ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τι είναι η στέβια

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Μοράρης Εμμανουήλ

Γράφει ο

Μοράρης Κ. Εμμα­νουήλ

Η στέβια ανήκει στις ολι­γο­θερ­μι­δι­κές γλυ­κα­ντι­κές ουσίες, που σημαί­νει ότι δεν παρέχει θερ­μί­δες ή θρε­πτικά συστα­τικά στη δια­τροφή, με την αυστηρή προ­ϋ­πό­θεση ότι οι κατα­σκευα­στές της δεν προ­σθέ­τουν μικρό ποσοστό υδα­ταν­θρά­κων για να κρα­τή­σουν την τελική μορφή της (π.χ μορφή κου­φέ­των) συμπαγή.

Πηγή προ­ε­λεύ­σης

Η στέβια είναι ένας μικρός, φυλ­λώ­δης θάμνος που ανα­κα­λύ­φθηκε για πρώτη φορά πριν από περίπου 200 χρόνια από τους ιθα­γε­νείς της Νότιας Αμε­ρι­κής. Οι ιθα­γε­νείς, ανα­κα­λύ­πτο­ντας ότι τα φύλλα του φυτού είναι φυσικά γλυκά, τα χρη­σι­μο­ποί­η­σαν για την παρα­γωγή, κυρίως, ποτών. Σήμερα, το φυτό καλ­λιερ­γεί­ται κυρίως στην Παρα­γουάη, την Κένυα, την Κίνα και τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες. Καθώς, είναι σε αυξη­μένη ζήτηση από τους κατα­να­λω­τές, φυτείες υπάρ­χουν επίσης στο Βιετνάμ, τη Βρα­ζι­λία, την Ινδία, την Αργε­ντινή και την Κολομ­βία, μεταξύ άλλων χωρών.

Παρα­λαβή γλυ­κα­ντι­κών

συστα­τι­κών

Τα φύλλα του φυτού Stevia rebaudiana (στέβια) ξηραί­νο­νται και στη συνέ­χεια εμβα­πτί­ζο­νται σε νερό (με μια δια­δι­κα­σία που θυμίζει τη δια­βροχή του τσαγιού) ώστε να απε­λευ­θε­ρω­θούν τα γλυκά συστα­τικά (γλυ­κο­ζί­τες στε­βιό­λης), τα οποία απο­μο­νώ­νο­νται με τεχνι­κές (όπως η κρυ­σταλ­λο­ποί­ηση) και καθα­ρί­ζο­νται, μέχρι να προ­κύ­ψει το επι­θυ­μητό προϊόν. Οι γλυ­κο­ζί­τες της στέβια μπορεί να είναι από 200-300 φορές γλυ­κύ­τε­ροι από τη ζάχαρη.

Ασφά­λεια

Η Ιαπωνία ήταν από τις πρώτες χώρες που από τις αρχές του 1970 αξιο­λό­γησε την ασφά­λεια της στέβια και των γλυ­κα­ντι­κών της και που ενέ­κρινε τη χρήση τους σε τρόφιμα και ροφή­ματα , όπως τα ανα­ψυ­κτικά. Από τότε, ένας σημα­ντι­κός αριθμός μελετών διε­ρεύ­νησε την ασφά­λεια των γλυ­κο­ζι­τών στε­βιό­λης και οι αρμό­διοι φορείς υγείας ανά τον κόσμο έχουν εγκρί­νει τη χρήση τους. Συγκε­κρι­μένα, όσον αφορά την Ευρω­παϊκή Ένωση,  η Ευρω­παϊκή Αρχή για την Ασφά­λεια των Τρο­φί­μων (EFSA, European Food Safety Authority), το 2011 αξιο­λό­γησε με τη σειρά της το σύνολο των δεδο­μέ­νων από επι­στη­μο­νι­κές μελέτες που διε­ρεύ­νη­σαν την ασφά­λεια των γλυ­κο­ζι­τών στε­βιό­λης και σε συμ­φω­νία με την EFCA τους θεώρησε ασφα­λείς για κατα­νά­λωση. Ωστόσο, έχει δημιουρ­γή­σει μια απο­δε­κτή ημε­ρή­σια πρό­σληψη (ADI) για τους γλυ­κο­ζί­τες στε­βιό­λης (Ε 960), αυτή των 4 mg/kg σωμα­τι­κού βάρους ανά ημέρα (εκφρα­ζό­μενη σε ισο­δύ­ναμα στε­βιό­λης), όταν η συνο­λική περιε­κτι­κό­τητα ενός προ­ϊ­ό­ντος σε γλυ­κο­ζί­τες ξεπερνά το 95%.

Δηλαδή, πρα­κτικά ένα άτομο 70 kg θα πρέπει να κατα­να­λώ­σει περίπου 40 συσκευα­σίες επι­τρα­πέ­ζιας στέβια ανά ημέρα για να φτάσει το ADI.

Συγκε­κρι­μένα, περισ­σό­τε­ρες από 200 μελέτες, όσον αφορά την ασφά­λεια του εκχυ­λί­σμα­τος στέβια, έχουν πιστο­ποι­ή­σει ότι:

• Δεν είναι καρ­κι­νο­γό­νος, γενο­το­ξική ή συν­δέ­ε­ται με οποιον­δή­ποτε ανα­πα­ρα­γω­γική / ανα­πτυ­ξιακή τοξι­κό­τητα. • Βοηθούν στη μείωση του βάρους (δεν απο­δί­δουν ενέρ­γεια), ενώ μπορούν να συμ­βάλ­λουν στον έλεγχό του, αφού μειώ­νουν το θερ­μι­δικό περιε­χό­μενο της δίαιτας και δια­τη­ρούν την ευχα­ρί­στηση στο διαι­το­λό­γιο, βοη­θώ­ντας τους ανθρώ­πους να μείνουν πιστοί στη δίαιτά τους για μεγα­λύ­τερο χρονικό διά­στημα.

• Μειώ­νουν την όρεξη για γλυκά και λιπαρά τρόφιμα.

• Είναι κατάλ­ληλη για δια­βη­τι­κούς, αφού τα γλυ­κα­ντικά από στέβια δεν περιέ­χουν υδα­τάν­θρα­κες και δεν επη­ρε­ά­ζουν τη γλυκόζη νηστείας, την ινσου­λίνη, τα λιπίδια αίματος και το πεπτί­διο C (δείκτες σακ­χά­ρου).

• Μπορεί να κατα­να­λω­θεί από όλα τα μέλη της οικο­γέ­νειας, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των εγκύων γυναι­κών και των παιδιών.

• Δεν προ­κα­λεί τερη­δόνα και απο­τρέ­πει το σχη­μα­τι­σμό πλάκας.

Γίνο­νται έρευνες για την επί­δρασή της στη μείωση της αρτη­ρια­κής πίεσης και του σακ­χα­ρώδη διαβήτη τύπου II (με ενερ­γο­ποί­ηση της έκκρι­σης ινσου­λί­νης).

Συμπέ­ρα­σμα

Η εμπο­ρική κυκλο­φο­ρία της στέβια και των γλυ­κο­ζί­τών της, έχει εγκρι­θεί σε περισ­σό­τε­ρες από 65 αγορές σε όλο τον κόσμο, ενώ αυξά­νε­ται όλο και περισ­σό­τερο η τάση αντι­κα­τά­στα­σης της επι­τρα­πέ­ζιας ζάχαρης (σου­κρό­ζης) και των υπό­λοι­πων γλυ­κα­ντι­κών ουσιών (ασπαρ­τάμη κ.α.), από αυτήν.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.