Καθυστερεί υπέρ το δέον η απονομή δικαιοσύνης – Παρέμβαση του προέδρου του ΔΣΡ κ. Σαρρή

Την λήψη μέτρων για την ταχύ­τερη εκδί­καση υπο­θέ­σεων, που εκκρε­μούν ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, από το έτος 2010, ζήτησε χθες από την Ολο­μέ­λεια των Δικα­στών του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, ο πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ. Κ. Σαρρής.

Αφορμή για την παρέμ­βαση αυτή του κ. Σαρρή, στη συνε­δρί­αση της Ολο­με­λείας των Δικα­στών, απο­τέ­λεσε η δια­πί­στωση ότι έχουν προσ­διο­ρι­στεί προς εκδί­καση για την 22α Μαρτίου 2018, αγωγές που ασκή­θη­καν τα έτη 2011, 2013 και 2015, για την 13η Δεκεμ­βρίου 2018 αγωγές που ασκή­θη­καν τα έτη 2011, 2012 και 2013 και για την 24η Ιανουα­ρίου 2019 αγωγές που ασκή­θη­καν τα έτη 2011, 2012, 2013, 2014 και 2015.

Περαι­τέρω το Πρω­το­δι­κείο Ρόδου προσ­διο­ρί­ζει πλέον δίκες (π.χ. Τακτική Μονο­με­λούς) για το έτος 2019!

Ένας πολίτης, που προ­σφεύ­γει σήμερα στην Ελλη­νική Δικαιο­σύνη, θα περι­μέ­νει να συζη­τη­θεί η υπόθεσή του για πρώτη φορά το έτος 2019, ο δικη­γό­ρος θα πρέπει να περι­μέ­νει να πλη­ρω­θεί μετά το 2019 και σαν να μην φτάνει μόνο αυτό ακόμα και να εκδι­κα­στεί η υπόθεση θα κάνει πολλούς μήνες μετά να βγει η απόφαση. Κι όλα αυτά στον πρώτο μόνο βαθμό.

Στο μεταξύ κανείς δεν είναι βέβαιος ότι το 2019 θα εκδι­κα­στεί η υπόθεσή του. Μπορεί να ζητήσει αναβολή ο αντί­δι­κος, μπορεί να υπάρχει γενική απεργία, μπορεί να γίνεται απεργία της ΑΔΕΔΥ, μπορεί να γίνεται απεργία των δικα­στι­κών υπαλ­λή­λων, μπορεί να γίνεται αποχή των δικη­γό­ρων, μπορεί να γίνο­νται εκλογές, μπορεί να υπάρχει τηλε­φώ­νημα για βόμβα κ.λ.π.

Μόνο αν δεν συμβούν όλα αυτά κι αν είναι ο πολίτης τυχερός και δεν έχει ασθε­νή­σει και κάποιος από τους παρά­γο­ντες της δίκης, υπάρχει μια περί­πτωση να…. γίνει η δίκη, δια­φο­ρε­τικά θα περι­μέ­νει άλλα τρία χρόνια, του­λά­χι­στον.

Ο κ. Σαρρής ζήτησε να ληφθεί μέριμνα για την επίλυση του προ­βλή­μα­τος του βρα­δυ­πο­ρού­ντος δικα­στι­κού συστή­μα­τος αν και οι υπο­θέ­σεις αυτές έχουν ήδη κατα­νε­μη­θεί στα πινάκια του Μονο­με­λούς και δεν υπάρχει δυνα­τό­τητα να τρο­πο­ποι­η­θούν.

Σημειώ­νε­ται ότι εξε­τά­ζε­ται και η επα­νεκ­δί­καση δεκάδων υπο­θέ­σεων, που έχουν χρεωθεί σε πρω­το­δί­κες, που υπη­ρε­τού­σαν στη Ρόδο. Οι δικα­στές δεν έχουν εκδώσει απο­φά­σεις, σε ορι­σμέ­νους έχουν κινηθεί πει­θαρ­χι­κές δια­δι­κα­σίες εξαι­τίας της καθυ­στέ­ρη­σης και οι διά­δι­κοι, βρί­σκο­νται ουσια­στικά «όμηροι» της καθυ­στε­ρή­σεως στην έκδοση απο­φά­σεων.

