ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Γραφείο Προϋπολογισμού Βουλής:Κόστισε στην οικονομία η καθυστέρηση της αξιολόγησης

news room 4 λεπτά ανάγνωση
Βουλή

Κόστος για την οικο­νο­μία έχει η καθυ­στέ­ρηση της αξιο­λό­γη­σης, δια­πι­στώ­νει το γραφείο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Βουλής στην τρι­μη­νιαία έκθεσή του αν και επι­ση­μαί­νει ότι «τα προ­βλε­πό­μενα μέτρα στη φορο­λο­γία και στο ασφα­λι­στικό θα επη­ρε­ά­σουν υφε­σιακά την οικο­νο­μία».

Όπως ανα­φέ­ρει όμως δεν πρέπει να απο­μο­νώ­νε­ται η επί­δραση αυτή για να ασκηθεί κριτική. Η υπό δια­μόρ­φωση συμ­φω­νία με τους θεσμούς πρέπει να κρί­νε­ται συνο­λικά. «Με τη συμ­φω­νία δημιουρ­γού­νται προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να απο­τρα­πεί η παγίωση μιας κατά­στα­σης που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από αυξα­νό­με­νες επι­βα­ρύν­σεις του ιδιω­τι­κού τομέα, μείωση των εισο­δη­μά­των στο δημόσιο τομέα, περιο­ρι­σμούς στην κίνηση κεφα­λαίων, έξοδο επι­χει­ρή­σεων σε γει­το­νι­κές χώρες που φαί­νε­ται ότι προ­σφέ­ρουν καλύ­τερο πλαίσιο για τη δράση τους, έξοδο εκπαι­δευ­μέ­νων νέων σε ανα­ζή­τηση εργα­σίας και δυσλει­τουρ­γι­κές κρα­τι­κές δομές».

«Η οικο­νο­μία δεν θα ανα­κάμ­ψει αυτό­ματα μετά την πρώτη αξιο­λό­γηση και τις επεν­δύ­σεις από το πακέτο Juncker αν δεν εξα­λει­φθεί η αβε­βαιό­τητα για την κατεύ­θυνση της πολι­τι­κής στο μέλλον και, ειδι­κό­τερα, αν δεν αλλά­ξουν οι κανόνες δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας και δε γίνουν οι απα­ραί­τη­τες μεταρ­ρυθ­μί­σεις», σημειώ­νει.

Η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή από το να εφαρ­μό­σει το τρίτο «Μνη­μό­νιο» (με τις κατάλ­λη­λες βελ­τιώ­σεις όπου αυτές είναι δυνατές). Αυτό άλλωστε έδειξε και η εμπει­ρία του α΄ εξα­μή­νου 2015 και του α΄ τρι­μή­νου 2016. Σε ένα περι­βάλ­λον αστά­θειας και αβε­βαιο­τή­των, η Ελλάδα θα πρέπει να απο­φύ­γει ο,τιδή­ποτε θα μπο­ρούσε να προ­κα­λέ­σει μεγα­λύ­τερη σύγχυση για το δέον γενέ­σθαι.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται η παρά­ταση της δια­πραγ­μά­τευ­σης (που έπρεπε να είχε τελειώ­σει τον Οκτώ­βριο / Νοέμ­βριο 2015 σύμφωνα με το αρχικό χρο­νο­διά­γραμμα) είχε σημα­ντικό κόστος. Έτεινε επίσης να παγιώ­σει την απαι­σιο­δο­ξία, δημιουρ­γώ­ντας συν­θή­κες που απο­τρέ­πουν τη βελ­τί­ωση των πραγ­μά­των αμέσως μετά την αξιο­λό­γηση».

Οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις

Την περίοδο της δια­πραγ­μά­τευ­σης από τον Οκτώ­βριο 2015 μέχρι σήμερα (Απρί­λιος 2016) έγιναν εμφα­νείς περαι­τέρω δυσλει­τουρ­γίες στον πεδίο των μεταρ­ρυθ­μί­σεων, γράφει η έκθεση και μιλά για απο­σπα­σμα­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που αλλη­λο­α­ναι­ρού­νται. Τυπικό παρά­δειγμα η ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση των τρα­πε­ζών που τείνει να εξου­δε­τε­ρω­θεί από την εκκρε­μό­τητα των μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δανείων.

