Ομιλία του κ. Δ. Κρεμαστινού στην Βουλή για το ασφαλιστικό – φορολογικό νομοσχέδιο

Κύριε Πρό­ε­δρε, ο κό­σμος που πα­ρα­κο­λου­θεί σή­με­ρα τη συ­νε­δρί­α­ση προ­βλη­μα­τί­ζε­ται γιατί έχει κου­ρα­στεί συ­νέ­χεια να ακού­ει το «εμείς» και το «εσείς» ενώ ο ίδιος να αγω­νιά για το τι θα γίνει αύριο. Δεν υπάρ­χει «εσείς» και «εμείς», στο ασφα­λι­στι­κό εί­μα­στε όλοι «εμείς» και μέσα στο «εμείς» υπάρ­χει και το «εγώ» και το «εγώ» πρω­τί­στως ανή­κει στην Κυ­βέρ­νη­ση.

Όλοι γνω­ρί­ζου­με ότι και αυτό το ασφα­λι­στι­κό-φο­ρο­λο­γι­κό νο­μο­σχέ­διο που σή­με­ρα συ­ζη­τεί­ται έχει συ­ντα­χθεί υπό την επο­πτεία της τρόι­κας όπως, βε­βαί­ως, και τα προη­γού­με­να. Ο κύ­ριος Κα­τρού­γκα­λος πή­γαι­νε ερ­χό­τα­νε από το Χίλ­τον δεν μπο­ρού­σε να κάνει τί­πο­τα άλλο από το να συ­ζη­τά το νο­μο­σχέ­διο.

Το πρώτο βα­σι­κό ερώ­τη­μα που τί­θε­ται είναι όχι το εάν αλλά το πότε θα έρθει το επό­με­νο ασφα­λι­στι­κό νο­μο­σχέ­διο; Και ποιο θα είναι το πε­ριε­χό­με­νό του; Είναι όμως αναμ­φι­σβή­τη­το ότι όσο πιο γρή­γο­ρα έρθει τόσο σκλη­ρό­τε­ρο θα είναι. Γιατί σί­γου­ρα αυτό το νο­μο­σχέ­διο δεν είναι κα­λύ­τε­ρο από το προη­γού­με­νο που είχε υπο­βλη­θεί στην Ολο­μέ­λεια από άλλη κυ­βέρ­νη­ση. Γιατί είναι χει­ρό­τε­ρο; γιατί χει­ρο­τέ­ρε­ψαν οι οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες. Εάν αυτό το χρο­νι­κό διά­στη­μα εί­χα­με πε­ρισ­σό­τε­ρες επεν­δύ­σεις, λι­γό­τε­ρη ανερ­γία, κα­λύ­τε­ρη αξιο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, που δυ­στυ­χώς αυτό πο­λε­μή­θη­κε από την τότε αντι­πο­λί­τευ­ση που τώρα είναι κυ­βέρ­νη­ση και το νο­μο­θε­τεί.

Σί­γου­ρα, σε αυτήν την πε­ρί­πτω­ση, δεν θα υπήρ­χε αυτό το νο­μο­σχέ­διο αλλά ένα κα­λύ­τε­ρο από το προη­γού­με­νο. Όμως για να ελ­πί­ζου­με σε ένα κα­λύ­τε­ρο νο­μο­σχέ­διο θα πρέ­πει η ανερ­γία να αρ­χί­σει να πέ­φτει και να το βλέ­που­με, ούτως ώστε οι ει­σφο­ρές των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των ερ­γο­δο­τών να εισ­ρεύ­σουν στα τα­μεία και οι επεν­δυ­τές, να οδη­γή­σουν τη χώρα με επεν­δύ­σεις τους στην πο­λυ­πό­θη­τη ανά­πτυ­ξη. Πως μπο­ρεί να γίνει δια­φο­ρε­τι­κά;

Με πα­ντε­λή έλ­λει­ψη εμπι­στο­σύ­νης τόσο από τις αγο­ρές όσο και από τους ιδιώ­τες επεν­δυ­τές, είναι δυ­να­τόν να συμ­βούν αυτά πράγ­μα­τα; Ση­μειώ­στε ότι είναι η πρώτη φορά που η τρόι­κα απαι­τεί νο­μο­θέ­τη­ση των προ­λη­πτι­κών μέ­τρων, γιατί δεν εμπι­στεύ­ε­ται όχι μόνο την κυ­βέρ­νη­ση, αλλά δεν εμπι­στεύ­ε­ται όλο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα της χώρας.

Πώς όμως να μας εμπι­στευ­τούν όταν τα κόμ­μα­τα που κυ­βέρ­νη­σαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια, ήταν αυτά που εξε­λέ­γη­σαν (όχι μόνο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ) με τη ση­μαία του αντι­μνη­μο­νί­ου, για να ανα­γκα­στούν να γί­νουν αρ­γό­τε­ρα ει­ση­γη­τές χει­ρό­τε­ρου μνη­μο­νί­ου;

Πώς αλή­θεια να μας εμπι­στευ­τούν όταν ο αρ­μό­διος Υπουρ­γός ενός κρά­τους, όταν φεύ­γει από το Υπουρ­γείο του, πε­ρι­φέ­ρε­ται σε όλα τα ΜΜΕ της Ευ­ρώ­πης και δι­η­γεί­ται πως σχε­δί­α­ζε μαζί με τον Πρω­θυ­πουρ­γό, τον εκ­βια­σμό ή τον εξα­να­γκα­σμό της Ευ­ρώ­πης να απο­χω­ρι­στεί και να σκί­σει τα μνη­μό­νια; Και μά­λι­στα, δη­λώ­νει ο Υπουρ­γός ότι οδή­γη­σε τη χώρα στα capital controls, δη­λα­δή στο κλεί­σι­μο των τρα­πε­ζών.

