ­ρι­κής κρί­σης, φίλοι δεν ξα­να­μί­λη­σαν, σχέ­σεις δο­κι­μά­στη­καν, έντα­ση, θυμός, απει­λές, μίσος, χολή… διά­χυ­τα πα­ντού.

Ελ­λά­δα 2015, πα­ρα­μο­νές της 5ης Ιου­λί­ου, μια χώρα οδη­γεί­ται σε δη­μο­ψή­φι­σμα άρον-άρον, χωρίς ξε­κά­θα­ρο ερώ­τη­μα και με τους αν­θρώ­πους της με κομ­μέ­νη την ανάσα, να βρί­σκο­νται σε πα­ρά­κρου­ση. Κα­τα­στά­σεις πρω­τό­γνω­ρες…

Οι μισοί έδει­χναν τους άλ­λους μι­σούς με το δά­χτυ­λο, κα­βγά­δες ξέ­σπα­γαν εν ριπή οφθαλ­μού σε δη­μό­σιους και ιδιω­τι­κούς χώ­ρους. Οι προ­δό­τες και οι φι­λο­πά­τρι­δες, οι γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες και οι αδού­λω­τοι, οι προ­σκυ­νη­μέ­νοι και οι υπε­ρή­φα­νοι. Η Ελ­λά­δα χω­ρι­σμέ­νη στα δυο.

Ο φόβος για την επό­με­νη ημέρα, διά­χυ­τος  και για τις δύο πλευ­ρές. Και μέχρι να φτά­σει η ώρα της κάλ­πης, η αγω­νία με­γά­λω­νε και η έντα­ση κο­ρυ­φω­νό­ταν.  Και ο πρω­θυ­πουρ­γός, έρι­χνε λάδι στη φωτιά σε κάθε ευ­και­ρία. Οδή­γη­σε έναν λαό σε δη­μο­ψή­φι­σμα, οδή­γη­σε έναν λαό στον δι­χα­σμό, για το τί­πο­τα. Ανοι­ξε πλη­γές στην κοι­νω­νία, που ακόμα δεν έχουν επου­λω­θεί, προ­κά­λε­σε κοι­νω­νι­κό κα­νι­βα­λι­σμό, έστρε­ψε τον έναν ενα­ντί­ον του άλλου, άνευ λόγου. Ενέ­σπει­ρε το μίσος και χώ­ρι­σε την Ελ­λά­δα στα δύο, που­λώ­ντας ψεύ­τι­κες ελ­πί­δες, ό,τι ξέρει να κάνει καλά, εξάλ­λου.

«Το “ναι” θα οδη­γή­σει σε συμ­φω­νία δίχως διέ­ξο­δο και σε πέντε μήνες θα οδη­γή­σει σε νέο Μνη­μό­νιο, ενώ το “όχι” ση­μαί­νει βιώ­σι­μη συμ­φω­νία σε ευ­ρω­παϊ­κό πλαί­σιο και μια χώρα που δεν θα είναι αποι­κία χρέ­ους»· αυτό δή­λω­σε λίγες ώρες, πριν το δη­μο­ψή­φι­σμα ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Και έφτα­σε η 5η Ιου­λί­ου… Το δη­μο­ψή­φι­σμα γί­νε­ται, το ΟΧΙ επι­κρα­τεί και πίσω από τις κλει­στές πόρ­τες του Μα­ξί­μου, το OXI «βα­φτί­ζε­ται» σε με­γα­λο­πρε­πές ΝΑΙ, λίγο πριν το ξη­μέ­ρω­μα της 6ης Ιου­λί­ου.

Οι χοροί στις πλα­τεί­ες στα­μά­τη­σαν, τα επα­να­στα­τι­κά τρα­γού­δια σί­γη­σαν, τα κε­φά­λια έσκυ­ψαν και χά­θη­καν οι δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές με­τα­ξύ γερ­μα­νο­τσο­λιά­δων και πα­τριω­τών…

Η ιστο­ρία, από κει και πέρα, γνω­στή… Η ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση αδιά­ψευ­στος μάρ­τυ­ρας του με­γέ­θους της με­τα­στρο­φής του «επα­να­στά­τη» πρω­θυ­πουρ­γού μας που θα άλ­λα­ζε την Ευ­ρώ­πη και που θα χτυ­πού­σε τα ντα­ού­λια για να χο­ρεύ­ουν οι αγο­ρές.

Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας, χώ­ρι­σε μια κοι­νω­νία στα δύο και της άνοι­ξε πλη­γές, άνευ λόγου, όπως απο­δεί­χτη­κε. Προ­χώ­ρη­σε, σε ένα επί­πλα­στο δη­μο­ψή­φι­σμα το οποίο χρη­σι­μο­ποί­η­σε απο­κλει­στι­κά, για ξε­κα­θά­ρι­σμα κομ­μα­τι­κών λο­γα­ρια­σμών. Και πήρε μια Ελ­λά­δα στο λαιμό του για ένα κα­πρί­τσιο.

Στην πο­λι­τι­κή οι κω­λο­τού­μπες είναι συ­νη­θι­σμέ­νο φαι­νό­με­νο, ανα­με­νό­με­νο. Και οι κω­λο­τού­μπες του Αλέξη είναι πολ­λές. Όπως και πολ­λών προ­κα­τό­χων του. Το ότι χώ­ρι­σε την Ελ­λά­δα στα δύο για το τί­πο­τα, είναι απο­κλει­στι­κά δική του ευ­θύ­νη και θα τον βα­ραί­νει για πάντα. Και εκεί­νους που ψή­φι­σαν «ΟΧΙ», τους πρό­δω­σε δύο φορές…