Συχνά υπο­τι­μά­ται ότι το τρα­πε­ζικό σύστημα υπο­φέ­ρει από τη χαμηλή ποιό­τητα των δανείων του («κόκκινα δάνεια») παρά την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση που έγινε τον περα­σμένο Νοέμ­βριο. Έτσι δυσκο­λεύει η χορή­γηση πιστώ­σεων στην οικο­νο­μία, σημειώ­νει η έκθεση

Τέλος, ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός δεν έδειξε σε κρίσιμα μεταρ­ρυθ­μι­στικά ζητή­ματα την απα­ραί­τητη συνοχή.Ορι­σμέ­νες απο­φά­σεις του κυβερ­νη­τι­κού πυρήνα για εφαρ­μογή του Μνη­μο­νίου δεν τις «ενστερ­νί­ζο­νται» ισχυρά τμήματα του ευρύ­τε­ρου μηχα­νι­σμού της κυβέρ­νη­σης, ανα­δει­κνύ­ο­ντας δια­φο­ρε­τι­κές πολι­τι­κές αντι­λή­ψεις, προσ­δο­κίες της κοι­νω­νι­κής βάσης και παρα­δό­σεις. Αυτές οι δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις δεν βοηθούν την κυβέρ­νηση να εκπέμ­ψει ένα μήνυμα στα­θε­ρό­τη­τας όσον αφορά στην κατεύ­θυνση της οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής και να άρει τη γενι­κευ­μένη δυσπι­στία για τις προ­θέ­σεις της.

«Εκτι­μούμε γενι­κό­τερα ότι το ζήτημα της ανά­πτυ­ξης δεν έχει ως τώρα την ανα­γκαία προ­τε­ραιό­τητα στην κυβερ­νη­τική πολι­τική. Ας το δια­τυ­πώ­σουμε απλά: Η ανά­πτυξη προ­ϋ­πο­θέ­τει νέες επεν­δύ­σεις. Αυτές θα προ­έλ­θουν κυρίως από τον ιδιω­τικό τομέα, αφού ο δημό­σιος έχει πλέον σαφή όρια. Οι ξένες επεν­δύ­σεις θα παίξουν κρίσιμο ρόλο. Αλλά τις επεν­δύ­σεις θα απο­τρέ­πουν:

* όσον αφορά στην ελλη­νική πλευρά, η αβε­βαιό­τητα για την κατεύ­θυνση της οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής καθώς και η παρά­λειψη σοβαρών τομών σε δικαιο­σύνη, γρα­φειο­κρα­τία, φορο­λο­γι­κές υπη­ρε­σίες ειδι­κό­τερα, τήρηση του νόμου, τρά­πε­ζες (μη εξυ­πη­ρε­τού­μενα δάνεια κ.α.), ασφα­λι­στικό, ενέρ­γεια και ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις

* και όσον αφορά στους εταί­ρους, η εκκρε­μό­τητα για τη ρύθμιση του δημο­σίου χρέους».

Το «μείγμα πολι­τι­κής»

Ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τις δυσκο­λίες πολι­τι­κών επι­λο­γών στη σημε­ρινή κατά­σταση, θέτουμε τέλος το ερώτημα αν το «μείγμα πολι­τι­κής» του Μνη­μο­νίου, όπως συνήθως ορί­ζε­ται με βάση τη σχέση φορο­λο­γι­κών εσόδων και κρα­τι­κών δαπανών, θα απο­τρέ­ψει ή ανα­βά­λει την επι­στροφή στην ανά­πτυξη. Το μείγμα σήμερα χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από αύξηση των φόρων (βλ. πιο κάτω), αλλά στα­θε­ρό­τητα των κρα­τι­κών δαπανών.