Πώς να μας εμπι­στευ­τούν οι δα­νει­στές και οι τρά­πε­ζες, τα δια­νο­εί­στε όλα αυτά;

Πώς μπο­ρούν να μας εμπι­στευ­τούν ακόμα και στην ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση που στη­ρί­ζε­ται σε ορια­κή πλειο­ψη­φία; Με δύο κόμ­μα­τα που ιδε­ο­λο­γι­κά απέ­χουν πάρα πολύ και που όταν έρ­χε­ται κά­ποιο νο­μο­σχέ­διο στην Επι­τρο­πή όπως η ιθα­γέ­νεια, θα το ψη­φί­σουν άλλα κόμ­μα­τα που δεν με­τέ­χουν στη κυ­βέρ­νη­ση για να πε­ρά­σει.

Είναι δυ­να­τόν ο επεν­δυ­τής να έρθει και να φέρει τα λεφτά του για να επεν­δύ­σει χωρίς να είναι σί­γου­ρος ότι δεν θα τα χάσει;

Είναι δυ­να­τόν χωρίς ένα ασφα­λι­στι­κό και φο­ρο­λο­γι­κό νο­μο­σχέ­διο το οποίο θα προ­συ­πο­γρά­φουν όλα τα κόμ­μα­τα του ευ­ρω­παϊ­κού τόξου, να δη­μιουρ­γή­σου­με συν­θή­κες αξιο­πι­στί­ας και εμπι­στο­σύ­νης για τη χώρα μας;

Πλή­ρης ο απο­προ­σα­να­το­λι­σμός του πο­λί­τη. Ακόμα και τώρα, ιδρύ­ο­νται νέα κόμ­μα­τα -με αι­τή­μα­τα δί­καια, δεν λέω – αλλά ανε­δα­φι­κά για τη ση­με­ρι­νή πα­γκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Αι­τή­μα­τα που είχαν άλλα κόμ­μα­τα προη­γου­μέ­νως και που σή­με­ρα, ως Κυ­βέρ­νη­ση, ανα­γκά­ζο­νται να εφαρ­μό­ζουν αυτά που παλιά τα ίδια κα­τάγ­γελ­λαν.

Ανα­γκά­ζο­νται, γιατί αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Να γιατί είναι ανα­γκαία κατά τη γνώμη μου -το λέω από το 2010 – η δη­μιουρ­γία κυ­βέρ­νη­σης των κομ­μά­των του ευ­ρω­παϊ­κού τόξου με μο­να­δι­κό στόχο, να βγά­λουν τη χώρα από το τρίτο μνη­μό­νιο και μόνον αυτό.

Ήδη τα προ­λη­πτι­κά μέτρα που μας ζη­τούν οι δα­νει­στές να ψη­φί­σου­με στη Βουλή, προ­οιω­νί­ζουν δυ­στυ­χώς την αρχή νέων μέ­τρων δη­λα­δή τέ­ταρ­του μνη­μο­νί­ου, εάν τε­λι­κά τα ψη­φί­σου­με.

Για αυτό και οι ευ­θύ­νες όσων πα­ρα­μέ­νουν τώρα στην εξου­σία υπό τις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες, αλλά και όσων ζη­τούν εκλο­γές εδώ και τώρα, όπως ζη­τού­σαν πα­λιό­τε­ρα άλλοι πρω­θυ­πουρ­γοί, θα είναι ιστο­ρι­κές αν χει­ρο­τε­ρέ­ψει η οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση της χώραςκαι αν ξα­νάρ­θει στην Βουλή νέο ασφα­λι­στι­κό νο­μο­σχέ­διο χει­ρό­τε­ρο από το ση­με­ρι­νό.

Βε­βαί­ως, υπάρ­χει και το ερώ­τη­μα το οποίο θα μου κάνει ο Υπουρ­γός Ερ­γα­σί­ας κ. Κα­τρού­γκα­λος «εσείς τι θα κά­νε­τε;». Προ­σω­πι­κά, δεν είναι δυ­να­τόν να απο­στώ της γραμ­μής που απο­φα­σί­ζει η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή μου ομάδα, γιατί πραγ­μα­τι­κά αυτό πρέ­πει να κάνει ο κάθε βου­λευ­τής αν σέ­βε­ται αυτό που λέ­γε­ται δη­μο­κρα­τία και κοι­νο­βου­λευ­τι­κό πο­λί­τευ­μα. Εκεί­νο, όμως, που πρέ­πει να πω είναι ότι όλες οι κοι­νο­βου­λευ­τι­κές ομά­δες θα πρέ­πει να αρ­χί­σουν να προ­βλη­μα­τί­ζο­νται για το μέλ­λον αυτού του τόπου, γιατί αν δεν το πρά­ξου­με θα εί­μα­στε όλοι, που βρι­σκό­μα­στε αυτήν τη στιγ­μή στη Βουλή, ανά­ξιοι των πε­ρι­στά­σε­ων.