“Πεθαίνω, θέλω να κάνω ευθανασία”

Σοκ προ­κά­λεσε η εξο­μο­λό­γηση δημο­σιο­γρά­φου Αλέ­ξαν­δρου Βέλλιου που απο­κά­λυψε πως έχει καρκίνο και θέλει να υπο­βλη­θεί σε ευθα­να­σία.

«Έχω καρκίνο και πεθαίνω σε δύο μήνες» είπε ο Αλέ­ξαν­δρος Βέλλιος στην εκπομπή  του STAR «Αλή­θειες με την Ζήνα». Ο δημο­σιο­γρά­φος σόκαρε το κοινό όταν απο­κά­λυψε πως σχε­διά­ζει να πάει στην Ελβετία για να κάνει ευθα­να­σία, προ­κει­μέ­νου να έχει ένα αξιο­πρε­πές τέλος.

«Το μαθαίνω το Σεπτέμ­βριο. Είχα κάποια συμ­πτώ­ματα οργα­νικά, πάω κάνω τις εξε­τά­σεις μου και μου λένε έχεις έναν όγκο ήδη πολύ προ­χω­ρη­μένο. Ξεκινάω μια σειρά από χημειο­θε­ρα­πείες. Ανα­ζη­τούμε ένα παρά­θυρο ευκαι­ρίας για χει­ρουρ­γείο, δεν υπάρχει. Ο δεύ­τε­ρος κύκλος χημειο­θε­ρα­πείας δείχνει ότι ο όγκος είναι πιο ισχυρός από τα φάρμακα και αυτή τη στιγμή δεν παίρνει καν χημειο­θε­ρα­πεία. Άρα αυτή τη στιγμή είμαι αφη­μέ­νος στην ενέρ­γεια και στις αντοχές του οργα­νι­σμού μου οι οποίες προ­φα­νώς δεν είναι και ανε­ξά­ντλη­τες. Ο ηπα­το­λό­γος μου έχει πει για 2-3 μήνες(…)Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα από τον περα­σμένο Σεπτέμ­βριο, δίνω μια μάχη η οποία για να το πούμε νηφάλια και πολύ ήρεμα, έχει απο­δει­χθεί άνιση. Αυτή τη στιγμή στην ουσία δεν δίνω καμία μάχη, απλά περι­μένω. Αν θα περι­μένω ελπί­ζο­ντας να τελειώσω ειρη­νικά σε 2-3 μήνες ή 5-6 μήνες, αυτό μόνο ο οργα­νι­σμός μου και τα απο­θέ­ματα ενέρ­γειας μπορούν να μου το πούνε».

«Η ευθα­να­σία είναι δικαί­ωμα στην ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια»

«Το πρό­βλημα της ευθα­να­σίας εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί ένα θέμα ταμπού. Εγώ είμαι διά­πυ­ρος υπο­στη­ρι­κτής του δικαιώ­μα­τος μας στο θάνατο. Θεωρώ ότι είναι το πιο θεμε­λιώ­δες ανθρώ­πινο δικαί­ωμα. Το ευ θνή­σκειν για μένα είναι θεμε­λιώ­δες!(…) Θα με τρόμαζε πολύ και θα λύγιζα αν μπροστά μου είχα μια προ­ο­πτική λιω­σί­μα­τος σε ένα κρεβάτι νοσο­κο­μείου, σωμα­τι­κής κατά­πτω­σης και πόνων. Η ευθα­να­σία είναι το δικαί­ωμα στην ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια μέχρι τέλους. Κανένας ιερω­μέ­νος, κανένας νομο­θέ­της, κανένας κοι­νω­νι­κός λει­τουρ­γός δεν έχει το δικαί­ωμα να μου πει πότε και πώς θα πεθάνω! Είναι μια προ­σω­πική μου υπόθεση και δική μου επιλογή(…)Έχω κάνει τα χαρτιά μου ήδη για ένα ίδρυμα στη Ζυρίχη. Είναι το μόνο που δέχεται ξένους. Απο­κα­λεί­ται βοη­θού­μενη αυτο­κτο­νία. Πας με τους δικούς σου ανθρώ­πους και σου δίνουν ένα ποτήρι, δηλώ­νεις για μια ακόμα τελευ­ταία φορά ότι το κάνεις με τη θέλησή σου, πίνεις το ποτήρι και μέσα σε ελά­χι­στα λεπτά φεύγεις».

Την εμπει­ρία της δια­χεί­ρι­σης του (επερ­χό­με­νου) θανάτου του, κατέ­γραψε ο Αλέ­ξαν­δρος Βέλιος στο βιβλίο: «Εγώ και ο Θάνατός μου. Το δικαί­ωμα στην ευθα­να­σία».

thetoc.gr