Η ανα­με­νό­μενη αύξηση των φόρων (ΕΝΦΙΑ, φόρων εισο­δή­μα­τος, κατα­να­λω­τι­κών φόρων) και ενδε­χο­μέ­νως ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών λει­τουρ­γεί αντι­πα­ρα­γω­γικά στην πλευρά της προ­σφο­ράς και μειώνει τη ζήτηση. Για τον λόγο αυτό προ­τεί­νε­ται από διά­φο­ρες πλευρές (π.χ. ΕΚΤ) το βάρος να μετα­τε­θεί στις δαπάνες. Αλλά και η μείωση των δαπανών θα έθιγε τη ζήτηση. Κατά τη γνώμη μας τα διλήμ­ματα δεν μπορούν να λυθούν ικα­νο­ποι­η­τικά σε ένα τόσο γενικό επίπεδο, αλλά θα πρέπει να εξε­τα­σθούν σοβαρά στο πλαίσιο αλλαγών τόσο στη δομή (και ποιό­τητα) των δαπανών, όσο και στη δομή της φορο­λο­γίας.

Ως προς τη δομή της φορο­λο­γίας, προ­ε­ξέ­χουσα θέση κατέχει η κατα­πο­λέ­μηση της φορο­δια­φυ­γής, που έχει τη μορφή μιας fata morgana, αφού διάφορα μέτρα που έχουν κατά καιρούς συζη­τη­θεί (ηλε­κτρο­νι­κές συναλ­λα­γές κ.α.) παρα­μέ­νουν μετέωρα. Το ίδιο ισχύει και για την ανα­διάρ­θρωση των φορο­λο­γι­κών υπη­ρε­σιών. Στον τομέα αυτόν σημειώ­νο­νται συνε­χείς εμπλο­κές. Και ο κίν­δυ­νος είναι εμφανής τα νέα φορο­λο­γικά μέτρα που επι­βα­ρύ­νουν τους πολίτες που ήδη φορο­λο­γού­νται να επι­δει­νώ­σουν το οικο­νο­μικό κλίμα και να λει­τουρ­γή­σουν ανα­σταλ­τικά για την ανά­πτυξη μειώ­νο­ντας τις θετικές επι­πτώ­σεις της αξιο­λό­γη­σης, της εκτα­μί­ευ­σης των δόσεων κλπ.

Από την πλευρά της δομής των δαπανών, δια­πι­στώ­νουμε ακαμ­ψίες, ακόμα και για θέματα που έχουν συμ­φω­νη­θεί με το Μνη­μό­νιο, όπως η περι­κοπή των αμυ­ντι­κών δαπανών. Δια­πι­στώ­νουμε, επίσης, ότι το κράτος προ­χω­ρεί σε εξοι­κο­νο­μή­σεις στα λάθος σημεία: ανα­στέλ­λο­ντας την απο­πλη­ρωμή των προ­μη­θευ­τών του και τις επι­στρο­φές φόρων και συγκρα­τώ­ντας ή περιο­ρί­ζο­ντας τις επεν­δυ­τι­κές του δαπάνες. Με τον τρόπο αυτό υπο­σκά­πτει την παρα­γω­γική οικο­νο­μία.

Η εξοι­κο­νό­μηση σε υγιείς βάσεις μπορεί να γίνει μόνο με σοβαρές μεταρ­ρυθ­μί­σεις π.χ. στη δημόσια διοί­κηση, στην αιμορ­ρα­γία των κρα­τι­κών επι­χο­ρη­γή­σεων, ακόμα και στην κοι­νω­νική πολι­τική (ώστε να φθάνει τους πραγ­μα­τικά έχοντες ανάγκη), στο συντα­ξιο­δο­τικό ώστε να μειω­θούν οικο­νο­μικά αδι­καιο­λό­γη­τες ρυθ­μί­σεις για συντά­ξεις και έτσι να μειω­θούν οι επι­χο­ρη­γή­σεις των ασφα­λι­στι­κών ταμείων από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό κλπ.

euro2day.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.