Μανιφέστο των «53»: Μοιάζουμε με τους «μνημονιακούς»

Έντεκα σημεία που θα πρέπει να απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­μενο του δια­λό­γου που έχει ξεκι­νή­σει ενόψει του Συνε­δρίου κατέ­θεσε η πρω­το­βου­λία 53+, στην Κεντρική Επι­τροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανα­φέ­ρε­ται, μεταξύ άλλων, ότι ενώ η συμ­φω­νία του καλο­και­ριού, εκείνη του­λά­χι­στον τον περίοδο, εξη­γή­θηκε ως προϊόν αδί­στα­χτου εκβια­σμού, «στα­διακά η πολι­τική αυτή εξήγηση απο­δυ­να­μώ­θηκε, με απο­τέ­λε­σμα να φαί­νε­ται ή να εκλαμ­βά­νε­ται από τον λαϊκό κόσμο ότι οι μνη­μο­νια­κές δεσμεύ­σεις συγκρο­τούν το δικό μας πρό­γραμμα, το πρό­γραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και της αρι­στε­ράς».

Οι 53+ υπο­γραμ­μί­ζουν ότι το παράλ­ληλο πρό­γραμμα συνιστά πρω­ταρ­χικό κομμάτι της στρα­τη­γι­κής του ΣΥΡΙΖΑ και εντάσ­σε­ται σε ένα πολι­τικό σχέδιο απε­γκλω­βι­σμού από το μνη­μό­νιο.

«Είμαστε στην κυβέρ­νηση όχι πάση θυσία, αλλά όσο θεω­ρούμε ότι μέσα σε αυτές τις ασφυ­κτι­κές συν­θή­κες και τους ποι­κί­λους εκβια­σμούς μπο­ρούμε με αρι­στερή οπτική να ασκή­σουμε πολι­τική προς όφελος των ασθε­νέ­στε­ρων κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των», ανα­φέ­ρουν οι 53+ και σημειώ­νουν ότι το χρέος του κόμ­μα­τος είναι η άμβλυνση των επι­πτώ­σεων της εφαρ­μο­γής του μνη­μο­νίου.

«Απορ­ρί­πτουμε κάθε σκέψη για οικου­με­νική κυβέρ­νηση», σημειώ­νουν επίσης οι 53+ γιατί «η δια­χω­ρι­στική γραμμή Αριστερά-Δεξιά είναι κάτι παρα­πάνω από υπαρκτή στο σύνολο σχεδόν των ζητη­μά­των που απα­σχο­λούν την ελλη­νική κοι­νω­νία». «Δεν υπάρ­χουν εθνικά σχέδια, ούτε η διχα­σμένη, έτσι κι αλλιώς, κοι­νω­νία, έχει ανάγκη από εθνικές συναι­νέ­σεις», υπο­γραμ­μί­ζουν και προ­σθέ­τουν ότι «αντί­θετα είναι στιγμή των δια­χω­ρι­στι­κών γραμμών με βάση τις ανάγκες των πολλών και κυρίως αυτών που έχουν πληγεί περισ­σό­τερο και βρί­σκο­νται κάτω από τα όρια της φτώ­χειας».

Οι 53+ ανα­φε­ρό­με­νοι στο ενδε­χό­μενο «προ­σχω­ρή­σεων», «διευ­ρύν­σεων», «συμπρά­ξεων», υπο­γραμ­μί­ζουν ότι η συζή­τηση αυτή κινεί­ται σε λάθος κατεύ­θυνση. «Στο πρό­σφατο παρελ­θόν το κόμμα μας πλήρωσε ακριβά τις προ­σχω­ρή­σεις παρα­γό­ντων που ελά­χι­στη σχέση είχαν με την αρι­στερά», σημειώ­νουν και προ­σθέ­τουν ότι αντί­θετα είναι ανοι­χτοί στον απλό κόσμο που έρχεται ανι­διο­τε­λώς να προ­σφέ­ρει στην κοινή προ­σπά­θεια.

Στο κείμενο γίνεται αναφορά και στις ευρω­παϊ­κές εξε­λί­ξεις και διερ­γα­σίες και σημειώ­νε­ται ότι η εύλογη αγωνία για την ανάγκη αλλαγής συσχε­τι­σμών στην Ευρώπη, δεν πρέπει να οδη­γή­σει σε τακτι­κι­σμούς και σε κινή­σεις που ενδε­χο­μέ­νως να μας εγκλω­βί­σουν σε δια­φο­ρε­τικά πολι­τικά σχέδια.

Επίσης ζητούν ρήξεις με το παλαιό και φθαρ­μένο αυταρ­χικό σύστημα, την ανά­δειξη νέων κοι­νω­νι­κών ζητη­μά­των, τη στήριξη κοι­νω­νι­κών μειο­ψη­φιών, ζητή­ματα δηλαδή που βαθαί­νουν τη δια­χω­ρι­στική γραμμή Αριστεράς-Δεξιάς. Ως τέτοια ζητή­ματα, ανα­φέ­ρουν τοδια­χω­ρι­σμό κράτους-εκκλησίας, τις συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, ταδικαιώ­ματα των εργα­ζο­μέ­νων, την κοι­νω­νική οικο­νο­μία και τους συνε­ται­ρι­σμούς.

Οι 53+ ζητούν να συνε­χι­στεί ο δίαυλος επι­κοι­νω­νίας με τον κόσμο της αρι­στε­ράς και τονί­ζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει και μπορεί να απο­τε­λέ­σει και στο μέλλον φορέα ενό­τη­τας της αρι­στε­ράς.

Ανα­φέ­ρουν ακόμη ότι η επιμονή τους στα ζητή­ματα δημο­κρα­τίας στο κόμμα θα κορυ­φω­θεί ενόψει συνε­δρίου το οποίο θα πρέπει να δώσει τις δικές του απα­ντή­σεις σε σχέση με τις δομές του κόμ­μα­τος ώστε να ενι­σχύ­ουν τη συλ­λο­γική λει­τουρ­γία.