Η καθυ­στέ­ρηση πάντως στην απονομή της δικαιο­σύ­νης, οφεί­λε­ται, πρώτον, στην νοο­τρο­πία του λαού μας να κατα­φεύ­γει στα δικα­στή­ρια για το ο,τιδή­ποτε χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να έχει προ­σπα­θή­σει να βρει μία εναλ­λα­κτική μορφή επί­λυ­σης μίας δια­φο­ράς. Η εξω­δι­κα­στική επίλυση δια­φο­ράς συχνά αγνο­εί­ται ή θεω­ρεί­ται απλώς μη πρό­σφορη μέθοδος.

Επίσης, πέραν της δικο­μα­νίας, υφί­στα­ται και η αναμ­φι­σβή­τητη τάση να μην φιλ­τρά­ρο­νται επαρκώς οι υπο­θέ­σεις που φτάνουν στις αίθου­σες των δικα­στη­ρίων με απο­τέ­λε­σμα οι εκδι­κα­ζό­με­νες υπο­θέ­σεις ιδίως στα πολι­τικά  και ποινικά δικα­στή­ρια να είναι υπερ­βο­λικά πολλές σε αριθμό και ποτέ να μην φτάνει μία ημέρα για να εκδι­κα­σθούν όλες οι προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες για εκείνη την ημέρα υπο­θέ­σεις, οπότε εκ των πραγ­μά­των ανα­βάλ­λο­νται και συσ­σω­ρεύ­ο­νται σε μία μελ­λο­ντική δικά­σιμο, που ήδη έχει πάμπολ­λες προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες υπο­θέ­σεις.

Με αυτό τον τρόπο δημιουρ­γεί­ται ένας φαύλος κύκλος, στον οποίο ποτέ δεν υπάρχει χρόνος, κατάλ­λη­λος προ­γραμ­μα­τι­σμός και προ­σω­πικό για να τον τερ­μα­τί­σει και να θέσει τα πράγ­ματα σε μία νέα καλύ­τερα οργα­νω­μένη βάση προ­κει­μέ­νου η Δικαιο­σύνη να απο­νέ­με­ται με τον ταχύ­τερο δυνατό τρόπο και την καλύ­τερη δυνατή οργά­νωση χωρίς να ταλαι­πω­ρού­νται οι διά­δι­κοι (όσοι εμπλέ­κο­νται σε μία δίκη)

Επίσης, το ίδιο το νομικό μας σύστημα. δια­χει­ρί­ζε­ται την ύλη που  εισά­γε­ται σε αυτό με πολύ αργούς και πολύ­πλο­κους τρόπους με απο­τέ­λε­σμα την ακόμη μεγα­λύ­τερη καθυ­στέ­ρηση στην απονομή της Δικαιο­σύ­νης και φυσικά στην έκδοση απο­φά­σεων.

Ένας άλλος λόγος στην καθυ­στέ­ρηση της απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης είναι η έλλειψη επαρ­κούς αριθμού δικα­στών, αλλά και δικα­στι­κών υπαλ­λή­λων.

Πέραν των ενδο­γε­νών προ­βλη­μά­των και μειο­νε­κτη­μά­των του συστή­μα­τος της Δικαιο­σύ­νης, υπάρ­χουν και εξω­γε­νείς αιτίες στις οποίες οφεί­λε­ται η καθυ­στέ­ρηση στην απονομή της Δικαιο­σύ­νης. Έτσι,  υπάρ­χουν αλλε­πάλ­λη­λες τρο­πο­ποι­ή­σεις νόμων,  ασάφεια στην δια­τύ­πωση νομικών όρων, σύγχυση σε δικα­στές και δια­δί­κους και φυσικά, επι­βά­ρυνση των δικα­στη­ρίων διαρκώς με νέα ύλη.

Η καθυ­στέ­ρηση των δικα­στι­κών δια­δι­κα­σιών και ενερ­γειών υπο­βαθ­μί­ζει το κύρος της ∆ικαιο­σύ­νης και συντε­λεί στην επι­κρά­τηση ενός κλίµατος αµφιβολίας και ανα­σφά­λειας για τους δια­δί­κους.