Πιάσε την ντροπή κι άσε το τζάμπα μίσος

Η Ευρώπη, η Ελλάδα, πρώτη φορά μετα­πο­λε­μικά, ζουν στο ρυθμό της μαζικής μετα­κί­νη­σης των πλη­θυ­σμών που χτυ­πη­μέ­νοι από τον πόλεμο δια­φεύ­γουν προς τη Δύση για μια καλύ­τερη ζωή.

Η ζωή που τους επι­φυ­λάσ­σε­ται είναι άγνωστη. Το παρόν τους είναι εφιαλ­τικό.

Οι δρόμοι, τα χωράφια, τα πεζο­δρό­μια έχουν γίνει σπίτι τους. Ο πολι­τι­σμέ­νος κόσμος στέκει αμήχανα και έντρο­μος μπροστά στους χιλιά­δες ανθρώ­πους που περνούν μπροστά του, και η πορεία τους μοιάζει με κινη­μα­το­γρα­φική ταινία. Θα μπο­ρού­σαμε να το απο­κα­λέ­σουμε ντροπή του σύγ­χρο­νου κόσμου.

Αυτή την μικρή χώρα την μετέ­τρε­ψαν τελικά σε μια τερά­στια παγίδα για ανθρώ­πι­νες ψυχές…

Ήδη έχουν ενερ­γο­ποι­η­θεί τα ελα­τή­ρια του φόβου που σε συν­δυα­σμό με την παρα­τε­τα­μένη οικο­νο­μική κρίση δημιουρ­γούν εκρη­κτικό μείγμα. Δυστυ­χώς κάποιοι θέλουν να τους εμφα­νί­σουν ως απειλή και όχι ως κυνη­γη­μέ­νους από τον πόλεμο με κίνητρο την απελ­πι­σία από το φόβο του θανάτου που τους ανα­γκά­ζει να δια­σχί­ζουν τις θάλασ­σες με βάρκα , με κίνδυνο την ίδια τη ζωή τους και των παιδιών τους ,ενώ θα περί­μενε κανείς, να κάτσουν και να πεθά­νουν ήσυχα -ήσυχα …

Κλειστά σύνορα. Μόνο που ο απελ­πι­σμέ­νος , που δεν υπο­λο­γί­ζει τα κρύα και τα μποφόρ του χειμώνα, δεν θα καμφθεί από αυτό. Ας ξέρουν αυτοί που προ­φα­νώς δεν τους ενδια­φέ­ρει η ευρω­παϊκή ιδέα και εκστο­μί­ζουν απειλές περί απο­μό­νω­σης και κλει­σί­μα­τος συνόρων, ότι τις προ­σφυ­γι­κές ροές ποτέ στην ιστορία δεν τις στα­μά­τη­σαν τα σύνορα.

Θα θέλαμε να θυμί­σουμε ότι οι Έλληνες μετα­νά­στευ­σαν και μετα­να­στεύ­ουν. Πέτυχαν και απέ­τυ­χαν. Γνω­ρί­ζουμε τη δια­δι­κα­σία γιατί ο τόπος μας είναι σκληρός. Με την ανα­πα­ρα­γωγή της ρητο­ρι­κής του μίσους μέσω του εύκολου δρόμου του δια­δι­κτύου δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Η βοήθεια που μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε σαν πολίτες είναι προ­τι­μό­τερη από το τζάμπα – μίσος και του παρα­λο­γι­σμού των αναρ­τή­σεων.

Φίλε στο facebook που λες να στα­μα­τή­σουν τους πρό­σφυ­γες να μην έρχο­νται, να ξέρεις ότι άμα ξεκινάς από Λαμία να πας Ειδο­μένη με τα πόδια, αφού προη­γου­μέ­νως πέρασες φουρ­του­νια­σμένη και παγω­μένη θάλασσα, με τα παιδιά σου αγκαλιά, δεν σε σταματά τίποτα.